ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Γραφική ύλη

Ήταν η μέρα που αρχίζανε τα σχολεία, θυμάστε; Η παγωμένη πια, στον χρόνο,
Τρίτη. Πέρασε κιόλας μια εβδομάδα. Είχαμε τη λίστα της γραφικής ύλης, πόσα
τετράδια, ντοσιέ, μολύβια Νο 2, γόμες, κλασέρ, περφορατέρ, μαρκαδόρους και
απαραιτήτως η εντολή να ντύσουμε τα βιβλία. Εκείνα τα φτηνά του Οργανισμού με
το ματ εξώφυλλο, που μας παραγγέλνουν οι δασκάλες να τα καλύπτουμε με διαφανές
αυτοκόλλητο, να αντέχουν την παιδική μεταχείριση. Αντί γι’ αυτό, περάσαμε
μπροστά στην τηλεόραση το απόγευμα. Τα παιδιά μαζί, ποιος σκεφτόταν να τα
διώξει μέσα στη σύγχυση; Τα βιβλία δεν ντύθηκαν, τα τετράδια δεν αγοράστηκαν.
Κακή σχολική αρχή ήταν η φετινή μας. Μέσα στην εικόνα της νεοϋορκέζικης
καταστροφής, μάντευε κανείς να πετάνε στον αέρα αμέτρητα αντικείμενα γραφικής
ύλης. Μαζί με την κατασκευαστική και την ανθρώπινη ύλη. Φάκελοι, χαρτιά,
μπλοκ, κλασέρ, περφορατέρ, να τινάζονται στους πέντε ανέμους, μαζί με τα
υπόλοιπα. Μαζεύτηκαν σωρός ακατάστατος στα παιδικά γραφεία, δίπλα στο δωμάτιο
με την τηλεόραση, βιβλία και τετράδια τόσες μέρες. Πώς να πάνε τα δάχτυλα να
ντύσουν τα βιβλία, μπροστά στο θέαμα αυτό; Μια αίσθηση ματαιότητας ροκανίζει
τις προσπάθειες να μπούμε σε σειρά, να οργανώσουμε το διάβασμα, τη γραφική
ύλη, να βάλουμε ετικέτες με το όνομα του κάθε παιδιού σε όλες τις γομίτσες, να
κολλήσουμε το «ωρολόγιο πρόγραμμα» στον τοίχο. Τα παιδιά αντί για τη βυζαντινή
ιστορία, μελετάνε τα διαγράμματα των εφημερίδων με τις αμερικανικές δυνάμεις,
τον αριθμό των Ταλιμπάν, των στρατιωτών του Ιράκ, κάνουν ερωτήσεις που δεν
έχουν απάντηση, άλλες που όσο εξηγείς, μπλέκονται χειρότερα. Και τα βιβλία
ακόμα άντυτα. Φοβάμαι πως θα μείνουν ματ εφέτος.