Προ-απολογισμός

Αν η Εθνική είναι ο καθρέφτης του ποδοσφαίρου μας, πώς δικαιολογείται η μεγάλη απόσταση ανάμεσα στις διεθνείς επιδόσεις της και τις αντίστοιχες αρκετών ελληνικών συλλόγων;

Πολύ αργά, λόγω της εξαιρετικά καθυστερημένης έναρξης του ποδοσφαιρικού
Πρωταθλήματος, ξεκινά φέτος η επικοινωνία. Και όπως ήρθαν τα πράγματα, η αρχή
αυτή έχει, ήδη, μεγάλη προϊστορία, που δεν μπορούμε ν’ αγνοήσουμε.

Ένα καλοκαίρι γεμάτο αθλητική δράση έχει προετοιμάσει το κλίμα για μια χρονιά
που θα κορυφωθεί, ας μην το ξεχνάμε, με το Απω-ανατολικό Παγκόσμιο Κύπελλο. Η
δική μας ομάδα όχι μόνο έχει αποκλεισθεί, αλλά γύρισε με τις εμφανίσεις της,
τη συμπεριφορά των παικτών και το πελάγωμα παραγόντων και τεχνικής «ηγεσίας»,
τουλάχιστον είκοσι χρόνια πίσω.

Αν η Εθνική είναι ο καθρέφτης του ποδοσφαίρου μας, πώς δικαιολογείται η μεγάλη
απόσταση ανάμεσα στις διεθνείς επιδόσεις της και τις αντίστοιχες αρκετών
ελληνικών συλλόγων, αλλά και πώς μπορεί να εξηγηθεί το χάσμα ανάμεσα στην
πρόοδο του ποδοσφαίρου και πολλών άλλων αθλημάτων;

Είναι κυρίως θέμα οργάνωσης και υποδομής ή πρέπει να ξαναρχίσουμε από τα
βασικά και σε επίπεδο παικτών και δημιουργίας συνόλου; Σημασία έχει ότι η
συντριβή στο Ελσίνκι και η γενικά απελπιστική εικόνα της Εθνικής ποδοσφαίρου
(και λιγότερο του μπάσκετ, που τουλάχιστον βρίσκεται σε στασιμότητα και όχι σε
παρακμή) είναι αυτή που δεν επιτρέπει να θεωρήσουμε απόλυτα θετικό ένα
καλοκαίρι με τέσσερα μετάλλια στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στίβου, με ανδρικές και
γυναικείες πρωτιές στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα ιστιοπλοΐας, με διαρκή άνοδο και
των δύο Εθνικών του βόλεϊ, με γέννηση επιτέλους ελπίδων από το κολύμπι και με
συνεχή απόδειξη του βάθους προσπάθειας σε πολλά άλλα αθλήματα.

Νομίζω ότι η απάντηση για την καθυστέρηση της Εθνικής ποδοσφαίρου μάς
παραπέμπει σε δύο κατεξοχήν αντιφατικά μεταξύ τους φαινόμενα, το Τσάμπιονς
Λιγκ και το ελληνικό Πρωτάθλημα.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΚΟΓΚΑ ΣΤΟΝ ΕΝΓΚΟΓΚΑ

Ο εξωγήινος φίλαθλος που θα μελετούσε σήμερα τα αποτελέσματα των δύο πρώτων
αγωνιστικών του Τσάμπιονς Λιγκ (αλλά και του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ) θα έμενε
πιθανότατα με την εντύπωση πως το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι από τα ισχυρότερα
στην Ευρώπη. Αήττητες ακόμα οι ομάδες μας, με πολλές εκτός έδρας επιτυχίες,
απέναντι σε εκπροσώπους κατά τεκμήριο «μεγάλων» χωρών ­ και όλα αυτά, το λέμε
και το ξαναλέμε, για το παράδοξο του πράγματος, αλλά και γιατί δεν μπορεί να
μην έχει κάποια σχέση, πριν ακόμα αρχίσει το Πρωτάθλημα. Πάντως, οι Έλληνες
φίλαθλοι που έχουν δει τα πρώτα παιχνίδια (αν φυσικά δεν τους έχει μετατρέψει
σε άλλου είδους εξωγήινους ο σωματειακός φανατισμός) ξέρουν ότι τα πράγματα
δεν είναι ακριβώς έτσι, ότι δηλαδή οι ομάδες μας δεν έκαναν τόσο σημαντικά
διεθνή άλματα σε σχέση με πέρυσι. Ξέρουν, για παράδειγμα, ότι ο Παναθηναϊκός
μπορεί να περηφανεύεται για το δέσιμο και τη σοβαρότητα, όχι, όμως, για τη
φαντασία του και ότι αν αυτή η έλλειψη δεν του έχει ακόμα στοιχίσει είναι
γιατί τη στερούνται, σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό, οι άλλες ομάδες του ομίλου
του.

Όπως και να το κάνουμε άλλο είναι να παλεύει ο Μπασινάς με τον Φίγκο και άλλο
με τον Ενγκόγκα. Ξέρουν, επίσης, οι φίλαθλοι πως όσο και αν χάθηκαν τζάμπα οι
βαθμοί της νίκης του Ολυμπιακού στο Ριαθόρ, η πολυδιαφημισμένη του αντεπίθεση
άρχισε πολύ αργά ­ ασχέτως αν ευτύχησε να έχει 99% επιτυχία ­ και αν ο
φιλομαθής προπονητής του δεν καταλάβει τη σημασία των αριθμών στην επιθετική
του γραμμή (ο Τζιοβάνι μόνος του όχι μόνο δεν φτάνει, αλλά δεν είναι καν
πραγματικός επιθετικός), τον περιμένουν δυσάρεστες εκπλήξεις. Μπορεί η χρονιά
να άρχισε όπως πριν από τρία χρόνια με τον Γκόγκα, όμως, υπάρχει ακόμα πολύς
δρόμος ­ και χρειάζεται παραπάνω από ρέντα ­ μέχρι να ξανασυναντήσει τη
Γιουβέντους.

Τα πρώτα δείγματα βέβαια και για τις δύο ομάδες είναι θετικά, σε βαθμό που
(για λίγο) ν’ αναρωτιόμαστε μήπως κάτι γενικότερο αλλάζει.