Οι σύγχρονοι πόλεμοι, τεράστιες αστυνομικές επιχειρήσεις

… «Όμως, εντελώς φυσιολογικά, με τη λήξη του θερμού
επεισοδιακού θεάματος ­ αν, βέβαια, μπορεί κανείς να θεωρήσει
πως ο πόλεμος αυτός τελείωσε ή ότι θα τελειώσει ποτέ ­ ο λαός επανέκαμψε σιγά-
σιγά στις συνήθεις ασχολίες του. Λίγο πιο αισιόδοξος, λίγο πιο
απελπισμένος, λίγο πιο απομακρυσμένος ή λίγο πιο κυνικός…»

Κωνσταντίνου Τσουκαλά «Πόλεμος, Μνήμη και Τέχνη:
Οι “Παράπλευρες Ζημιές” του Γιάννη Ψυχοπαίδη».

Κανταχάρ, Αφγανιστάν. Κονβόι οχημάτων Αμερικανών πεζοναυτών διασχίζει την έρημο κατά τη διάρκεια της επιχείρησης «Διαρκής Ελευθερία»

Στο Βιετνάμ είχαμε τον τελευταίο πόλεμο. Με τις προϋποθέσεις που ώς τώρα
γνωρίζαμε. Δηλαδή, υπήρχε η αντιπαράθεση στρατιωτικών δυνάμεων, η απειλή
επέκτασης των επιχειρήσεων και σε άλλες χώρες (Καμπότζη). Και ακόμα, ο φόβος
να προκληθεί νέος παγκόσμιος πόλεμος με την αντιπαράθεση των δύο μεγάλων τότε
δυνάμεων, Ηνωμένων Πολιτειών και Σοβιετικής Ένωσης. Ακόμα ήταν ο πόλεμος που
προκάλεσε αντιδράσεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Τώρα πλέον, αυτό που λέγεται
πόλεμος, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μέσον για να αποσπάσει την προσοχή από
κάποιο άλλο γεγονός. (Όπως είχε χρησιμοποιηθεί ένας από τους βομβαρδισμούς
εναντίον του Ιράκ για να αποσπαστεί η προσοχή του κόσμου από το σκάνδαλο
Λιουίνσκι). Οι νέου τύπου πόλεμοι έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Όλοι
γνωρίζουν από την αρχή την έκβασή τους. Επειδή επιλέγεται ένα κράτος εναντίον
του οποίου συγκεντρώνονται τα πυρά της μεγαλύτερης πολεμικής μηχανής που έχει
γνωρίσει η Ιστορία. Μόνο που πλέον δεν έχουμε να κάνουμε με συμβατικό πόλεμο.
Αλλά, με τεράστιες αστυνομικές επιχειρήσεις. Οι αστυνομικές αυτές
επιχειρήσεις, που κινητοποιούν την πολεμική μηχανή της μοναδικής υπερδύναμης
στον κόσμο ­ του σερίφη ­ αλλά πολλές φορές και των συμμαχικών δυνάμεων,
θυμίζουν την εποχή της Άγριας Δύσης, οπότε για να συλληφθεί ο κακοποιός
σχηματιζόταν ένα απόσπασμα. Στο οποίο συμμετείχαν ευυπόληπτοι πολίτες. (Ο
πρόγονος του ΝΑΤΟ).

«Άσκηση» με πραγματικά πυρά

Ποιος θυμάται τη Γρενάδα; (Το μικροσκοπικό κρατίδιο της Καραϊβικής που
απέκτησε την ανεξαρτησία του μόλις το 1974). Το 1983, υπήρξε το έδαφος της
πρώτης νέου τύπου πολεμικής επιχείρησης των ΗΠΑ. Ήταν κάτι σαν άσκηση που είχε
γίνει με πραγματικά πυρά και σε ξένο έδαφος. Οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν ως πρόφαση
την ανάληψη της εξουσίας από αριστερές πολιτικές δυνάμεις, την ανάπτυξη καλών
σχέσεων με την Κούβα και το γεγονός ότι Κουβανοί είχαν αναλάβει να
κατασκευάσουν το αεροδρόμιο στη Γρενάδα. Η πολεμική εκείνη επιχείρηση είχε
στοιχίσει τη ζωή σε 20 Κουβανούς, 45 Γρεναδίνους και 18 Αμερικανούς
στρατιώτες. Ο δεύτερος «μεταπόλεμος» των ΗΠΑ έγινε εναντίον του Παναμά. Ο
πόλεμος αυτός είχε πάρα πολλά κοινά χαρακτηριστικά με τον πόλεμο εναντίον του
Αφγανιστάν: Έγινε για να συλληφθεί ο ηγέτης της χώρας Μανουέλ Νοριέγκα.
Χαρακτηριστικός ηγέτης κεντροαμερικανικής χώρας που είχε καταλάβει
πραξικοπηματικά την εξουσία με τις ευλογίες των ΗΠΑ. Ο Νοριέγκα, ήταν πρώην
αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών του Παναμά και πρώην πληροφοριοδότης της CIA.

Στον Παναμά

Το 1988, οι ΗΠΑ εισβάλλουν στον Παναμά κατηγορώντας τον Νοριέγκα για
λαθρέμπορο ναρκωτικών. Η αστυνομική επιχείρηση, με τη συμμετοχή των
πεζοναυτών, στέφεται με επιτυχία, αφού συλλαμβάνεται ο Νοριέγκα, που οδηγείται
δέσμιος στις ΗΠΑ. Το 1992, αμερικανικό δικαστήριο καταδικάζει τον Νοριέγκα σε
ποινή κάθειρξης 40 χρόνων (την οποία θα πρέπει να εκτίσει σε αμερικανικές
φυλακές) με τις κατηγορίες του εμπορίου ναρκωτικών και του ξεπλύματος βρώμικου
χρήματος. Ο Νοριέγκα χθες, ο Οσάμα Μπιν Λάντεν (άλλο δημιούργημα της CIA)
σήμερα, και ο Σαντάμ Χουσεΐν στο διηνεκές (;). Ο πόλεμος στον Κόλπο εναντίον
του Ιράκ, ήταν μία προσωπική επιχείρηση εναντίον του Σαντάμ Χουσεΐν. Ο Σαντάμ
Χουσεΐν, χαρακτηριστικός δικτάτορας αραβικής χώρας, ισορροπούσε στην περίοδο
του Ψυχρού Πολέμου ανάμεσα στη Μόσχα και την Ουάσιγκτον. Μετά την Ισλαμική
επανάσταση στο Ιράν, και το φιάσκο της επιχείρησης για την απελευθέρωση των
ομήρων στην αμερικανική πρεσβεία της Τεχεράνης, ο Σαντάμ αναλαμβάνει να παίξει
τον ρόλο του τιμωρού εναντίον του Ιράν. Έχοντας όμως την τύχη του καμένου
χαρτιού στο ασφαλίτικο παιχνίδι της Ουάσιγκτον, πέφτει στην παγίδα που του
έστησε η πρεσβευτής των ΗΠΑ Έιπριλ Γκλάσπι, και επιτίθεται στο Κουβέιτ.

Ο πόλεμος εναντίον του Ιράκ, όπως το πιθάρι των Δαναΐδων που δεν είχε πάτο,
δεν έχει τέλος. Αποτελεί μια ακόμα μορφή του σύγχρονου πολέμου. Ο στόχος είναι
ένας άνθρωπος, ο Σαντάμ Χουσεΐν. Στην περίπτωση του πολέμου εναντίον της
Γιουγκοσλαβίας, ο στόχος φανερώθηκε στο τέλος. Ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς
αποτελούσε τον άνθρωπο-κλειδί για την ειρήνευση στα Βαλκάνια, και ο ρόλος του
είχε επαινεθεί από Αμερικανούς αξιωματούχους. Μόνο που τελικά αντιτάχθηκε στα
σχέδιά τους. Έτσι βρίσκεται κατηγορούμενος για εγκλήματα πολέμου σε ένα
ποινικό δικαστήριο, που δημιουργήθηκε ακριβώς για να νομιμοποιήσει όλες τις
αμερικανικές αυθαιρεσίες στα Βαλκάνια και τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας.

Στον πόλεμο που γίνεται στο Αφγανιστάν είχαμε δύο καταζητούμενους: τον Οσάμα
Μπιν Λάντεν και τον μουλά Ομάρ, ηγέτη των Ταλιμπάν. Το απόσπασμα τους αναζητεί
ακόμα. Αν τους συλλάβει μπορεί και να εφαρμοστεί ο νόμος του Λιντς.

Το «καλό» και το «κακό»

Από τη μια, οι δυνάμεις «του καλού» που νους και λογισμός τους είναι η
προώθηση της ιδέας της παγκόσμιας Αγοράς. Κι από την άλλη, όλοι εκείνοι που
δεν είναι μ’ αυτές. Οι δυνάμεις του καλού εκπροσωπούνται από τις ΗΠΑ που ως
νέα Ρώμη υπαγορεύει τους κανόνες του παιχνιδιού που λέγεται παγκοσμιοποίηση.
Και οι κανόνες αυτοί, που αντικαθιστούν τους νόμους, απαγορεύουν την
ουδετερότητα. («Όσοι δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας», Τζορτζ Μπους ο
νεώτερος).

Η εμπόλεμη κατάσταση πλέον δεν έχει αρχή και τέλος. Απλώς διαρκεί όσο επιθυμεί
η υπερδύναμη. Η υπερδύναμη που συγκεντρώνει πλέον όλες τις εξουσίες.
Αναλαμβάνοντας να συλλάβει, να καταδικάσει και να τιμωρήσει τους εχθρούς της ­
όχι με αυτή τη σειρά υποχρεωτικά.