ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Η γοητεία του απόλυτου

Μεγαλώσαμε θαυμάζοντας τις επαναστάσεις, μάθαμε να μισούμε τους συμβιβασμούς.
Υπήρχε ένα πνεύμα νεανικό, ανατροπής και διεκδίκησης, άνθος του ’70, που
περιέργως το πότισαν αργότερα αδιαλλαξίες άλλου είδους, θρησκευτικές και
εθνικιστικές, πνεύμα γεμάτο από τη γοητεία του απόλυτου. Κανένας δεν του
αντιστεκόταν. Οι ειρηνευτικές διαδικασίες δεν έχουν γοητεία. Φανατικοί
Ισραηλινοί σκότωσαν τον Ράμπιν όταν κόντευε να πετύχει συμφωνία με τους
Παλαιστινίους, αυτό το θύμα της συμβιβαστικής προσπάθειας δεν λατρεύεται ως
ήρωας. Τώρα χτύπησαν οι αγέρωχοι Παλαιστίνιοι, για να δυσκολέψουν κάθε
προσπάθεια του Αραφάτ. Δεν θέλουν ειρήνη, δεν καταδέχονται συνομιλίες με τον
Μπλερ, θέλουν να πέσουν μαχόμενοι. Τόσο το χειρότερο για όσους ελπίζουν κάτι
καλύτερο. Οι ήρωες δεν κάνουν συμβιβασμούς, υποτίθεται. Πιστοί στην ιδέα
τραβάνε μπροστά, αδιαφορώντας για το κόστος, που το πληρώνουν συνήθως άλλοι.
Ασκητικοί και υπεράνω αναγκών, δεν κάμπτονται, δεν ερωτεύονται, δεν έχουν
σχέση με το άλλο φύλο. Οι γυναίκες είναι η μεγάλη φυλλοξήρα του απόλυτου, η
επίφοβη αρχή της παρακμής. Οδηγούν κατ’ ευθείαν σε συμβιβασμούς, στο
μεγαλύτερο συμβιβασμό απ’ όλους, την παραδοχή της φθοράς, την ανατροφή των
παιδιών, τελικό στάδιο υποταγής.

Πώς θα μάθουμε να θαυμάζουμε την ικανότητα των διαπραγματευτών, να δώσουμε
ξανά στο παζάρι την αξιοπρέπειά του, στην ανάγκη συνύπαρξης τον ηρωισμό που
της αναλογεί; Μας περιμένουν χιλιάδες κλισέ του Σχολειού, της καθημερινότητάς
μας, των εφημερίδων μας, να τα ξανακοιτάξουμε. Καταλαβαίνουμε τους άκαμπτους
πολεμιστές, τη γλώσσα της ισχύος, τη μάχη μέχρι τελικής πτώσεως, όλα αυτά τα
καταστροφικά. Η γλώσσα του συμβιβασμού μοιάζει με τραύλισμα, γλυκερό,
υποκριτικό, ψεύτικο. Κι όμως, τώρα όλος ο πλανήτης έχει στραμμένη την προσοχή
στη Μέση Ανατολή και περιμένει τον γενναίο που θα αρθρώσει αυτήν τη γλώσσα.