Το Δείπνο των Ευχαριστιών

Πριν από περίπου έναν μήνα μού τηλεφώνησε ο φίλος μου ο Ασόκ από το Τελ
Αβίβ. Είμαστε φίλοι από τη Νέα Υόρκη και μάλιστα μετακομίσαμε το ίδιο χρονικό
διάστημα, ακολουθώντας τους συζύγους μας, αυτός στο Ισραήλ, εγώ… εδώ. Καθώς,
λοιπόν, μιλούσαμε στο τηλέφωνο, κάτι μ’ έπιασε. Πήρα μια αστραπιαία απόφαση.
«Φέτος θα κάνω Thanksgiving dinner. Το έχω ανάγκη. Πάρε την οικογένεια και
ελάτε».

Χρειαζόμουν, έστω και για μία ημέρα, να ξανανιώσω όλο τον αμερικανικό εαυτό
μου. Νοσταλγούσα τη γιορτή της πατρίδας μου. Είχα ανάγκη να δω και να συζητήσω
με καλούς φίλους. Ο Ασόκ, εκεί που ζει, είναι στο μάτι της καταιγίδας, ή
τουλάχιστον πολύ κοντά του. Εδώ και δύο μήνες ήταν για μένα η φωνή της
λογικής. Ως γεννημένοι Νεοϋορκέζοι, μοιραζόμαστε κάτι συγκλονιστικό, παρ’ όλο
που δεν ήμασταν εκεί όταν έγινε. Φαίνεται ότι κι αυτός είχε ανάγκη να
ξανανιώσει «πατρίδα». Χωρίς να διστάσει καθόλου, είπε ναι. Έτσι κουβάλησε τη
Σίμα και τα αγόρια τους ­ μισά Αμερικανάκια και αυτά σαν τα δικά μου παιδιά ­
το περασμένο Σαββατοκύριακο. Τη γαλοπούλα την έψησα την Κυριακή. Στην παρέα
ήταν πολλοί καλοί μας φίλοι, με μερικούς από τους οποίους μάλιστα έχουμε
ξαναπεράσει μαζί το Thanksgiving στα φοιτητικά μας χρόνια στην Αμερική.

Από τις 11 Σεπτεμβρίου και έπειτα κάτι σίγουρα έχει αλλάξει μέσα μου. Την
ημέρα που έγινε το χτύπημα δούλευα ένα κομμάτι για τη στήλη μου με θέμα τον
τόνο, που είναι άγνωστος στον Έλληνα μάγειρα, είναι κάτι το εξωτικό και
νόστιμο. Αισθανόμουν γελοία. Ο κόσμος καιγόταν και εγώ ασχολιόμουν με το
ψήσιμο ενός ψαριού. Καθόμουν μπροστά στην οθόνη μου, κενή τελείως,
σοκαρισμένη. Δυόμισι μήνες μετά και ο κόσμος είναι ακόμα βαρύς. Πού να τη
βρούμε την όρεξη για γλέντι.

Κόντρα σε όλα αυτά, όμως, ήθελα να κάνω ένα σωστό γεύμα κάτι που και εγώ και ο
φίλος μου το είχαμε ανάγκη. Ο Ασόκ δεν μπορούσε να κρατηθεί. Επέμεινε να πάμε
μαζί στο σούπερ μάρκετ και μόλις μπήκαμε μέσα έκανε σαν μωρό παιδί. «Θα κάνεις
πουρέ, δεν θα κάνεις;» ρωτούσε ανήσυχα. «Λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή;»,
ήθελα να απαντήσω, αλλά δεν θα το καταλάβαινε. «Γλυκοπατάτες;». Βρήκαμε κάτι
πελώριες. Τις μεγάλες γαλοπούλες τις έχουν ήδη πάρει, μας είπε η πωλήτρια.
Φαίνεται ότι δεν θα ήμασταν οι μόνοι στην περιοχή που θα γιορτάζαμε το
Thanksgiving. Έτσι πήρα δύο μικρές. Γέμισα το καροτσάκι με διάφορα must της
γιορτής: μούρα cranberries, καλαμποκάλευρο, καλαμπόκι, σέρι για τη σάλτσα,
bourbon για τις γλυκοπατάτες, μεγάλη κολοκύθα για την ομώνυμη σούπα, αλλά και
για το παραδοσιακό τσιζκέικ το οποίο φτιάχνω εδώ και 10-12 χρόνια, από τότε
που έκοψα τη συνταγή από ένα περιοδικό. Δεν έλειπαν το βούτυρο και οι κρέμες
σε πληθώρα, το άγριο ρύζι της γέμισής μου, τα πράσα, τα καρύδια, οι σταφίδες,
το τυρί κρέμα, όλα όσα χρειαζόμουν για να δημιουργήσω το μενού που είχα τόσο
ανάγκη να φτιάξω. Μαζί με τα παιδιά μας, θα ήμασταν 21 άτομα. Από την
Παρασκευή άρχισα να πεινάω. Από το Σάββατο το απόγευμα άρχισα να μαγειρεύω.

Το μενού: δύο ντιπ, το ένα με ροκφόρ και γιαούρτι, το άλλο με καυτερές και
γλυκές πιπεριές και γιαούρτι· καροτοκολοκυθόσουπα πικάντικη· μπομπότα με
καυτερές πιπεριές και τυρί τσένταρ· σάλτσα από μούρα και σύκα, με μαυροδάφνη
και ξίδι μπαλσάμικο· πουρές· γλυκοπατάτες ογκρατέν με bourbon· γέμιση με άγριο
ρύζι, πράσα, καρύδια και σταφίδες· γαλοπούλα με σάλτσα από μανιτάρια και σέρι·
σαλάτα από φρέσκο σπανάκι, κρεμμύδια, τυρί σεβρ και μανιτάρια· και φυσικά τα
γλυκά: σοκολατένιο σύννεφο, μηλόπιτα αμερικανική, και ένα αμαρτωλό τσιζκέικ με
τυρί κρέμα και κολοκύθα.

Οι φίλοι άρχισαν να έρχονται από τις 2 και μετά. Η κόρη μου, οικοδεσποινούλα,
πήγε τα παιδιά επάνω για να παίξουν μέχρι την ώρα του δείπνου. Εγώ σταθερή στη
στάση μου πάνω από τα μάτια της κουζίνας, μαγείρευα, μαγείρευα. Ο Βασίλης,
οικοδεσπότης και μαέστρος του κεφιού, επέβλεπε όλα τα υπόλοιπα: ποτήρια,
κρασί, ψωμί, παγάκια κ.λπ. Η συζήτηση στροβιλιζόταν παντού. Η Σίμα καμάρωνε τα
αγόρια της και δικαίως (τα παιδιά είναι τέρατα γνώσεων), η Μαίρη έδειχνε τις
ζωγραφιές της βιρτουόζας κόρης της, ο Ασόκ και ο Χρίστος βρήκανε κοινό
στοιχείο τη μουσική, ο Γιώργος κάθε τόσο ερχόταν, μύριζε τον αέρα της κουζίνας
και ρωτούσε πότε θα είναι έτοιμο το φαγητό. Μπαινόβγαιναν όλοι στην κουζίνα
μου και βοήθησαν στο στρώσιμο, το οποίο ήταν ολόκληρη επιχείρηση.

Κάποια στιγμή, όταν ο ήλιος άρχισε να δύει, καθήσαμε.

Ομολογώ ότι μέσα μου ήθελα φέτος να είμαι στη Νέα Υόρκη, να σφιχτούμε στο
αυτοκίνητο της μίας μου αδελφής μέχρι να πάμε στο σπίτι της άλλης, να υποφέρω
τον ήχο ενός ματς φουτμπόλ καθώς ωρύεται η τηλεόραση, να γευθώ την οικεία (ας
μην είναι τόσο νόστιμη) γαλοπούλα της αδελφής μου της Κωστίας, η οποία έμαθε
τη συνταγή από τη μητέρα μου η οποία μεγάλωσε πια για τέτοιες ταλαιπωρίες.
Προσπαθούσα να μην τα σκεφθώ όλα αυτά. Όμως…

Ήμασταν λίγο στενόχωρα στην τραπεζαρία μου για να μην πω σαν σαρδέλες. Μου
άρεσε αυτή η επαφή, μου άρεσε που γέμισε το σπίτι κόσμο. Ήμουν λίγο πληθωρική
έως σπάταλη, το ξέρω. Δεν το κάνω συχνά. Πέρυσι δεν είχα μαγειρέψει για
Thanksgiving.

Για ένα δευτερόλεπτο έπιασε το μάτι μου τον Ασόκ. Είναι από τους πιο ευγενείς
ανθρώπους, με εξαιρετικούς τρόπους. Αλλά τον συνέλαβα σε μια στιγμή όπου
ετοιμαζόταν να καταβροχθίσει μια πιρουνιά βουνό από πουρέ και σάλτσα μαζί.
Ντράπηκε. Είχε μάλιστα σπρώξει τον πουρέ στο πιάτο του με το πιρούνι του, έτσι
ώστε να μαζέψει όσο περισσότερη σάλτσα μπορούσε, μια τεχνική παιδικής
απόλαυσης. (Εδώ που τα λέμε ο πουρές ήταν εξαιρετικός, βουτυρώδης, πλούσιος,
ενώ η σάλτσα ντελικάτη, με χίλιες δυο γεύσεις συγχρόνως, από το ζουμί της
γαλοπούλας μέχρι τη γήινη γεύση των μανιταριών.) Χαμογελάσαμε και οι δύο με
νόημα. Κατάλαβα ότι με το γεύμα μου είχα φέρει κάτι από το παρελθόν, κάτι από
τη ζωή που αφήσαμε και οι δύο πίσω μας, όταν φύγαμε.

Σε μια στιγμή κάποιος αστειεύτηκε ρωτώντας ρητορικά: «Για ποιο πράγμα ακριβώς
δίνουμε ευχαριστίες σήμερα;». Ειπώθηκαν αρκετά αστεία καθώς εγώ μέσα μου
σκεπτόμουν: Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

Τσιζκέïκ με κολοκύθα

Για 10-12 άτομα

Για τη ζύμη

1 3/4 κούπες τριμμένη μπισκότα κανέλας

1/4 της κούπας βούτυρο λειωμένο

Για τη γέμιση

1 ½ κούπα κολοκύθα από κονσέρβα

3 μεγάλα αυγά

1 ½ κτ γλυκού κανέλα

½ κτ γλυκού τριμμένο μοσχοκάρυδο

½ κτ γλυκού τζίντζερ (σκόνη)

½ κτ γλυκού αλάτι

½ κούπα ζάχαρη μη επεξεργασμένη

3 πακέτα τυρί κρέμα των 300 γρ.

1/2 κούπα ζάχαρη

3 κτ σούπας κρέμα γάλακτος

1 κτ σούπας νισιστέ

1 κτ γλυκού bourbon ή ουίσκι

Για τη γαρνιτούρα

2 κούπες γιαούρτι σακούλας

2 κτ σούπας ζάχαρη

1 κτ σούπας ουίσκι

8 καρύδια κομμένα στη μέση

Φτιάχνουμε τη ζύμη: Ανακατεύουμε τη γαλέτα μαζί με το λειωμένο βούτυρο και
πιέζουμε το μείγμα αυτό στον πάτο και στα πλάγια μιας φόρμας, από αυτές με το
στεφάνι που ανοίγουν και βγαίνει ο πάτος. Τη φόρμα την έχουμε βουτυρώσει από
πριν.

Με ένα σύρμα χτυπάμε την κολοκύθα, τα αυγά, τα μπαχαρικά, το αλάτι και τη μη
επεξεργασμένη ζάχαρη.

Στο μπολ του ηλεκτρικού μίξερ χτυπάμε το τυρί μαζί με την κανονική ζάχαρη.
Προσθέτουμε την κρέμα, το νισιστέ και το αλκόολ. Χτυπάμε. Προσθέτουμε το
μείγμα της κολοκύθας και χτυπάμε μέχρι να γίνει ένα λείο μείγμα.

Ρίχνουμε τη γέμιση στη φόρμα και ψήνουμε το τσιζκέικ στους 170 βαθμούς για
περίπου 55 λεπτά ή μέχρι να πήξει. Το κέντρο του κέικ πρέπει να πήξει.
Αφήνουμε το τσιζκέικ να κρυώσει για πέντε λεπτά.

Εν τω μεταξύ, φτιάχνουμε τη γαρνιτούρα. Με ένα σύρμα χτυπάμε το γιαούρτι, τη
ζάχαρη και το ουίσκι και περιχύνουμε το μείγμα αυτό στην επιφάνεια του
τσιζκέικ. Ψήνουμε για άλλα 5 λεπτά. Κατεβάζουμε το τζιζκέικ από τον φούρνο, το
αφήνουμε να κρυώσει και κατόπιν το βάζουμε στο ψυγείο. Γαρνίρουμε την
επιφάνεια με τα καρύδια. Σερβίρουμε.