ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Το όνειρο του Σαρόν

«Σε ό,τι μας αφορά, ο Αραφάτ δεν υπάρχει πλέον. Τελεία και παύλα». Αριέλ
Σαρόν, 11 Δεκεμβρίου 2001.

Στη Γάζα: Μικροί Παλαιστίνιοι προσπαθούν πανικόβλητοι να ξεφύγουν από τους ισραηλινούς πυραύλους

Τελικά, δεν ήταν τόσο δύσκολο. Χρειάστηκε μόνο λίγη βοήθεια. Από τους
Παλαιστίνιους εξτρεμιστές, πρώτα απ’ όλα, και τις τυφλές τρομοκρατικές τους
επιθέσεις. Από τον ίδιο τον Αραφάτ, έπειτα, και την αδυναμία του να βάλει τις
προτεραιότητές του σε σειρά. Από την Ουάσιγκτον, ασφαλώς, όπου κυβερνά ένας
άνθρωπος πολύ πιο κυνικός, πολύ πιο ανιστόρητος, πολύ πιο αδιάφορος για την
εκτός Αμερικής πραγματικότητα από τον προκάτοχό του. Αλλά και από την
ισραηλινή Αριστερά, και ιδίως τον παραδοσιακό ηγέτη της Σιμόν Πέρες, που δεν
τολμά να ορθώσει το ανάστημά της και να πει στην κοινή γνώμη μερικές βασικές
αλήθειες.

Τίποτα άλλο δεν χρειαζόταν ο Αριέλ Σαρόν για να εκπληρώσει τον στόχο που έχει
βάλει εδώ και τουλάχιστον είκοσι χρόνια. Όχι να συντρίψει τους εχθρούς της
χώρας του. Ούτε βέβαια να προωθήσει την ειρηνευτική διαδικασία. Το όνειρο του
Σαρόν ήταν να εξευτελίσει τον μεγάλο αντίπαλό του, το σύμβολο της
παλαιστινιακής ταυτότητας, τον Γιασέρ Αραφάτ. Όχι να τον σκοτώσει ή να τον
εκμηδενίσει πολιτικά, αλλά να τον εξευτελίσει. Να κάνει τον κόσμο να τον
λυπάται. Γι’ αυτό κατέστρεψε τα ελικόπτερα με τα οποία μετακινείτο. Γι’ αυτό
βομβάρδισε ένα άδειο κτίριο στη Ραμάλα, κοντά στο μέρος όπου βρισκόταν ο
Αραφάτ: με τη σαδιστική φαντασία του, ο Σαρόν φαντάστηκε ότι κάποιος θα κρύψει
κάτω από ένα τραπέζι τον πατέρα του παλαιστινιακού έθνους. Γι’ αυτό έλαβε την
πρωτοφανή απόφαση να απαγορεύσει στον Αραφάτ να βγει από την πόλη όπου είναι
παγιδευμένος εδώ και δέκα μέρες. Και υπαινίχθηκε ότι μπορεί να τον εξορίσει
και πάλι στην Τύνιδα…

Καίρια τα ερωτήματα που θέτει ο Μερόν Μπενβενίστι στο χθεσινό φύλλο της
Χααρέτζ. Πού είναι οι διανοούμενοι να επισημάνουν αυτή την πρωτόγονη
ανθρωπομορφολογία, που συνίσταται στο να παρουσιάζεται μια σύνθετη σύγκρουση
ως τίποτα περισσότερο από μια μάχη εναντίον ενός ανθρώπου, ο οποίος αποτελεί
υβρίδιο ανάμεσα σ’ έναν τρομακτικό δαίμονα και σ’ ένα γελοίο σκιάχτρο; Ποια
ζωτική επιχειρησιακή ανάγκη υπαγόρευσε τη βάρβαρη εισβολή στη Στατιστική
Υπηρεσία της Παλαιστινιακής Αρχής και την κλοπή όλων των στοιχείων της, αν όχι
το να στερηθούν οι Παλαιστίνιοι τα εργαλεία για μια ανεξάρτητη κοινωνική
έρευνα; Πώς είναι δυνατόν οι Ισραηλινοί ακαδημαϊκοί να μην αντιδράσουν και να
μη διαμαρτυρηθούν μπροστά στον γελοίο ισχυρισμό ότι στόχος της επιχείρησης
ήταν η καταπολέμηση της τρομοκρατίας;

Ο Αριέλ Σαρόν εμφανίζει τις τελευταίες εξελίξεις ως προσωπικό του θρίαμβο, ως
δικαίωση του ανθρώπου που δεν πίστεψε ποτέ στην ειρήνη, στις διαπραγματεύσεις,
στη συνύπαρξη. Διατρέχει όμως ένα σοβαρό κίνδυνο: να «αθωωθεί» ο προσωπικός
του αντίπαλος μπροστά στην αγριότητα της επίθεσης που δέχεται. Οι δηλώσεις των
Βρυξελλών και της Ουάσιγκτον ότι εξακολουθούν να θεωρούν συνομιλητή τους τον
Αραφάτ αφήνουν αναμμένο ένα φωτάκι στο τούνελ.