ΓΝΩΜΗ Το Αλ Τζαζίρα και οι δικές μας μισές αλήθειες

Πριν από λίγους μήνες, ο παλιός μου φίλος Τομ Φρίντμαν είχε ταξιδέψει στο
Εμιράτο του Κατάρ· από εκεί και μέσω των «The New York Times» μάς πληροφορούσε
ότι το δορυφορικό κανάλι του μικροσκοπικού αυτού κράτους, το Αλ-Τζαζίρα, είχε
επισύρει την μήνιν ορισμένων από τους τοπικούς Άραβες δικτάτορες ­ εν πρώτοις
του Αιγύπτιου προέδρου Μουμπάρακ ­ και ο Τομ θεωρούσε ότι αυτό ήταν καλή ιδέα.
Κι εγώ το ίδιο. Για μισό λεπτό, όμως. Αυτή η ιστορία ξαναγράφεται. Την
περασμένη εβδομάδα, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Κόλιν Πάουελ κατσάδιασε
τον εμίρη του Κατάρ διότι το Αλ-Τζαζίρα «υποδαύλιζε το αντιαμερικανικό
συναίσθημα».

Αντίο δημοκρατία, λοιπόν. Οι Αμερικανοί ζητούν από τον εμίρη να κλείσει το
γραφείο του σταθμού στην Καμπούλ, που εφοδιάζει (το μόνο) τον κόσμο με εικόνες
από τους αμερικανικούς βομβαρδισμούς και τηλεοπτικές δηλώσεις του Οσάμα Μπιν
Λάντεν. Ο πλέον καταζητούμενος άνδρας στον κόσμο δηλώνει εξοργισμένος με τους
θανάτους παιδιών στο Ιράκ λόγω των κυρώσεων, με τη διαφθορά των φιλοδυτικών
αραβικών καθεστώτων, με τις ισραηλινές επιθέσεις στα παλαιστινιακά εδάφη, με
την παρουσία αμερικανικών δυνάμεων στη Μέση Ανατολή. Και αφού επέμειναν ότι ο
Μπιν Λάντεν είναι ένας «ανόητος τρομοκράτης» ­ ότι δεν υπάρχει καμία σχέση
ανάμεσα στην αμερικανική πολιτική στη Μέση Ανατολή και στα εγκλήματα κατά της
ανθρωπότητας στη Νέα Υόρκη και την Ουάσιγκτον ­ οι Αμερικανοί πρέπει να
διακόψουν την κάλυψη του Αλ-Τζαζίρα.

Περιττό να πω ότι τα δυτικά ΜΜΕ δεν έδωσαν μεγάλη σημασία στις ανοησίες του
Κόλιν Πάουελ: ξέρουν πως δεν έχουν ούτε έναν ανταποκριτή στην περιοχή του
Αφγανιστάν που ελέγχεται από τους Ταλιμπάν. Το Αλ-Τζαζίρα έχει.

Αλλά γιατί επιδεικνύουμε εμείς οι δημοσιογράφοι την ίδια πειθήνια στάση που
είχαμε υιοθετήσει και στον Πόλεμο του Κόλπου το 1991 και στον Πόλεμο στο
Κοσσυφοπέδιο το 1999; Το BBC μετέδιδε προχθές τις δηλώσεις ενός Αμερικανού
αξιωματούχου για τους κινδύνους των «παράπλευρων απωλειών» χωρίς το παραμικρό
σχόλιο για την ανηθικότητα αυτής της φράσης. Ο Τόνι Μπλερ καυχιέται για τη
συμμετοχή της Βρετανίας στους αμερικανικούς βομβαρδισμούς και λίγες ώρες
αργότερα το BBC χρησιμοποιεί την ίδια γλώσσα. Υπάρχει άραγε κάποιο είδος
ρητορικής ομίχλης που μας τυλίγει κάθε φορά που βομβαρδίζουμε κάποιον;

Είτε είναι αληθείς ή ψευδείς οι ισχυρισμοί των Ταλιμπάν για 30 νεκρούς στην
Καμπούλ, πιστεύουμε πραγματικά εμείς οι δημοσιογράφοι ότι όλες οι βόμβες μας
πέφτουν πάνω στους ενόχους και όχι στους αθώους; Πιστεύουμε ότι όλα τα τρόφιμα
που λένε ότι ρίχνουν θα πέσουν κοντά στους αθώους και όχι στους Ταλιμπάν;

Κοιτάξτε όμως τις ερωτήσεις που δεν κάνουμε. Το 1991 φορτώσαμε το κόστος του
Πολέμου του Κόλπου ­ δισεκατομμύρια δολάρια ­ στη Σαουδική Αραβία και στο
Κουβέιτ. Αλλά οι Σαουδάραβες και οι Κουβεϊτιανοί δεν πρόκειται να
χρηματοδοτήσουν τους βομβαρδισμούς μας και αυτή τη φορά. Ποιος θα πληρώσει
λοιπόν; Πότε; Και πόσο θα μας κοστίσει; Η πρώτη νύχτα των επιδρομών κόστισε,
έτσι μας λένε, τουλάχιστον 2 εκατομμύρια δολάρια. Ας μη ρωτήσουμε πόσοι
Αφγανοί θα είχαν τραφεί με αυτά τα χρήματα, ας ρωτήσουμε όμως πόσα από τα
χρήματά μας πηγαίνουν στον πόλεμο και πόσα στην ανθρωπιστική βοήθεια.

Οι Ταλιμπάν έχουν κρατήσει τους δημοσιογράφους απ’ έξω. Αυτό όμως δεν σημαίνει
ότι πρέπει να εξισορροπήσουμε μια διαστρεβλωμένη εικόνα με δικές μας μισές
αλήθειες. Ο Μπους λέει ότι αυτός είναι ένας πόλεμος ανάμεσα στο καλό και το
κακό. Είτε είστε μαζί μας είτε εναντίον μας. Τα ίδια ακριβώς, όμως, λέει και ο
Μπιν Λάντεν. Δεν αξίζει να το επισημάνουμε και να ρωτήσουμε πού μπορεί να
οδηγήσει αυτό;