ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Πόλεμος χαρακωμάτων

Πόλεμος αυτές τις μέρες δεν διεξάγεται μόνο στο Αφγανιστάν. Ακόμη
σφοδρότερες συγκρούσεις γίνονται στα μέσα ενημέρωσης.

«Πόσος καιρός θα χρειαστεί άραγε για να ξαναρχίσουμε να μη σκεπτόμαστε όπως τον παλιό καλό καιρό…» (του Αλτάν, από το «Εσπρέσσο»)

Η συζήτηση αυτή δεν γίνεται για να πείσει ο ένας τον άλλον. Τα δύο στρατόπεδα,
οι «φιλειρηνιστές» και οι «φιλοπόλεμοι», είναι καταδικασμένα να παραμείνουν
μέχρι το τέλος στις θέσεις τους, και μάλιστα να τις υποστηρίζουν με όλο και
μεγαλύτερη μαχητικότητα, όλο και περισσότερη θέρμη. Η ανταλλαγή επιχειρημάτων
γίνεται για τα μάτια (ή για την τόνωση της κυκλοφορίας των εφημερίδων). Και
έχει πλάκα (τουλάχιστον για όσους δεν εμπλέκονται στη συζήτηση). Είναι
απολαυστικό, για παράδειγμα, να βλέπει κανείς τη Σαν να δημοσιεύει τη
μια μέρα φωτογραφίες των «προδοτών», δηλαδή των δημοσιογράφων που τάχθηκαν
εναντίον του πολέμου στο Αφγανιστάν, και την άλλη μέρα να βγαίνει η
Μίρορ και να τοποθετεί στην κατηγορία των εγκληματιών πολέμου τον
Χίτλερ, τον Στάλιν, τον Μπιν Λάντεν και τον… διευθυντή της Σαν, τον
κύριο Ντέηβιντ Γέλαντ.

Η διαμάχη των δύο ταμπλόιντ δεν είναι καινούργια: η Μίρορ είχε επιτεθεί
και στο παρελθόν εναντίον της Σαν επειδή την ημέρα που δημοσιεύτηκαν τα
στοιχεία για την ανεργία στην Αγγλία εκείνη προτίμησε να προβάλει στην πρώτη
της σελίδα ένα ρεπορτάζ για το λαστιχένιο παπάκι που έχει η βασίλισσα στο
μπάνιο της. Ο Μπιν Λάντεν και το Αφγανιστάν έδωσαν νέα όπλα σε αυτή τη
σύγκρουση ­ η οποία δεν περιορίζεται στα ταμπλόιντ. Αναφερόμενο στα θύματα των
επιθέσεων στους Δίδυμους Πύργους, το περιοδικό Νιου Στέιτσμαν σημείωσε:
«Θα έλεγε κανείς ότι οι Αμερικανοί χρηματιστές είναι το ίδιο αθώοι με τους
Βιετναμέζους ή τους Ιρακινούς αγρότες. Ίσως ναι, ίσως και όχι». Την άλλη μέρα,
η Ντέιλι Τέλεγκραφ αντέδρασε καθιερώνοντας μια στήλη για τους
«χρήσιμους ηλίθιους». Και το περιοδικό ανταπάντησε με μια στήλη για τους
«επικίνδυνους ηλίθιους».

Τουλάχιστον εκείνοι συμφώνησαν ότι το ζήτημα που τους χωρίζει έχει σχέση με το
μυαλό τους. Άλλες αντιπαραθέσεις είναι πιο σκληρές, καθώς αμφισβητούν την
εντιμότητα των συνομιλητών. «Πού κρύφτηκαν τα περιστέρια την ώρα που έπεφτε η
Καμπούλ;» διερωτάται η Πόλυ Τόυνμπη στην Γκάρντιαν. «Είναι απολύτως
κατανοητό εκείνοι στη Δύση που υποστήριξαν τον αμερικανικό από αέρος τρόμο ή
ποντάρισαν σε όλα τα ταμπλώ να προσπαθούν τώρα να σκεπάσουν το αίμα στις
υπολήψεις τους με τον παράλογο ισχυρισμό ότι οι βομβαρδισμοί φέρνουν
αποτελέσματα», απαντά με κάπως περίπλοκο, ομολογουμένως, τρόπο ο Τζων Πίλγκερ
από τη Μίρορ.

Η επόμενη αφορμή θα δοθεί ασφαλώς με την εξουδετέρωση (είτε σύλληψη είτε
θανάτωση) του Μπιν Λάντεν. Το ένα στρατόπεδο θα πει (με αρκετό κυνισμό) ότι οι
στόχοι αυτής της πολεμικής εκστρατείας εκπληρώθηκαν και με το παραπάνω. Το
άλλο θα ισχυριστεί (χωρίς να χρειαστεί να δώσει αποδείξεις) ότι για κάθε
τρομοκράτη που πεθαίνει άλλοι εκατό γεννιούνται. Το κακό είναι ότι και οι δύο
θα έχουν δίκιο.