ΔΡΟΜΟΙ

Οι ζηλωτές…

… που ανατινάσσονται κάθε τόσο στον αέρα μαζί με τους στόχους τους, δεν
είναι πάντα και δεν είναι μόνο θρησκευόμενοι. Υπάρχουν και άθεοι που
στρατεύονται στις στρατιές της αυτοκτονίας. Το Ισλάμ απαγορεύει κατηγορηματικά
την αυτοκτονία. Όμως, η συζήτηση παραμένει ανοιχτή στον ισλαμικό κόσμο: η
επίθεση ενός «καμικάζι» που ζώνεται με εκρηκτικά και επιτίθεται στον εχθρό
είναι απλώς μια αυτοκτονία ή ένας ιερός πόλεμος εναντίον του κατακτητή; Ο
ισλαμικός κλήρος είναι διχασμένος.

Το Κοράνι…

… απαγορεύει ρητά και κατηγορηματικά την αυτοκτονία στη Σούρα αν-Νισάα (στον
29ο στίχο). Όμως, στον 75ο στίχο του ίδιου κεφαλαίου, γράφει πως είναι
αξιέπαινος ο πόλεμος κατά του κατακτητή. Έτσι, εκείνοι που έχουν επιλέξει να
κάνουν τον αγώνα τους με επιθέσεις αυτοκτονίας, προτιμούν να ονομάζουν
μάρτυρες τους αυτόχειρες θύτες στον πόλεμο κατά του εχθρού. Δεν έχουν όλοι οι
ισλαμιστές την ίδια άποψη γι’ αυτό. Ο μέγας μουφτής της Σαουδικής Αραβίας Σεΐχ
Αμπντούλ Αζίζ αλ-Σεΐχ έχει πει πως «κάθε πράξη αυτοκτονίας απαγορεύεται
αυστηρά από το Ισλάμ» και πως όποιος κάνει τέτοια πράγματα «δεν πρέπει ούτε να
κηδεύεται με το ισλαμικό τελετουργικό ούτε να θάβεται κοντά σε μουσουλμάνους».
Στο άλλο άκρο, ο Αιγύπτιος κληρικός Σεΐχ Γιουσέφ αλ-Καραντάουι πιστεύει πως
αυτές οι επιθέσεις είναι «η υψηλότερη μορφή του ιερού αγώνα κατά της
καταπίεσης». Κάπου στη μέση, ο μέγας ιμάμης της Αιγύπτου Μοχάμαντ Σαγιέντ
Ταντάουι δίνει και αυτός νομιμότητα στις επιθέσεις αυτοκτονίας, αλλά μόνο όταν
έχουν για στόχο τους Ισραηλινούς στρατιώτες και όχι γυναικόπαιδα.

Η θρησκεία…

… είναι άραγε το μοναδικό κίνητρο των «καμικάζι»; Τότε γιατί ακολουθούν αυτή
την τακτική και άθεοι, όπως οι Μαύροι Τίγρεις των Ταμίλ; Αν ψάξει κανείς στο
βάθος, θα δει πως οι ισλαμιστές «μάρτυρες» δεν διαφέρουν σε πολλά πράγματα από
τους Θιβετιανούς καλόγερους που αυτοπυρπολούνται ή από τους Ιρλανδούς
πολιτικούς κρατούμενους που κάποτε πέθαιναν κάνοντας απεργία πείνας ή από τους
Τούρκους πολιτικούς κρατούμενους που έτσι πεθαίνουν σήμερα. Όλοι τους έχουν
ένα κοινό γνώρισμα: την απόγνωση.

Η απόγνωση…

… γίνεται όπλο. Ο αυτόχειρας βομβιστής είναι ένα όπλο που έχει πλεονέκτημα
σε σχέση με τα συμβατικά όπλα. Γιατί είναι απλό, πάμφθηνο όσο και μια
τριτοκοσμική ζωή, δεν χρειάζεται περίπλοκο στρατιωτικό σχεδιασμό, επιλέγει τον
χρόνο και τον τόπο της επίθεσης, εγγυάται μαζικές απώλειες και ο δράστης δεν
συλλαμβάνεται ποτέ για να μιλήσει στην ανάκριση ­ ο θάνατός του είναι βέβαιος.
«Ο εχθρός μας έχει τα πιο προηγμένα όπλα του κόσμου», λέει ο δρ Ραμαντάν Σάλα,
γενικός γραμματέας της παλαιστινιακής Τζιχάντ. «Εμείς έχουμε μόνο τους
μάρτυρές μας. Όμως, οι ανθρώπινες βόμβες δεν μπορούν να νικηθούν ούτε από τις
ατομικές βόμβες». Ποιος όπλισε με αυτές τους ισλαμιστές; Όχι βέβαια το Ισλάμ,
αλλά αυτοί που έφεραν τόσους πολλούς ανθρώπους σε τόση πολλή απόγνωση, αυτοί
που τόσο πολύ απαξίωσαν τη ζωή τους, που να βρίσκει αξία μονάχα όταν γίνεται
σκόνη.