ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πώς να κρυφτείς από τα παιδιά…

«Τι νέα, μαμά;», είναι η πρώτη κουβέντα του μικρού μου θησαυρού, καθώς
κατεβαίνει από το σχολικό. Και εννοεί «τι νέα από τους τρομοκράτες, από τον
επικείμενο πόλεμο, από την Αμερική, από το Αφγανιστάν;». Η αγωνία του είναι
αληθινή, διαρκής, απροκάλυπτη…

Παρακολουθεί ανελλιπώς τις ειδήσεις (αντικαθιστώντας με αυτές τον αγαπημένο
του «Εκατομμυριούχο» ή το σκυλάκι τον «Ρεξ»), δεν αφήνει πια τη μαμά να
ταξιδέψει με αεροπλάνο και ρωτάει αν πρέπει να αγοράσουμε αντιασφυξιογόνες
μάσκες ­ χωρίς καν να μπορεί να προφέρει σωστά τη λέξη.

Η βία στην πιο «καθαρή» μορφή της πέρασε αστραπιαία μέσα από τις οθόνες των
τηλεοράσεων κατευθείαν στις καρδιές και στα κεφαλάκια των δεκάχρονων παιδιών
και εξαπλώθηκε κατά κράτος στη ζωή τους, επισκιάζοντας τις σκοτούρες από το
ξεκίνημα της νέας σχολικής χρονιάς και τη στενοχώρια που έχασε η αγαπημένη
τους ομάδα στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Τα Σαββατοκύριακα παίζουν εναλλάξ μια τους κομάντος και μια τους τρομοκράτες,
σέρνοντας τα σωματάκια τους κατάχαμα στο γρασίδι του κήπου. Θέτουν δύσκολες
ερωτήσεις για τα χημικά όπλα, τον βιολογικό όλεθρο και τα «έξυπνα» πυρηνικά.
Αναζητούν επίμονα απαντήσεις στα αναρίθμητα «γιατί;». Και τα βράδια ξυπνάνε
από εφιάλτες…

Τα παιδιά που παρακολουθούν τα δελτία ειδήσεων στην τηλεόραση εμφανίζουν
συμπτώματα άγχους, έγραφαν προ καιρού πρωτοσέλιδα οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης».
Πώς να απομονώσεις, όμως, άλλο το πολύτιμο πλασματάκι σου από το θέατρο του
παραλόγου που παίζεται πια στην παγκόσμια σκηνή; Πώς να διασώσεις πιότερο την
αθωότητά του, που νιώθεις να χάνεται σαν νερό μέσα στα δάκτυλά σου; Και,
κυρίως, πώς να το διαβεβαιώσεις με πειστικότητα ότι «όλα θα περάσουν» και ότι
«το αύριο θα είναι καλύτερο»;