ΠΡΟΣΩΠΑ «Ήταν έτοιμοι να με θυσιάσουν»

Είχε κλείσει ραντεβού σε κέντρο αισθητικής για τις 12 Σεπτεμβρίου. Έπρεπε
όμως να το αναβάλει. Η καταστροφή την καλούσε στη Νέα Υόρκη. Στο αεροδρόμιο
του Χίθροου, τα σχέδια άλλαξαν. Η εφημερίδα την έστελνε στο Ισλαμαμπάντ.

Ιβόν Ρίντλεϊ: «Νιώθω προδομένη»

Η ιστορία της Ιβόν Ρίντλεϊ, Βρετανίδας δημοσιογράφου της “Σάντεϊ Εξπρές”,
έκανε τον γύρο του κόσμου όταν η ίδια, φορώντας μπούρκα, και οι συνοδοί της
συνελήφθησαν στις 28 Σεπτεμβρίου ενώ προσπαθούσαν να διασχίσουν με γαϊδουράκια
τα σύνορα με το Πακιστάν. Δύο μέρες είχε περάσει στο Αφγανιστάν, σε περίοδο
που οι Ταλιμπάν απαγόρευαν αυστηρά την είσοδο των δημοσιογράφων στη χώρα.
Συνάδελφοί της από όλο τον κόσμο την αποδοκίμασαν. «Πότε γίνεσαι πολεμικός
ανταποκριτής; Χρειάζεσαι ειδική εκπαίδευση; Όλοι κάνουν κάποτε το πρώτο βήμα»,
υποστηρίζει και το βιογραφικό της αναφέρει ότι εκτός από δύο φορές που εκλήθη
να καλύψει τον πόλεμο στον Κόλπο, δεν είχε άλλη εμπειρία στο πολεμικό
ρεπορτάζ.

«Είμαι 25 χρόνια δημοσιογράφος. Αν δεν μπορώ να χειριστώ ένα θέμα τέτοιου
μεγέθους, τότε…..». Στο βιβλίο της που κυκλοφορεί αυτές τις μέρες δεν
καταγράφει μόνο τις 10 μέρες «Στα Χέρια των Ταλιμπάν», όπως παραπέμπει και ο
τίτλος του, αλλά και όσα η ίδια αισθάνθηκε τις μέρες της κράτησής της.
Ισχυρίζεται ότι δυτικές μυστικές υπηρεσίες θα ήθελαν, και το επεδίωξαν, να τη
δουν νεκρή, για να αυξηθεί η υποστήριξη του κόσμου στον πόλεμο κατά του
Αφγανιστάν και προσθέτει ότι οι Ταλιμπάν είχαν στην κατοχή τους παραποιημένα
προσωπικά έγγραφα που έλεγαν ότι ήταν κατάσκοπος. Το γεγονός αυτό ενίσχυε τις
πιθανότητες να μην της επιτρέψουν να ζήσει. Επίσης ισχυρίζεται ότι κάποιος ή
κάποιοι είχαν σκαλίσει κατά την απουσία της τις κλειδαριές του διαμερίσματός
της στο Σόχο.

«Το μόνο που ξέρω είναι ότι κάποιος προσπάθησε να με βλάψει. Αν με είχαν
βασανίσει, αν είχα δολοφονηθεί και το πτώμα μου επέστρεφε στην πατρίδα… αυτό
θα αποτελούσε μεγάλη προπαγάνδα για την πολεμική μηχανή. Οι Ταλιμπάν δεν
σαχλαμαρίζουν με κατασκόπους». Ποιος όμως πιστεύει ότι κρύβεται πίσω από αυτά;
«Από τις επαφές μου, τα αδέξια χέρια των Αμερικανών», απαντά και το βλέμμα της
σκοτεινιάζει. «Άλλοι πιστεύουν ότι είναι η Μοσάντ. Δεν έχω ιδέα».

«Νιώθω πολύ, πολύ προδομένη και δυσαρεστημένη που κάποιος ήταν έτοιμος να
θυσιάσει τη ζωή μου, για οποιονδήποτε λόγο». Δύο φορές φοβήθηκε ότι θα τη
βίαζαν. Τη μία όταν τη μετέφεραν στο Τζαλαλαμπάντ και ένας άνδρας «την έψαξε»
και στη συνέχεια, όταν την πρώτη της νύχτα στη φυλακή κάποιος μπήκε στο
δωμάτιό της. Δεν της έκαναν κακό, υποστηρίζει. Τι της δίδαξε η εμπειρία της;
«Να αποφεύγω τα γαϊδούρια», απαντά.