[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η ανάδειξη του κ. Νίκου Χριστοδουλάκη σε νέο «τσάρο» της οικονομίας και πρώτο
τη τάξει υπουργό της κυβέρνησης δεν έγινε δεκτή με τα ίδια συναισθήματα από
όλους στο κυβερνών κόμμα. Δεν έλειψαν οι γκρίνιες. Και δεν ήταν λίγοι εκείνοι
που βιάστηκαν να συμπεράνουν πως μαζί με τα διαπιστευτήρια του υπουργείου πήρε
και το χρίσμα της διαδοχής από τον κ. Σημίτη.

Εκείνος που λαμβάνει το χρίσμα είναι «χριστός». Στην πραγματικότητα, το χρίσμα
του κ. Χριστοδουλάκη έχει περισσότερη σχέση με εβδομάδα παθών παρά με την
κούρσα για τη διαδοχή στη Χαριλάου Τρικούπη και την κυβέρνηση.

Ο κ. Χριστοδουλάκης καλείται να ανταποκριθεί ταυτόχρονα σε τρεις μεγάλες
προκλήσεις: Να διαχειριστεί και μάλιστα με επιτυχία μια οικονομία που
εισέρχεται σταδιακά σε περίοδο ύφεσης με άγνωστη ημερομηνία λήξεως, να
εξασφαλίσει τους πόρους για τη χρηματοδότηση των Ολυμπιακών Αγώνων και ­ κακά
τα ψέματα ­ να συμβάλει και στην επίτευξη μιας ικανοποιητικής λύσης για το
Ασφαλιστικό. Χωρίς λύση στο Ασφαλιστικό δεν μπορεί να συνταχτεί κανένας
μελλοντικός προϋπολογισμός.

Αυτό που γνωρίζουν πολύ καλά οι οικονομικοί και οι τραπεζικοί κύκλοι ­ και
ασφαλώς δεν αγνοεί ο κ. Χριστοδουλάκης ­ είναι ότι μόνο μια επιτυχής
μεταρρύθμιση του Ασφαλιστικού μπορεί να δημιουργήσει σαφήνεια σε ό,τι αφορά
την πλευρά των εξόδων και τα περιθώρια ελιγμών στους επερχόμενους
προϋπολογισμούς της χώρας. Μπορεί να μη χρεωθεί προσωπικά μια ενδεχόμενη
αποτυχία στο Ασφαλιστικό, η επιτυχία όμως αποτελεί προϋπόθεση για να πετύχει η
οικονομική πολιτική στο σύνολό της.

Το ζητούμενο από τον κ. Χριστοδουλάκη είναι να αντεπεξέλθει σε αυτές τις
απαιτήσεις σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο. Αν πετύχει στους στόχους
του, θα αποτελεί ο ίδιος μια σοβαρή υποψηφιότητα αφ’ εαυτής, δεν θα έχει
ανάγκη χρίσματος. Προηγουμένως, όμως, θα έχει ζήσει όλες τις λαχτάρες του
μεροκάματου του τρόμου…