Πάλι μονάθλημα;

Είδαμε στο 2-2 της Νέας Σμύρνης ολίγη μπάλα, ολίγη κλωτσοπατινάδα και πρώιμο ψαλίδισμα του «μόνου στόχου»

Η προσγείωση στην πραγματικότητα λέγεται Πρωτάθλημα ­ και εδώ οι πρώτες
εντυπώσεις, μάλλον, υπέρ μιας επανάληψης του γνωστού έργου συνηγορούν. Πριν
ακόμα ξεκινήσει ξέραμε ποιοι θα το διεκδικήσουν (και αν φέτος δεν είναι μόνο ο
γνωστός ένας, δεν είναι και παραπάνω από τους γνωστούς δύο), ποιοι θα
κινδυνέψουν (αλλά με μία μόνο θέση υποβιβασμού τα πράγματα εδώ είναι πιο
ενδιαφέροντα), αλλά, κυρίως και δυστυχώς, ξέρουμε τι δεν θα δούμε: μείωση της
απόστασης μεγάλων-μικρών, ίση αντιμετώπιση όλων από τη διαιτησία, «εκπλήξεις»
που θα εντάσσονται στην κανονική ροή των πραγμάτων και δεν θα χρεώνονται σε
κάποια παρέμβαση των θεϊκών στοιχείων. Τώρα που ξεκίνησε είδαμε, ήδη, τον
Ηρακλή να μένει επί σαράντα μόνο λεπτά κοντρολαρισμένος (αλλά χωρίς ούτε μια
ευκαιρία) και τον Ολυμπιακό να πετυχαίνει μια ευρεία νίκη με μια στενή
εμφάνιση. Είδαμε, στο 2-2 της Νέας Σμύρνης, ολίγη μπάλα, ολίγη κλωτσοπατινάδα
και πρώιμο ψαλίδισμα του «μόνου στόχου» (στον αθλητισμό, βλέπετε, δεν είσαι
ό,τι δηλώσεις;). Το σκορ πόλο της Πάτρας φανέρωσε, μάλλον, τις αδυναμίες και
των δύο ομάδων, ενώ στα Λιόσια ο Μπορέλι μπήκε πολύ αργά, αλλά αρκετά για να
δείξει ότι κάποιου είδους μπάλα δεν ξεχνιέται. Δεν τα ‘δαμε, βέβαια, ακόμα όλα
­ και ως γνωστόν η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Για μια ακόμα, όμως,
χρονιά η ελπίδα, αλλά και το γενικό ενδιαφέρον φαίνεται ότι θα γεννιούνται και
θα πεθαίνουν την Τρίτη και την Τετάρτη της Ευρώπης και όχι το
Παρασκευο-Σαββατο-Κύριακο της άκριτα τηλεοπτικοποιημένης Ελλάδας.