ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Με τους φίλους που μου έχουν λείψει

Αν ήταν η φίλη μου η Νάνσυ θα κουλουριαζόμασταν στον πορτοκαλί καναπέ με μια
κούπα ζεστή σοκολάτα στο χέρι και την Τζάκυ να μας παρατηρεί απέναντι. Ο
Θοδωρής που έχει ταλέντο στη μαγειρική όλο και κατιτίς θα ετοίμαζε στον φούρνο
ενώ στο CD θα παίζει το «καφέ ντελ μαρ» που είναι μεν παλιό αλλά «κολλημένο»
στην Ντάστι Σπρίνγκφιλντ, αριθμός 15.

Θα είναι μάλλον βράδυ αργούτσικα και θα χαλαρώνουμε με κουβεντούλα περί παντός
επιστητού.

Αν ήταν η Κάτια θα κάναμε ημίωρη κοπάνα από το γραφείο για να ρίξουμε μια
ματιά στην τελευταία έκθεση με τις νερομπογιές που θυμίζουν φύση κι έχει και
μπόλικο μπλε που λατρεύει η Κάτια.

Αν ήταν ο Μιχάλης θα χρησιμοποιούσαμε κινητό ξετινάζοντας λεπτομέρειες και
πληροφορίες για κοινά πεδία ενδιαφέροντος όπως είναι οι ειδήσεις.

Αν ήταν ο υπερατλαντικός Ηλίας θα γράφαμε τουλάχιστον ένα e mail ημερησίως με
εικόνες από τη Δυτική Ακτή, χρώματα από Σαν Φρανσίσκο και περιγραφές από young
urban professionals που όταν το είδα στην οθόνη του υπολογιστή και προσπάθησα
να το φανταστώ μου έκανε τρομακτική εντύπωση ­ κι ένιωσα σα να ζω σ’ ένα μικρό
χωριό που λέγεται Αθήνα και υπάρχει σε μια κουκίδα του χάρτη.

Τώρα, αν ήταν ο διπλανός μου στο γραφείο, δεν θα λέγαμε τίποτα. Λείπει με
άδεια κι επιστρέφει σε δυο βδομάδες.

Η Ειρηνούλα ευτυχώς γυρνάει νωρίτερα ­ έχω περιέργεια να δω με τι διάθεση αυτή
τη φορά, σπανίως είναι προβλέψιμη. Και καλά που δεν είναι ούτε ο Γιάννης γιατί
αυτή τη στιγμή δεν μπορώ ούτε να σκεφτώ το κινητό του να χτυπάει ασταμάτητα
και να με διακόπτει…

Αν ήταν να διαλέξω με ποιους θα μοιραστώ τον «Ενικό» μου θα διάλεγα τους
φίλους που μου έχουν λείψει περισσότερο κι από μια φθινοπωρινή βροχούλα αυτό
τον άνυδρο μήνα της αναμονής.