«Σφαγή» μνηστήρων

Πριν από έναν μήνα, η κυριότερη αντιπολιτευόμενη δύναμη του Αφγανιστάν και
ο εξόριστος βασιλιάς συμφώνησαν να συγκροτήσουν μια φιλοδυτική κυβέρνηση που
θα αναλάβει την εξουσία μετά την πτώση των Ταλιμπάν.

Στο τέλος Οκτωβρίου, μάλιστα, επρόκειτο να είναι έτοιμο ένα Ανώτατο Συμβούλιο
Εθνικής Ενότητας. Η συμφωνία αυτή, όμως, το μόνο που κατάφερε ήταν να
προκαλέσει τον ανταγωνισμό και την αντίδραση τρίτων χωρών. Η Βόρεια Συμμαχία
και οι σύμβουλοι του πρώην βασιλιά δεν κατάφεραν να συναντηθούν για δεύτερη
φορά, ώστε να εκλέξουν τα 120 μέλη του Συμβουλίου, και κάθε στρατόπεδο δέχεται
πλέον πιέσεις άλλων χωρών που προωθούν τα δικά τους συμφέροντα.

Τουλάχιστον δέκα χώρες (στις οποίες περιλαμβάνονται οι Ηνωμένες Πολιτείες, η
Ρωσία και οι έξι χώρες που συνορεύουν με το Αφγανιστάν) προσπαθούν σήμερα να
επηρεάσουν την κατάσταση που θα διαμορφωθεί μετά την πτώση των Ταλιμπάν. Κάθε
μία απ’ αυτές συνδέει το Αφγανιστάν με την εθνική της ασφάλεια, προσέχοντας
ταυτόχρονα να μη θίξει την κοινή της γνώμη.

«Τα συμφέροντα όλων αυτών των δυνάμεων περιπλέκουν τη διαδικασία εθνικής
συμφιλίωσης στο εσωτερικό του Αφγανιστάν», τονίζει ο Ρασούλ Μπακς Ραΐς,
ειδικός για την Κεντρική Ασία, που εργάζεται στο Πανεπιστήμιο του Ισλαμαμπάντ.
«Κάθε μία απ’ αυτές τις δυνάμεις θέλει να κτίσει το μέλλον της χώρας σε
συνάρτηση με τα συμφέροντά της». Το Πακιστάν χρηματοδότησε τους Τταλιμπάν για
να δοθεί τέλος στην αναρχία που επικρατούσε στη χώρα λόγω της διαμάχης ανάμεσα
στις φατρίες που απαρτίζουν σήμερα τη Βόρεια Συμμαχία. Μετά τις επιθέσεις της
11ης Σεπτεμβρίου, οι Αμερικανοί έπεισαν το Πακιστάν να αντιταχθεί στους
Ταλιμπάν. Σήμερα, ο πρόεδρος του Πακιστάν Περβέζ Μουσάραφ υποστηρίζει τη
συγκρότηση μιας κυβέρνησης από μετριοπαθείς Παστούν, της οποίας θα ηγείται ο
πρώην βασιλιάς. Το Πακιστάν είναι αντίθετο, όμως, στο να παίξει μεγαλύτερο
ρόλο η Βόρεια Συμμαχία, την οποία θεωρεί εχθρική.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες ανησυχούν για τη δυσαρέσκεια ενός μεγάλου
τμήματος του πακιστανικού πληθυσμού μετά την αλλαγή στάσης του Μουσάραφ,
υποστηρίζουν πως στη μελλοντική κυβέρνηση του Αφγανιστάν πρέπει να λάβουν
μέρος και μετριοπαθείς Ταλιμπάν. Το Ιράν επιθυμεί τον σχηματισμό μιας φιλικής
κυβέρνησης στο Αφγανιστάν ώστε να δημιουργηθεί μια εμπορική οδός που θα
συνδέει τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας, με πολλά
μεταλλεύματα αλλά χωρίς έξοδο στη θάλασσα, με τα ιρανικά λιμάνια στον Κόλπο.

Η Ρωσία, η Τουρκία, η Ινδία, το Τατζικιστάν και το Ουζμπεκιστάν υποστηρίζουν
τη Βόρεια Συμμαχία. Αυτό που τις ανησυχεί είναι η επέκταση του φανατικού Ισλάμ
στο έδαφός τους, και κατά συνέπεια αντιτίθενται προς τη συμμετοχή των Ταλιμπάν
στη μελλοντική κυβέρνηση του Αφγανιστάν.

Η Ινδία

Η Ινδία, αντίπαλος του Πακιστάν, θα προτιμούσε το Αφγανιστάν να αποκτήσει μια
κυβέρνηση εχθρική προς το Ισλαμαμπάντ.

Ακριβώς επειδή η ιστορία τους είναι γεμάτη με ξένες επεμβάσεις, οι Αφγανοί δεν
τις βλέπουν με καλό μάτι. Αυτό δεν εμποδίζει όμως ορισμένες προσωπικότητες της
χώρας με πολιτικές φιλοδοξίες να ευθυγραμμίζονται με ξένες δυνάμεις.

Ο Ζάχερ Σαχ, που ήταν βασιλιάς για 40 χρόνια μέχρι την απομάκρυνσή του με
πραξικόπημα το 1973, έχει αρκετή δημοτικότητα μεταξύ των Αφγανών για να μην
έχει ανάγκη την ξένη ευλογία. Η υγεία του είναι πολύ εύθραυστη για να του
επιτρέψει να κυβερνήσει πραγματικά, αλλά η συμφωνία της 1ης Οκτωβρίου τον
θεωρεί στοιχείο-κλειδί για την εθνική συμφιλίωση των Αφγανών.

Και οι 7 θέλουν… εξουσία

Αμπντούλ Ρασίντ Ντόστουμ: Με τη φήμη του «σφαγέα»

Οπλαρχηγοί και αυτοσχέδιοι πολιτικοί εποφθαλμιούν από τώρα ένα πόστο στη
μελλοντική κυβέρνηση του Αφγανιστάν

Αμπντούλ Ρασίντ Ντόστουμ, 47 ετών. Πρώην στρατηγός του κομμουνιστικού
καθεστώτος που πολεμούσε τους ισλαμιστές μουτζαχεντίν, είναι ο γνωστότερος
Ουζμπέκος οπλαρχηγός. Έχει αλλάξει πολλές φορές «φίλους» και τον ακολουθεί η
κακή φήμη του σφαγέα.

Άτα Μοχάμεντ. Πρώην αρχηγός των μουτζαχεντίν, ηγήθηκε της σφαγής στο
Μαζάρ. Εύπορος Τατζίκος, ήταν δάσκαλος πριν μπει στον πόλεμο εναντίον των
κομμουνιστών.

Μοχάμεντ Κασίμ Φαχίμ. Τατζίκος και αυτός, είναι ο γενικός διοικητής των
δυνάμεων της Βόρειας Συμμαχίας, αλλά δεν θεωρείται ισάξιος του δολοφονηθέντος
προκατόχου του Αχμέντ Σαχ Μασούντ. Ήταν επικεφαλής των υπηρεσιών πληροφοριών
των μουτζαχεντίν.

Μπουρανουντίν Ραμπανί: Εξακολουθεί να αναγνωρίζεται από τον ΟΗΕ ως νόμιμος πρόεδρος

Μπουρανουντίν Ραμπανί, 61 ετών. Ισλαμιστής, εξακολουθεί να
αναγνωρίζεται από τον ΟΗΕ ως νόμιμος πρόεδρος του Αφγανιστάν. Αρχηγός της
οργάνωσης Τζαμιάτ-ι-Ισλαμίγια από το 1971, είχε εξαπολύσει πόλεμο κατά των
εκσυγχρονιστών πριν ακόμη καταλάβουν την εξουσία οι κομμουνιστές.

Ισμαήλ Χαν: Ο σφαγέας της Χεράτ

Ισμαήλ Χαν, 54 ετών. Τατζίκος, πρώην αρχηγός των μουτζαχεντίν στη
Χεράτ, συνέδεσε το όνομά του με τη σφαγή των οικογενειών 350 Σοβιετικών, το
1979. Αργότερα πήγε με τον Ραμπανί. Συνελήφθη από τους Ταλιμπάν, δραπέτευσε
και πριν από μερικούς μήνες ξαναπήρε τα όπλα.

Ζαχέρ Σαχ, 86 ετών. Από τη φυλή των Παστούν, ο πρώην βασιλιάς ανετράπη
το 1973 από τον εξάδελφό του. Έκτοτε ζει στη Ρώμη. Έχει συμπάθειες κυρίως στο
Νότιο Αφγανιστάν. Οι δυτικές κυβερνήσεις τον θεωρούν κατάλληλο να ηγηθεί μιας
νέας κυβέρνησης στη χώρα.

Χαμίντ Καρζάι, 40 ετών. Εύπορος Παστούν από την Κανταχάρ, πήρε τα
σκήπτρα από τον πατέρα του, όταν αυτός δολοφονήθηκε από τους Ταλιμπάν, πριν
από δύο χρόνια.