ΔΡΟΜΟΙ

Το «αμερικανικό όνειρο»…

… δεν είναι πια αυτό που ήταν κάποτε. Οι αμερικανικές ενέργειες στο
Αφγανιστάν και η προφανής υποστήριξή τους από τον αμερικανικό λαό δείχνουν πως
αυτή η χώρα δεν βρίσκεται από τη μεριά των «αγγέλων». Στο κύριο άρθρο του, το
βρετανικό περιοδικό «Νιου Στέιτσμαν» επισημαίνει πώς οι αιχμάλωτοι στο φρούριο
του Μαζάρ-ι-Σαρίφ βομβαρδίστηκαν από τα αμερικανικά αεροπλάνα, πώς όσοι από
αυτούς επέζησαν σε ένα υπόγειο κάηκαν ζωντανοί από τους Αφγανούς συμμάχους των
Αμερικανών. Αυτά και άλλα κάθε άλλο παρά υποδηλώνουν κάποιες ηθικές ή
ανθρωπιστικές ανησυχίες. Η σύμβαση της Γενεύης δεν βρίσκεται ψηλά στην
αμερικανική ατζέντα. Και τα σήματα από την Ουάσιγκτον δείχνουν πως η
αμερικανική κυβέρνηση ετοιμάζεται για επιθέσεις στο Ιράκ και άλλες χώρες,
μόλις λήξει ο αφγανικός πόλεμος.

Οι ενέργειες…

… αυτές είναι αντάξιες ενός «απείθαρχου κράτους» ­ για να χρησιμοποιήσουμε
εδώ την ορολογία που τόσες φορές έχει χρησιμοποιήσει η Αμερική για άλλα κράτη
­ πιο απείθαρχου ακόμη και από το Ιράκ του Σαντάμ, που πριν από μια δεκαετία
έκανε ένα βήμα έξω από τα σύνορά του. Μπορεί να πει κανείς πως οι αθώοι και οι
όχι και τόσο αθώοι που σκοτώνονται στον αφγανικό πόλεμο είναι τα θύματα μιας
αναγκαίας αντίδρασης στον θάνατο τόσων χιλιάδων αθώων στη Νέα Υόρκη και την
Ουάσιγκτον. Μπορεί επίσης να πει πως οι ΗΠΑ δεν ήταν δυνατόν να καθήσουν με
σταυρωμένα χέρια και να περιμένουν άλλη μια επίθεση σαν εκείνη της 11ης
Σεπτεμβρίου. Το κακό είναι πως αυτή ακριβώς η επιχειρηματολογία ήταν εκείνη
που οδήγησε στο σημερινό μεσανατολικό χάος (ο Σαρόν ξέρει πως οι Αμερικανοί θα
του τραβήξουν το αυτί, αλλά δεν θα του το ξεκολλήσουν).

Την επαύριον…

… της 11ης Σεπτεμβρίου, κάποιοι είχαν ελπίσει σε μια αλλαγή στην αμερικανική
πολιτική. Δυστυχώς, η διεθνιστική της διάσταση περιορίστηκε στην καιροσκοπική
δωροδοκία (του Πακιστάν με άρση των οικονομικών κυρώσεων και του Ουζμπεκιστάν
με περισσότερη βοήθεια). Κατά τα άλλα, το μήνυμα από την Ουάσιγκτον ήταν
ωμότατο: το δίκαιο του ισχυροτέρου. Το Αφγανιστάν αποτελεί μια ζοφερή
προειδοποίηση για οποιαδήποτε χώρα θα τολμούσε στο μέλλον να υποθάλψει
τρομοκράτες. Όμως δεν αποτελεί υπόδειγμα μιας δημοκρατικής διεθνούς τάξης.

Οι αυταπάτες…

… σε σχέση με την Αμερική έχουν οριστικά τελειώσει. Η Αμερική του Μπους και
του Τσέινι δεν είναι η Αμερική του Κέννεντυ και του Τζόνσον (μολονότι αυτή
πολεμούσε έναν πολύ σκληρότερο πόλεμο στο Βιετνάμ). Τις δύο τελευταίες
δεκαετίες, η Αμερική έχει διαστρέψει τους διεθνείς οργανισμούς σε όργανα
προώθησης των αμερικανικών επιχειρηματικών συμφερόντων, επισημαίνει το
βρετανικό περιοδικό. Η αμερικανική κυβέρνηση είναι εξαρτημένη από τους
επιχειρηματίες. Είναι επομένως φυσικό να πιστεύει πως η πολιτική πρέπει να
υποτάσσεται στην οικονομία ­ ασφαλώς την αμερικανική, στην οποία πρέπει να
υποτάσσονται όλες οι άλλες οικονομίες του κόσμου, άρα και οι πολιτικές όλου
του υπόλοιπου κόσμου πρέπει να υποτάσσονται στην αμερικανική πολιτική. Για την
ώρα, αυτή είναι η μοναδική διεθνής τάξη που μπορούν να προτείνουν οι
Αμερικανοί.