[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ε, λοιπόν, έχουν αρχίσει να μου δίνουν στα νεύρα όλοι αυτοί που κατηγορούν τον
Μπιγκ Μπράδερ. Πρώτον, επειδή είναι κριτική εκ του ασφαλούς. Κανείς δεν
πρόκειται να στύψει το μυαλό του για να υπερασπιστεί τη διαστροφή του Γιαν ντε
Μολ. Και δεύτερον, επειδή είναι διανοητικός κομφορμισμός του χειρίστου είδους.
Η «ελληνική διανόηση» ανακάλυψε έναν ακόμα σάκο του μποξ.

Η κριτική αυτή φανερώνει βαθιά περιφρόνηση για το 40% του πληθυσμού αυτής της
χώρας, που ανοίγει την τηλεόραση και αποχαυνώνεται με τις περιπέτειες του
Τσάκα και της παρέας του ύστερα από 12 ώρες κούρασης στη δουλειά, ταλαιπωρίας
στις συγκοινωνίες, ταλαιπωρίας στις υπηρεσίες και ουράς σε τράπεζες ιδιωτικές
και δημόσιες. Όλοι αυτοί όμως, όταν επιστρέφουν στο σπίτι τους και ανοίγουν
τον δέκτη τους δεν πιστεύουν ασφαλώς ότι διαβάζουν Μπαλζάκ. Και δεν
υποκρίνονται ότι ασχολούνται με την αισθητική του Λούκατς. Να αποχαυνωθούν
επιθυμούν, τρώγοντας πίτσες. Είτε επειδή δεν έχουν λεφτά για να βγουν είτε
επειδή είναι πολύ κουρασμένοι για να το κάνουν. Από τη στιγμή που δεν ενοχλούν
κανέναν, το πράγμα τρώγεται…

Εκείνο που δεν τρώγεται με τίποτα όμως είναι το υβρεολόγιο που τους απευθύνει
μια διανόηση, που έχει δεκαετίες να παράγει κάποια πρωτογενή σκέψη. Που
πιπιλίζει τα ιδεολογήματα της σχολής της Φρανκφούρτης της δεκαετίας του ’40,
αγνοώντας ότι κατά βάθος, οι νοσταλγίες των Αντόρνο και Χορκχάιμερ ήταν
ελεγείες για μορφωμένους αστούς που είχαν τη δυνατότητα να κάθονται. Ε,
λοιπόν, αυτό το είδος δεν υπάρχει στην εποχή μας. Όχι μόνο, επειδή λίγοι έχουν
τα χρήματα, αλλά επειδή γύρω τους δεν υπάρχουν συνομιλητές. Ο κόσμος δεν έχει
καιρό για χάσιμο. Αν πρέπει να τον αφιερώσει σε κάτι, αυτό θα πρέπει να είναι
κάτι καινούργιο, ρηξικέλευθο. Κοινοτοπίες θα του πει και ο Τσάκας. Και
τουλάχιστον αυτόν, μπορεί να τον διώξει από την εκπομπή.