Ο ακρωτηριασμός μιας ζωής

Αφηγείται την ακρωτηριασμένη ζωή του. Ένα χέρι κομμένο από τον καρπό. Ένα
πόδι κομμένο από τον αστράγαλο. Το περί δικαίου αίσθημα των Ταλιμπάν. Η
τιμωρία που του επέβαλαν. Επειδή ανήκε στο κόμμα του Μασούντ. Και ήταν πατέρας
ενός υποτιθέμενου κλέφτη.

Καμπούλ, 25 Μαΐου 1999. Χέρια κρεμασμένα σε δημόσια θέα. Οι Ταλιμπάν τιμωρούσαν την κλοπή με ακρωτηριασμό. Το προέβλεπε ο ισλαμικός νόμος (σαρία). Ο Γκουλχάν Ντασιαγίρ δεν είχε κλέψει ποτέ

Ο εφιάλτης ξεκίνησε πριν από τρία χρόνια. Μέσα στη νύχτα. Μία ομάδα Ταλιμπάν
εισέβαλαν ξαφνικά στο σπίτι του, στην Καμπούλ. Μπράβοι της υπηρεσίας
πληροφοριών. «Αναζητούσαν τον μεγάλο μου γιο. Τον κατηγορούσαν για κλέφτη και
για αγγελιαφόρο της Βόρειας Συμμαχίας». Στα νιάτα του, ο Γκουλχάν Ντασταγίρ
ήταν μουτζαχεντίν, την περίοδο εκείνη εργαζόταν ως φρουρός σε στρατιωτικό
νοσοκομείο. Οι Ταλιμπάν άρχισαν να ψάχνουν το σπίτι, εντόπισαν γρήγορα το
στρατιωτικό του βιβλιάριο, καθώς και την κάρτα μέλους για το Τζαμιάτ ε-ισλάμι,
το κόμμα του διοικητή Μασούντ, του στρατιωτικού ηγέτη της Βόρειας Συμμαχίας
που δολοφονήθηκε τον Σεπτέμβριο από τους Ταλιμπάν. Τον συνέλαβαν.

«Με χτυπούσαν με ηλεκτρικά καλώδια. Μου ζητούσαν διαρκώς να ομολογήσω ότι ο
γιος μου ήταν κλέφτης, ότι βοηθούσε μαχητές της Βόρειας Συμμαχίας να μπουν
στην Καμπούλ για να προετοιμάσουν τρομοκρατικές ενέργειες». Τον απειλούσαν ότι
αν δεν έβρισκαν τον γιο του θα πλήρωνε εκείνος. «Δεν είδα κανέναν δικαστή. Δεν
πέρασα από καμία δίκη».

Η ανάκριση διήρκεσε πέντε ημέρες. Κατόπιν, ένα πρωί, «ήρθαν στο κελί μου, μου
έδεσαν τα χέρια, μου έκλεισαν τα μάτια και με έσυραν σε ένα αυτοκίνητο, δεν
είχα ιδέα πού με πήγαιναν». Τον μετέφεραν στο στάδιο, τόπο που προτιμούσαν για
τις δημόσιες εκτελέσεις. «Άκουγα φωνές. Υπήρχε πολύς κόσμος. Φώναξαν το όνομά
μου από το μεγάφωνο. Κάποιος μου ζήτησε να τεντώσω το χέρι, μου έκανε μια
ένεση».

Ξύπνησε είκοσι τέσσερις ώρες αργότερα σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου της Καμπούλ.
«Ένιωσα έναν βουβό πόνο στο δεξιό μου χέρι και στο αριστερό μου πόδι. Τότε
μόνο κατάλαβα. Με κυρίευσε η απελπισία». Οι πληγές του δεν είχαν ακόμα κλείσει
όταν τον έστειλαν σπίτι. Χωρίς την παραμικρή εξήγηση. Για ένα σύντομο
διάλειμμα.

Πέντε ημέρες αργότερα, οι Ταλιμπάν του υπουργείου Ασφαλείας εισέβαλαν ξανά στο
σπίτι του. Τον κατηγόρησαν ότι συμμετείχε σε δίκτυο ασύρματης επικοινωνίας της
Βόρειας Συμμαχίας. «Συνήλθα από το κώμα σε νοσοκομείο του υπουργείου
Ασφαλείας. Αιμορραγούσα, οι πληγές μου μολύνθηκαν». Έξι μήνες στο νοσοκομείο.
Κατόπιν, σε ένα κελί των φυλακών Πουλ-ε Τσάρκι, στα περίχωρα της Καμπούλ.
Απόλυτη απομόνωση. Καμία επίσκεψη. Η οικογένειά του πήγαινε μόνο για να αφήσει
τρόφιμα, ρούχα και φάρμακα. «Στα τρία χρόνια που πέρασα εκεί, 150 κρατούμενοι
πέθαναν από την πείνα, από τις αρρώστιες, από την κακοποίηση. Μέχρι την
απελευθέρωσή μου, την περασμένη εβδομάδα, από τους μουτζαχεντίν, είχα χάσει
κάθε ελπίδα. Τώρα αρχίζω ξανά να σκέφτομαι το μέλλον. Έχω δίπλωμα νοσοκόμου,
αν έβρισκα τεχνητά μέλη…».