ΔΡΟΜΟΙ

Στο δασάκι…

… που κρύβει το σπίτι μου από τον βοριά, στέκομαι καμιά φορά και ψιθυρίζω:
«Γουρούνι! Γουρουνάκι!» Στη στιγμή, πρόθυμα και υποτακτικά όσο κανένας σκύλος,
ξεπροβάλλουν μέσα από μια φούντα δάφνες ένα ζευγάρι γουρούνια. ΄Η, καμιά φορά,
όταν αργώ το βράδυ να τους πάω το μπουγέλο με το φαΐ, έρχονται και τρίβουν με
τη ράχη τους την πόρτα της κουζίνας. Τρώνε ό,τι περισσέψει, το γάλα από την
αγελάδα, το χαλασμένο καλαμπόκι, τα σαπισμένα φρούτα, τα αποφάγια και
κοπρίζουν τα δέντρα του κήπου. Σε αυτή την ωραία και ήρεμη οικονομία (στο
νοικοκυριό, όχι με την οικονομετρική, αλλά με την αριστοτελική του έννοια), το
γουρούνι είναι η καρδιά και η ψυχή. Όποτε με ρωτούν πόσο έξυπνο είναι ένα
γουρούνι, λέει ο συγγραφέας Τζέιμς Μπιούκαν, που τα γράφει όλα αυτά, λέω πως
είναι εξυπνότερο, πολύ εξυπνότερο από τους ανθρώπους που παριστάνουν τα
γουρούνια.

Με το γουρούνι…

… δεν μπορούμε να παραβγούμε ούτε στο φαΐ: κάνει εδώδιμα όλα εκείνα που
εμείς σιχαινόμαστε ακόμη και να πετάξουμε στα σκουπίδια. Αυτό δεν είχε κανένα
πρόβλημα να το εκμεταλλευθεί κατάλληλα ο χριστιανικός κόσμος. Όμως προκάλεσε
τη δογματική αντίδραση του ιουδαϊκού και του ισλαμικού κόσμου. Είναι λοιπόν να
μην αγανακτούν οι Ταλιμπάν, όταν τους βομβαρδίζουν με βόμβες διασποράς και
χοιρομέρι; Από τα βάθη των αιώνων, ο άνθρωπος έμαθε να εκμεταλλεύεται και να
χρησιμοποιεί το γουρούνι μέχρι την τελευταία γουρουνότριχα. «Δεν υπάρχει ζώο
τόσο επικερδές για τον χασάπη, όσο το γουρούνι», γράφει ο Ουίλιαμ Γιούατ στο
βιβλίο του για τα γουρούνια. «Τίποτα δεν πάει χαμένο». Στο θέμα της
εκμετάλλευσης, όμως, μπαίνουν κάποιες αμφιβολίες. Γιατί, αν υποθέσουμε πως η
επιτυχία ενός είδους στον αγώνα δρόμου της εξέλιξης εκφράζεται από τους
μεγάλους αριθμούς του, τότε είναι σαν να ακούμε κιόλας το γρύλισμα του
γουρουνιού στην πλάτη μας. Ποιος εκμεταλλεύεται ποιον, λοιπόν;

Στον βούρκο…

… της ιστορίας στον οποίο κυλίστηκαν τα γουρούνια, τις πιο μεγάλες δόξες τις
γνώρισαν γύρω στον Μεσαίωνα, όταν αποτελούσαν την κυριότερη πηγή κρέατος για
τους πληθυσμούς. Σε πολλά χωριά, το ίδιο συνέβαινε μέχρι τα όχι πολύ μακρινά
μας χρόνια: ένα γουρούνι έφτανε για να θρέψει ένα σπιτικό, τουλάχιστον από τον
Νοέμβριο μέχρι τον Μάιο. Σήμερα, το γουρούνι «ενσαρκώνει» τις χαμένες χαρές
ενός «μη βελτιωμένου» κόσμου. Πόσα παιδιά έχουν άραγε δει ποτέ ένα ολόκληρο
γουρούνι; Τα περισσότερα από αυτά το έχουν γνωρίσει «τμηματικά», μέσα στις
συσκευασίες του σούπερ μάρκετ.

Γουρουνομούρης…

… γουρουνομαθημένος, γουρουνόπετσος, γουρουνιά. Μήπως το παρακάνουμε
φορτώνοντας όλη την ανθρώπινη προστυχιά, την ασχήμια και την κτηνωδία σε ένα
ζώο που μας προσφέρει τόσα πολλά; Μα πάλι, ακόμη και αν δεν υπήρχε το
γουρούνι, ακόμη και αν δεν υπήρχε κανένα ζώο πάνω στη Γη, στην ανάγκη θα το
επινοούσαμε αν ήταν να φορτώσουμε πάνω του τα κουσούρια μας (και ταλιμπάν και
ταλιμπάν…).