Μια χώρα που μοιάζει με στρατώνα

«Καταζητείται νεκρός ή ζωντανός» (Σκίτσο από την «Ντέιλι Τελεγκραφ»)

Θωρακισμένες σχολές πολέμου, συστοιχίες πυροβολικού, στρατιωτικά μουσεία,
στρατόπεδα… Κάθε εκατό μέτρα, σε κάθε πόλη, συναντάς στρατιωτικές
εγκαταστάσεις. Το να οδηγείς στο Πακιστάν είναι σαν να διατρέχεις ένα
στρατώνα.

Είναι περίεργο, αλλά υπάρχουν εποχές που η Δύση μοιάζει να ανησυχεί
περισσότερο για τον «εξισλαμισμό» του Πακιστάν από τους ίδιους τους
Πακιστανούς. Υπάρχει άραγε καμιά στρατιωτική δικτατορία πιο ευνοημένη από
εκείνη του στρατηγού Μουσάραφ; Ο στρατηγός Ζία-ουλ-Χακ καταδικάστηκε από τη
Δύση όταν κρέμασε τον πρωθυπουργό Μπούτο ­ αλλά αναγορεύτηκε σε φίλο και
σύμμαχο όταν χρειαστήκαμε τη βοήθειά του στον πόλεμο κατά των Σοβιετικών, στο
Αφγανιστάν. Παρά ταύτα, το 1993 το Πακιστάν θα χαρακτηριζόταν από το Στέιτ
Ντιπάρτμεντ «χώρα που καλλιεργεί την τρομοκρατία» λόγω της υποστήριξής της
προς τους αντάρτες του Κασμίρ.

Το μάθημα

Τον περασμένο Ιανουάριο, ο Κόλιν Πάουελ έδινε εμμέσως μαθήματα στο Πακιστάν,
λέγοντας ότι «το σημαντικότερο συστατικό της επιτυχίας στον 21ο αιώνα είναι ο
ελεύθερος λαός και η κυβέρνηση που αντλεί τη νομιμότητά της από τη συναίνεση
αυτού του λαού». Μετά τις 11 Σεπτεμβρίου, όμως, έσπευσε να μιλήσει για μια
«ενισχυμένη σχέση με το Πακιστάν, μια σχέση που θα αναπτύσσεται συνεχώς τους
επόμενους μήνες». Ήταν αρκετό να παραχωρηθούν στους Αμερικανούς ορισμένες
αεροπορικές βάσεις και να συλληφθούν ορισμένοι ισλαμιστές για να επαινεθεί η
«γενναία και θαρραλέα δράση» του Μουσάραφ κατά της «διεθνούς τρομοκρατίας».

Όπως έγραψε το περιοδικό «Νιούζουικ»: «Είναι καλύτερα το Πακιστάν να
κυβερνάται από ένα φιλικό στρατιωτικό δικτάτορα από το να αποτελεί μια εχθρική
δημοκρατία».

Το ίδιο κριτήριο διέπει τις σχέσεις της Ουάσιγκτον με τον αραβικό κόσμο. Είναι
καλύτερα να έχεις ένα Μουμπάρακ ή ένα βασιλιά Αμπντάλα ή ένα βασιλιά Φαχντ στα
πράγματα από το να αφήσεις τους Άραβες να ψηφίσουν μια αληθινή κυβέρνηση που
θα αντιτίθεται στην αμερικανική πολιτική.

Η εφημερίδα «Friday Times» της Λαχώρης έγραψε την περασμένη εβδομάδα ότι,
συμμαχώντας με τους Αμερικανούς, ο στρατηγός Μουσάραφ ουσιαστικά απέσπασε την
αποδοχή του πραξικοπήματός του από τη διεθνή κοινότητα. Ξαφνικά, πήρε όλα όσα
ζητούσε: την άρση των κυρώσεων, τη χρηματοδότηση της παραπαίουσας βιομηχανίας,
δάνεια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ανθρωπιστική βοήθεια και
επαναδιαπραγμάτευση του χρέους.

Το πρόβλημα είναι ότι η μελλοντική ειρήνη και σταθερότητα προϋποθέτει μια
επένδυση σε κοσμικές δημοκρατίες, όχι δικτατορίες. Οι Ηνωμένες Πολιτείες,
όμως, έχουν θέσει τα θεμέλια μιας μακράς και αυταρχικής διακυβέρνησης στο
Πακιστάν, μιας δικτατορίας όμοιας με όλες τις άλλες που φυτρώνουν σαν καρκίνος
στη Μέση Ανατολή.