ΔΡΟΜΟΙ

Μια συμφορά…

… χρειάζεται συνήθως, όπως ας πούμε αυτή που βρήκε την Αμερική ή εκείνη που
χτυπάει κάθε τόσο την Παλαιστίνη, για να μπορέσει να νιώσει κανείς όλη την
αξία που κρύβει μέσα της η λέξη «σπίτι». Δεν πρόκειται βέβαια ούτε για την
αξία του στην αγορά ακινήτων ούτε για την κοινωνική αξία του με την έννοια που
λέγαμε ­ κάποτε ­ «είναι από καλό σπίτι». Όχι, το σπίτι είναι κάτι παραπάνω
από όλα αυτά, είναι αγάπη, γλυκιές απλές χαρές, κοινές αξίες, θαλπωρή. Όσοι
έτυχε να χάσουν το σπίτι τους, να γίνουν πρόσφυγες, να θρηνήσουν τους δικούς
τους ανθρώπους, ξέρουν πως έχασαν κάτι παραπάνω από μια στέγη πάνω από το
κεφάλι τους. Η απώλεια του οικογενειακού καταφύγιου, όσο και αν είναι αυτό
ταπεινό, μπορεί να πληγώσει βαθιά την ανθρώπινη ψυχή ­ κάτι που μας φέρνει
στον νου το νέο ευρωπαϊκό «σπίτι», που, μολονότι σπρώξαμε και σπρωχτήκαμε για
να χωρέσουμε και εμείς κάτω από την περίλαμπρη στέγη του, δεν ξέρουμε ακόμη αν
πρέπει να θλιβόμαστε ή να χαιρόμαστε, αφού, για να μπούμε σε αυτό, χρειάστηκε
να εγκαταλείψουμε ένα άλλο σπίτι.

Οι αρχαίοι…

… έπιναν στο όνομα της θεάς Εστίας. Σήμερα, όσοι δεν την έχουμε ξεχάσει
τελείως, την κρατούμε κρυμμένη σε κάποια σκοτεινή γωνιά του σπιτιού και
κάνουμε σπονδές σε άλλους καινούς θεούς και καινά δαιμόνια. Όμως, το σπίτι
είναι κάτι παραπάνω από ένας τόπος. Για να το «φτιάξει» κανείς, δεν χρειάζεται
απαραιτήτως χρήματα ­ φτάνουν οι άνθρωποι και η διάθεση. Τα παλιά χρόνια, οι
«σκλάβοι» των βρετανικών ανθρακωρυχείων ανακαίνιζαν κάθε ένα δυο χρόνια τα
σπίτια τους, επειδή οι τοίχοι και οι ταπετσαρίες μαύριζαν από το φούμο που
υπήρχε στην ατμόσφαιρα. Σήμερα, οι «σκλάβοι» της μόδας ανακαινίζουν τα σπίτια
τους επειδή κάπου είδαν ή διάβασαν «κάτι». Όμως, αυτό δεν είναι σπίτι, είναι
«λάιφ στάιλ» ­ μια συνωμοσία για να ξοδεύει κανείς χρήματα διαρκώς.

Αν το σπίτι…

… είναι ο καθρέφτης της ψυχής εκείνων που μένουν σε αυτό, τότε η ψυχή όσων
μένουν σε τέτοια σπίτια έχει μονάχα επιφάνεια. Γιατί; Επειδή παραείμαστε
απασχολημένοι, τόσο που όχι μονάχα το σπίτι μας δεν προφταίνουμε να σκεφτούμε
πώς το θέλουμε, μα ούτε τα αγαπημένα μας πρόσωπα που μένουν σε αυτό.
Δουλεύουμε και βλέπουμε το σπίτι μας είτε σαν ένα μέρος στο οποίο πρέπει να
γυρίσουμε είτε σαν ένα μέρος από το οποίο πρέπει να φύγουμε. Δεν το βλέπουμε
πια σαν ένα μέρος για να μείνουμε. Πόσες οικογένειες κάθονται πια σε κάθε
γεύμα της ημέρας στο ίδιο τραπέζι, παρ’ εκτός αν είναι τραπέζι γιορτινό;

Ο νοικοκύρης…

… είναι κάποιος που «δημιουργεί» ένα σπίτι εκ του μηδενός. Είτε σε ένα μικρό
«δυάρι» είτε σε ένα μεγάλο σπίτι, είναι ένας δημιουργός, φτάνει μονάχα σε αυτό
το σπίτι να ξέρει να καθρεφτίζει τα βάθη της ψυχής του ­ όσο και αν είναι αυτή
ψαλιδισμένη στις άκρες.