ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι μπαμπάδες του 21ου αιώνα

Ο ένας περιέγραψε τη γέννηση της κόρης του ως το σημαντικότερο… αποκλειστικό
της ζωής του. Ο άλλος μέτραγε τις μέρες μέχρι να γεννηθούν τα δίδυμα. Ο τρίτος
με ένα κουτί γλυκά κι ένα χαμόγελο διάπλατο πέρασε από τέσσερις ορόφους
κερνώντας «για την κόρη του». Κι όλοι μαζί κάνουν πλάκα στον τέταρτο που
ακόμα… εγκυμονεί!.

Οι μπαμπάδες του γραφείου είναι καταπληκτικοί.

Έρχονται στη σύσκεψη το πρωί λιγάκι κομμένοι, με μαύρους κύκλους στα μάτια και
το βράδυ, όταν τελειώνει η δουλειά, εξαφανίζονται αμέσως. Όταν περνάς δίπλα
τους ακούς φράσεις όπως, «… πήρα δυο πακέτα, θέλεις κι άλλες;». Επίσης
άφησαν ολόκληρη την καλοκαιρινή τους άδεια «για μετά τον τοκετό» και
ενδιαφέρθηκαν σφόδρα τόσο για τη διαδικασία της γέννησης, όσο και τις
πολιτικές ανατροφής των μωρών στην πολυπολιτισμική κοινωνία.

Με βλέμμα, «είμαι αλλού», κάνουν τη δουλειά τους όπως και «πριν». Κάτι όμως
μου λέει πως τα αναθεώρησαν όλα. Κι αν βρίσκουν ευχαρίστηση σε κάτι είναι να
διηγηθούν μια ­ ακόμα ­ μοναδική ιστορία:

«Α, τι να σου πω. Ξύπνησε στις 4, δεν γκρίνιαζε, μωρέ, αλλά να, στριφογύρναγε
και ήταν ανήσυχο. Το πήρα αγκαλιά για να ηρεμήσει και πήγα στο σαλόνι. Ε, να
κοιμηθεί λιγάκι και η γυναίκα μου, την έχει εξουθενώσει. Το έβαλα στον καναπέ
και του μίλαγα επί μιάμιση ώρα κι αυτό με κοίταζε. Μέχρι που κάποια στιγμή
έβαλε τα κλάματα γιατί πείνασε. Εκεί δεν μπορούσα να κάνω τίποτα και ξύπνησα
την Άννα».

Οι μπαμπάδες του 21 αιώνα είναι εδώ, διπλα μας, και δεν αλλάζουν μόνο λάστιχα
αυτοκινήτου αλλά και πάνες.