ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ζεστοί άνθρωποι σε παγερές ημέρες

Σήκωσα το τηλέφωνο προετοιμασμένη να ακούσω μια αγανακτισμένη, οργισμένη φωνή
ενός ταλαιπωρημένου ανθρώπου στην άλλη άκρη. Τουλάχιστον οι περισσότεροι στη
θέση τους κάπως έτσι θα αντιδρούσαν. Είχαν περάσει δεκαπέντε ώρες μέσα στην
παγωνιά, ίσως να μην είχαν κάποιοι καταφέρει να επικοινωνήσουν με τους δικούς
τους, κάποιοι σίγουρα φοβήθηκαν, στους περισσότερους οι ώρες είχαν περάσει σαν
χρόνια.

Κι όμως, ο άνθρωπος που απάντησε στο τηλέφωνο, στο καφενεδάκι των Πετράδων του
Έβρου, αν και είχε περάσει μια ολονύχτια ταλαιπωρία, μαζί με τους υπόλοιπους
συνταξιδιώτες του, μέσα σε ένα παγωμένο τρένο, ήταν διαφορετικός.

Δεν είχε διάθεση να καταγγείλει, να γκρινιάξει (έστω και δικαιολογημένα), να
διαμαρτυρηθεί. Αντίθετα είχε διάθεση να πει «ευχαριστώ» στους στρατιώτες που
πεζή έφτασαν κοντά τους μέσα στη νύχτα και τους έδωσαν κουβέρτες. Είχε κέφι να
αστειευτεί, να πιει κονιάκ «για το κρύο» μαζί με τους ανθρώπους που
υποχρεωτικά πέρασε μαζί τους το βράδυ. Ήθελε, ακόμη περισσότερο, να
κουβεντιάσει με μία άγνωστη που έτυχε να σχηματίσει έναν αριθμό στο τηλέφωνο.
Μέσα σε πέντε λεπτά, ένας ζεστός άνθρωπος, αισιόδοξος, ήταν σαν να είχε φτάσει
πλάι μου κι ας μην τον δω ποτέ. Θα τον θυμάμαι όμως, γιατί μέσα στη συνήθη
μιζέρια, μέσα στη διαρκή καταγγελία και το παράπονο, ήταν διαφορετικός. Ήταν
ένας από εκείνους που σε κάνουν να νιώθεις καλύτερα, που βάζουν χρωματιστές
πινελιές σε γκρίζες ημέρες, όχι γιατί το ‘χουν σκοπό, αλλά γιατί έτσι είναι
φτιαγμένοι, κι έτσι θέλουν. Θα ‘θελα να ήμουν σαν αυτούς, αλλά τουλάχιστον
είμαι τυχερή κάθε φορά που τους συναντώ.