Βάρος στα δημόσια σχολεία

Πραγματισμός και συλλογική ευθύνη: τα στοιχεία αυτά, που χαρακτηρίζουν
συνήθως τις μεγάλες αμερικανικές μεταρρυθμίσεις, συναντώνται και στην
εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, την πρώτη από το 1965, που ανακοίνωσε αυτήν την
εβδομάδα ο πρόεδρος Μπους.

Αντίθετα με τις προβλέψεις, ο Αμερικανός πρόεδρος δεν πριμοδότησε τα ιδιωτικά
σχολεία, όπως του ζητούσε η Δεξιά. Το σχέδιο των «βάουτσερ», των βοηθημάτων
που θα δίνονταν στους γονείς οι οποίοι θέλουν να στείλουν τα παιδιά τους σε
ιδιωτικά σχολεία, εγκαταλείφθηκε. Το βάρος θα εξακολουθήσει να πέφτει στη
δημόσια εκπαίδευση, τα δημόσια σχολεία θα λαμβάνουν μάλιστα επιχορήγηση
αυξημένη κατά 30 δισ. ευρώ τον χρόνο. Υπάρχει όμως ένας όρος: να αποδεικνύουν
πως παράγουν έργο, ότι μορφώνουν δηλαδή τα παιδιά της Αμερικής. Και αυτός ο
όρος έχει προκαλέσει την αντίδραση των συνδικάτων.

Ο καινούργιος νόμος υπεγράφη την περασμένη Τρίτη από τον πρόεδρο Μπους σε ένα
δημόσιο σχολείο του Οχάιο, παρουσία του Τεντ Κέννεντυ, του αρχηγού της
δημοκρατικής Αριστεράς. Με βάση τον νόμο αυτό, μαζί με τους μαθητές θα περνούν
πλέον από τεστ και οι δάσκαλοι. Είναι φανερό πως ο νομοθέτης δεν θεωρεί κύριο
πρόβλημα της αμερικανικής εκπαίδευσης τη διδακτέα ύλη ή τον αριθμό των
υπολογιστών στην τάξη, αλλά τον τρόπο που διδάσκεται αυτή η ύλη. Τα τελευταία
χρόνια, τα αμερικανικά δημόσια σχολεία είχαν μετατραπεί σε απλά καταφύγια των
παιδιών των περιθωριακών τάξεων, εκδοτήρια διπλωμάτων και τίτλων που δεν
μπορούσαν να απαλλάξουν τους κατόχους τους από το στίγμα του «τεχνικά
αναλφάβητου». Αυτό ακριβώς το πρόβλημα θέλει να λύσει ο Μπους, ο οποίος δεν
δίστασε να χαρακτηρίσει το δημόσιο σχολείο «καρδιά της Αμερικής» και «θεμέλιο
λίθο μιας δημοκρατικής κοινωνίας»…

Τώρα πια δεν υπάρχουν δικαιολογίες, τόνισε ο πλανητάρχης. Χρήματα υπάρχουν, οι
δάσκαλοι δεν έχουν πια τη δικαιολογία ότι τους λείπουν τα μέσα, θα καλούνται
όμως να δίνουν λογαριασμό για το έργο τους, να αποδεικνύουν δηλαδή ότι οι
μαθητές τους ξέρουν ανάγνωση, γραφή και αριθμητική. Από το 2005, τα σχολεία –
οι μαθητές και, εμμέσως, οι δάσκαλοι – θα περνούν από εξετάσεις για να
διαπιστώνεται το επίπεδό τους. Όσα σχολεία δεν βρίσκονται στο ύψος των
περιστάσεων θα βλέπουν την επιχορήγησή τους να μειώνεται δραστικά.

Τα συνδικάτα της δημόσιας εκπαίδευσης, από τα λίγα που εξακολουθούν να
παραμένουν ισχυρά στις Ηνωμένες Πολιτείες, αντιτάχθηκαν εξ αρχής στην ιδέα της
ευθύνης των δασκάλων. Και οι αντιρρήσεις τους πέρασαν, όπως πάντα, στο
Δημοκρατικό Κόμμα. Η απειλή των «βάουτσερ» όμως, ενός εργαλείου που θα είχε ως
αποτέλεσμα να μεταγγιστούν οι δημόσιοι πόροι στα ιδιωτικά σχολεία, άρα να
πληρώνουν οι λίγοι για τους πολλούς, αποδείχθηκε ισχυρότερη από τον φόβο της
εξέτασης. Και έτσι, ο Τεντ Κέννεντυ, ο προστάτης του ανεξάρτητου
συνδικαλισμού, έδωσε την ψήφο της Αριστεράς στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.
Και την Τρίτη χαμογελούσε δίπλα στον Μπους, νομιμοποιώντας την επιγραφή που
υπήρχε πίσω τους: No Child Left Behind, κανένα παιδί δεν θα μείνει πίσω.