ΔΡΟΜΟΙ

Το Σεΐντναγια…

… είναι ένα ελληνορθόδοξο μοναστήρι στη Συρία, τρεις ώρες δρόμο από τη
Δαμασκό. Γαντζωμένο πάνω σε ένα απόκρημνο βράχο, πάνω από τους οπωρώνες και
τους ελαιώνες του δαμασκηνού κάμπου, μοιάζει πιο πολύ με κάστρο των
Σταυροφόρων παρά με τόπο λατρείας. Η παράδοση λέει πως το μοναστήρι χτίστηκε
τον 6ο αιώνα από τον Ιουστινιανό. Ο αυτοκράτορας είχε βγει για κυνήγι, όταν
έπεσε πάνω σε ένα ελάφι. Την ώρα που τέντωνε το τόξο του, το ελάφι
μεταμορφώθηκε άξαφνα σε Παναγία και τον πρόσταξε να χτίσει εκεί ένα μοναστήρι.
Έτσι και έγινε. Γρήγορα το μοναστήρι έγινε τόπος προσκυνήματος. Μέχρι σήμερα,
πλημμυρίζει από χριστιανούς και μουσουλμάνους που καταφτάνουν από τα
λιβανέζικα βουνά και τον συριακό κάμπο.

Ο δρόμος του…

… έτυχε να βγάλει μια φορά εκεί έναν σύγχρονο περιηγητή, τον συγγραφέα
Ουίλιαμ Ντάλριμπλ, ένα χειμωνιάτικο σούρουπο. Σκυμμένες στο αναλόγιο, έψελναν
δυο καλόγριες μέσα στο μισοσκόταδο. Ώσπου, όταν πια συνήθισε η ματιά του στο
σκοτάδι, ο συγγραφέας μας βρέθηκε μπροστά σε ένα «θαύμα»: οι πιο πολλοί πιστοί
μέσα στο παρεκκλήσι δεν ήταν χριστιανοί, αλλά γενειοφόροι μουσουλμάνοι με τις
μαντιλοφορεμένες γυναίκες τους. Κάθε τόσο, ανάμεσα στις ψαλμωδίες και το
λιβάνι, οι μουσουλμάνοι έσκυβαν και προσεύχονταν πάνω στο χαλί, όπως σκύβουν
κάθε Παρασκευή στο τζαμί. Ολόγυρα, μερικές χριστιανές σταυροκοπιόνταν και
προσκυνούσαν τις εικόνες. Ένα ζευγάρι μουσουλμάνων ξεχώρισε από τους άλλους
και ζύγωσε μια καλόγρια. Πίσω από τη μαντίλα της γυναίκας μόλις διακρινόταν η
μύτη και το στόμα της. Με πυκνή γενειάδα, ο άνδρας θύμιζε αντάρτη της
Χεζμπολά. Όμως, στα χέρια του δεν κρατούσε πολυβόλο, αλλά ένα τενεκέ λάδι και
μια γαβάθα φρέσκο ψωμί. Τα πρόσφερε στην καλόγρια, έσκυψε το κεφάλι ντροπαλά
σαν μαθητούδι και αποτραβήχτηκε σε μια γωνιά κατακόκκινος.

Έτσι γινόταν…

… παλιά. Σχεδόν 1.500 χρόνια, ορθόδοξοι, εβραίοι και μουσουλμάνοι ζούσαν
πλάι-πλάι στο Λεβάντε, χάρη σε μια αμοιβαία ανοχή που δεν γνώρισε ποτέ η
χριστιανική Δύση. Κυνηγημένος από τους θρησκευτικούς πολέμους στην Ευρώπη, ο
Ωμπρύ Ντελαμοτρέ, ένας Ουγενότος, περιέγραφε το 1723 με θαυμασμό την
ανεξιθρησκία που επικρατούσε στους Αγίους Τόπους. Διαφορετικές είναι οι
περιγραφές των μουσουλμάνων που δίνουν σήμερα Δυτικοί πολιτικοί αναλυτές και
δημοσιογράφοι μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου στις ΗΠΑ,
με ανακριβή και μονόπλευρα στερεότυπα. Ο αντιμουσουλμανισμός έχει γίνει ο
αντισημιτισμός του καιρού μας.

Το Ισλάμ…

… δεν είναι περισσότερο ομοιογενές και ενιαίο από τον χριστιανισμό. Δεν
είναι ούτε πιο ορθολογικό ούτε πιο ανταγωνιστικό. Όπως οι χριστιανοί είναι
διαφορετικοί στη Σουηδία, τη Σερβία και την αμερικανική Δύση, έτσι και οι
μουσουλμάνοι είναι διαφορετικοί στην Ινδονησία, τη Μαυριτανία και τον Λίβανο.
Δεν υπάρχει ενιαία αντιδημοκρατική, τρομοκρατική «μουσουλμανική στάση», όπως
δεν υπάρχει ενιαία δημοκρατική, φιλειρηνική «χριστιανική στάση». Αν κάτι κάνει
τον μουσουλμανικό κόσμο χειρότερο, είναι οι συνεχείς δυτικές παρεμβάσεις, που
ενισχύουν τους φανατικούς ισλαμιστές εις βάρος των φιλελεύθερων ερμηνειών του
Ισλάμ και οι ανιστόρητοι Δυτικοί ηγέτες, όπως ο Μπους, που καλούν σε
«σταυροφορίες».