[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Μετά την πτώση του Τείχους, το «Τέλος της Ιστορίας» του Φράνσις Φουκουγιάμα
έγινε μόδα. Μία δεκαετία αργότερα, η πρώην πρόεδρος του ΣΥΝ κ. Μαρία Δαμανάκη
αποδοκιμάστηκε από το κόμμα της. Τα δύο γεγονότα μοιάζουν άσχετα μεταξύ τους.
Δεν είναι.

Σε επικοινωνιακό επίπεδο, στο επίκεντρο της διαμάχης στον ΣΥΝ βρέθηκε ο
πόλεμος εναντίον της τρομοκρατίας. Η κ. Δαμανάκη υποστήριξε ότι η τρομοκρατική
επίθεση δεν μπορεί να μείνει αναπάντητη. «Είναι αυτονόητο ότι η Αριστερά είναι
κατά του πολέμου», κόντραρε η ηγεσία. Η αντίθεση στον πόλεμο βαφτίστηκε
«παραδοσιακή αριστερή θέση».

Ουδέποτε η σχέση της Αριστεράς με τον πόλεμο υπήρξε εύκολη. Σήμερα, είναι
ιδιαίτερα προβληματική. Η ειδοποιός διαφορά είναι η χαμένη αισιοδοξία τής
ιστορίας. Η απώλεια της αίσθησης πως, παρά τα πισωγυρίσματα, στον σοσιαλισμό
ανήκει το μέλλον.

Ο Κάρολος Μαρξ δεν δίστασε να ταχθεί ενεργά υπέρ των Βορείων στον αμερικανικό
εμφύλιο πόλεμο. Αφού στο τέλος της ιστορίας βρίσκεται ο σοσιαλισμός, η
επικράτηση του «προοδευτικού» Βορρά επί του «οπισθοδρομικού» Νότου είναι ένας
καταλύτης που επιταχύνει την ιστορική εξέλιξη προς το ζητούμενο. Αν όμως το
τέλος της ιστορίας είναι διαφορετικό;

Στον πόλεμο των ΗΠΑ με τον Μπιν Λάντεν δεν υπάρχουν αμφιβολίες για το ποιος
εκπροσωπεί την πρόοδο ­ με όλα τα ελαττώματά της ­ και ποιος τη συντήρηση. Η
απόφαση της κ. Δαμανάκη να συμπαραταχθεί με τη μητρόπολη του καπιταλισμού
εναντίον της ισλαμιστικής αντίδρασης είναι ρίσκο προτεραιοτήτων. Μπορεί να μην
είναι εξασφαλισμένο ότι προωθούνται οι στόχοι της Αριστεράς αν οι ΗΠΑ
κερδίσουν τον πόλεμο, προτεραιότητα όμως έχει να συντριβεί η αντίδραση.

Η ηγεσία του ΣΥΝ, όμως, μοιάζει να έχει πεισθεί πως ο Φουκουγιάμα είχε δίκιο,
πως η επικράτηση της φιλελεύθερης δημοκρατίας και του καπιταλισμού είναι
προδιαγεγραμμένες. Μόνον έτσι γίνεται αυτονόητη η αντίθεσή της στον πόλεμο:
όταν δεν ελπίζει σε τίποτα για την Αριστερά, αν κερδίσουν οι ΗΠΑ, και δεν
ανησυχεί για το μέλλον της δημοκρατίας, αν νικητής αναδειχθεί ο Μπιν Λάντεν.