Λουλούδια ελπίδας δίπλα στους πύργους

Στα μάτια των μικρών παιδιών του Δημοτικού, δίπλα στη φωτιά και στον θάνατο υπάρχουν λουλούδια κι ένας ήλιος

Ο Γιάννης Αθανασακόπουλος είναι μόλις 6 ετών. Η δική του ζωγραφιά έχει μία
σημαντική διαφορά από το φοβερό στιγμιότυπο που είδε στην τηλεόραση στις 11
Σεπτεμβρίου. Δίπλα στους πύργους υπάρχει ένα τεράστιο λουλούδι. Τόσο μεγάλο
όσο και ο πύργος. Στον μπαμπά του είπε ότι είναι το λουλούδι της ελπίδας.

Τα παιδιά της Γ’ Τάξης στο 17ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών είναι μόλις δύο χρόνια
μεγαλύτερα από τον Γιάννη. Στις δικές τους ζωγραφιές, οι δύο πύργοι έχουν
χρώμα γκρι, όπως και το αεροπλάνο που έρχεται κατά πάνω τους. Η φωτιά από τη
σύγκρουση είναι κατακόκκινη και γύρω γύρω πάλι γκρι. Είναι η σκόνη. Για τον
μικρό Νίκο Παγανό ο ήλιος δεν έχει φύγει από τον ουρανό. Όμως στις ζωγραφιές
που έφτιαξαν στο σχολείο τους, άνθρωποι δεν υπάρχουν μέσα στους πύργους.

Για τους λίγο μεγαλύτερους τους μαθητές της ΣΤ’ Τάξης όμως, που ίσως κοίταξαν
πιο προσεκτικά τις τηλεοπτικές εικόνες, στο μπλοκ ζωγραφικής τους υπάρχουν
άνθρωποι. Άνθρωποι που πηδούν από τους πύργους, άνθρωποι στον αέρα. Και το
σημείο της πρόσκρουσης, το αεροπλάνο, η φωτιά και η σκόνη πιάνουν όλο το
χαρτί.

Οι άνθρωποι που πηδούσαν από τους πύργους συγκλόνισαν τα παιδιά

Δεν είναι πολλά τα Δημοτικά Σχολεία που ασχολήθηκαν με το θέμα. Για άλλους
είναι ακόμα νωρίς, για άλλους είναι θέμα λεπτό και δεν θα ήθελαν να το θίξουν
μέσα στην τάξη. Σίγουρα όμως όλοι οι δάσκαλοι παραδέχονται ότι τα μικρά παιδιά
συζητούν γι’ αυτό. Γνωρίζουν και αντιλαμβάνονται πολύ καλά τα γεγονότα. Μπορεί
να μην ξέρουν τι είναι πόλεμος, όμως στην αυλή του σχολείου τους το κλασικό
παιχνίδι κλέφτες και αστυνόμοι έχει αλλάξει όνομα. Στα διαλείμματα χωρίζονται
σε Ταλιμπάν και Αμερικανούς…