ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δεν ρίχνουν τη σκιά τους οι θεοί στον ίδιο τόπο πάντα…

Τι του ‘ρθε τώρα του Πάνου ­ επιστήμονας άνθρωπος ­ να μου ζητάει να του
θυμίσω τον Σοφοκλή και την «Ηλέκτρα» του;

Τι του ‘ρθε εκεί που εγώ έβλεπα ­ ζωντανά πράγματα, πού να τρέχω τώρα στους
σινεμάδες για τα κακογυρισμένα «Περλ Χάρμπορ» ­ να καταρρέουν οι πύργοι της
αυτοκρατορίας, εκεί που εκείνος συζητούσε με τους άλλους συναδέλφους του πώς
πέφτει το οικοδόμημα (τόσο επί τόσο, με τόσο, διά… πόσο;)…

«Μη μου το λες, γράψ’ το», μου είπε, κι εγώ του είπα πώς… «τι τα ψάχνεις
σύντροφε, τα γράψαν άλλοι και για τους αυτοκράτορες στη Ρώμη, που στους
θριαμβικούς περιπάτους τους τον προέβλεπαν από δίπλα τον δούλο να τους
ψιθυρίζει «μην ξεχνάς πως είσαι θνητός»…

Την έννοια της ύβρεως ήθελε ο Πάνος, και επέμενε να του επαναλάβω τον
σοφόκλειο λόγο πως… «Δεν ρίχνουν την σκιά τους οι θεοί στον ίδιο τόπο
πάντα…».

Και όταν του το ‘πα, επέμενε… «Γράψ’ το», μου είπε, «κάντο σέιβ», κι εμένα
μού ‘ρθαν στο νου κείνα τα χιλιάδες χαρτιά με ισολογισμούς, καμπύλες, μελέτες,
κείνα που είχαν πριν από λίγα λεπτά τυλιγμένο τον κόσμο ολόκληρο μέσα τους και
τώρα ­ τα είδατε όλοι στην εικόνα του CNN ­ κείτονταν, σπαρταρούσαν στους
δρόμους, είχαν μόλις πετάξει απ’ τα φλεγόμενα παράθυρα και ποδοπατούνταν, κάτω
από πόδια έντρομων ανθρώπων ­ παρθένων στον τρόμο, παρθένων στη φρίκη, στη
βία.

Είναι και Αμερικάνοι αυτοί, ούτε Σοφοκλή έχουν, ούτε «μπούμερανγκ».

«Άμαθοι άνθρωποι, Πάνο μου», του είπα, και ο Πάνος τον ανέσυρε τον όρο απ’ τα
μικράτα του, «Άμαθοι άνθρωποι», επανέλαβε, και ύστερα πιάσαμε μια κουβέντα για
τα χρόνια μας που μας τα ‘παν, μας τα ‘δειξαν όλα. Τα είδαμε όλα. Και ύστερα
τι; ρωτήσαμε και οι δύο, και πάλι στον Σοφοκλή γυρίσαμε…