ΠΡΟΣΩΠΑ «Αλλαγή ή θάνατος»

Οι Δημοκράτες της Αριστεράς απέκτησαν νέο ηγέτη. Το κακό είναι ότι αρέσει
και στον Μπερλουσκόνι.

Πιέρο Φασίνο. Το σκίτσο του Εττόρε Βιόλα από τη «Λα Στάμπα»

«Αρκετά με αυτή την Αριστερά. Ας απαλλαγούμε απ’ αυτούς τους Βελτρόνι και τους
Ντ’ Αλέμα. Ελπίζω να προβάλει κάποιος (στην Αριστερά) που να μοιάζει σε
ανθρώπους όπως ο Φασίνο”, έλεγε ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι τον Μάιο, λίγο πριν από
τον εκλογικό του θρίαμβο. Έξι μήνες μετά, ο Πιέρο Φασίνο «ενθρονίστηκε»
Γενικός Γραμματέας από το συνέδριο των Δημοκρατών της Αριστεράς στο Πεζάρο,
αφού είχε προηγουμένως κερδίσει το 61,8% των ψήφων των μελών του κόμματος.

Ο Πιέρο Φασίνο είναι άνθρωπος του κομματικού μηχανισμού και «πουλαίν» του
Μάσιμο Ντ’ Αλέμα. Γεννήθηκε το 1949 στο Τορίνο σε αριστερή οικογένεια ­ ο ένας
παππούς του ήταν εκ των ιδρυτών του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, ο άλλος
σκοτώθηκε από τους φασίστες. Πήρε πτυχίο στις Πολιτικές Επιστήμες και σε
ηλικία 22 χρόνων εντάχθηκε στο Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Στα 26 του εξελέγη
δημοτικός σύμβουλος του Τορίνο, αργότερα επαρχιακός σύμβουλος και μετά πάλι
δημοτικός ως το 1994, οπότε εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής. Το 1996
επανεξελέγη και έγινε υφυπουργός Εξωτερικών, το 1998 υπουργός Εξωτερικού
Εμπορίου και το 2000 υπουργός Δικαιοσύνης. Είναι παντρεμένος, ιδιαίτερα
αδύνατος (τα πουκάμισά του μοιάζουν πάντα ένα νούμερο μεγαλύτερα), δουλεύει 16
με 18 ώρες την ημέρα, είναι «τιφόζο» της Γιουβέντους και του αρέσουν ο Μότσαρτ
και η τζαζ.

«Το συνέδριο αυτό», τόνισε ο Φασίνο προς τους 1.610 συνέδρους, «υπογράφει
οριστικά το ξεπέρασμα του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, που καταργήθηκε
επισήμως πριν από δέκα χρόνια, αλλά συνέχιζε να υφίσταται ως πολιτική
κουλτούρα και οργανωτική πρακτική σε πολλές όψεις του κόμματός μας». Η
μεταρρυθμιστική αντίληψή του («ή θα αλλάξουμε ριζικά και γρήγορα, ή θα
πεθάνουμε», είχε δηλώσει στην «Κορριέρε») χειροκροτήθηκε από τον Τζουλιάνο
Αμάτο του Σοσιαλιστικού Κόμματος και τον Φραντσέσκο Ρουτέλι, αρχηγό του
κεντροαριστερού συνασπισμού της Ελιάς. Αλλά η συζήτηση την οποία επιθυμούσε η
αριστερή μειοψηφία στο κόμμα (έλαβε το 34,1% των ψήφων των μελών) τελικά δεν
έγινε. Ο ντε φάκτο αρχηγός της, ο Σέρτζο Κοφφεράτι της ισχυρής συνδικαλιστικής
συνομοσπονδίας CGIL (4 εκατ. μέλη), φρόντισε πάντως να τονίσει για το θέμα του
Αφγανιστάν ότι οι αριστεροί «δεν μπορούν να δεχθούν πως η ισχύς είναι το
μοναδικό εργαλείο για να καταπολεμηθεί η τρομοκρατία», την οποία καταδίκασε
πάντως κατηγορηματικά ως «θανάσιμο κίνδυνο»· και χαρακτήρισε σημείο των καιρών
το γεγονός ότι ο Φασίνο δεν αναφέρθηκε καθόλου στη διαδήλωση που έκαναν την
ίδια μέρα στη Ρώμη διακόσιες χιλιάδες εργαζόμενοι, κυρίως νέοι,
διαμαρτυρόμενοι για τον «υστερικό φιλελευθερισμό» της κυβέρνησης του
Μπερλουσκόνι που προχωρεί στην καταστολή εργασιακών δικαιωμάτων.