Οι παρεμβάσεις πάνε μαζί με την τρομοκρατία

Υπάρχει σχέση μεταξύ των αμερικανικών στρατιωτικών παρεμβάσεων στο
εξωτερικό και των τρομοκρατικών επιθέσεων εναντίον των ΗΠΑ; Οφείλεται, πολύ
περισσότερο, η διόγκωση της τρομοκρατίας στον αμερικανικό παρεμβατισμό; Έτσι
καταλήγει μια έκθεση του φιλελεύθερου αμερικανικού Ινστιτούτου Κάτο, που
συνέταξε το 1998 ο διευθυντής για θέματα αμυντικής πολιτικής Ίβαν Ίλαντ.

Ο Ίλαντ αποδεικνύει ότι ο αμερικανικός στρατιωτικός παρεμβατισμός γεννά την
τρομοκρατία και συνιστά στην κυβέρνηση των ΗΠΑ να περιορίσει τις στρατιωτικές
εμπλοκές εκτός συνόρων. Η έκθεση τονίζει ότι η τρομοκρατία είναι η
σημαντικότερη απειλή που αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ τον 21ο αιώνα. Και πρέπει να
επικεντρώσουν την προσοχή τους στους τρόπους αντιμετώπισής της, είτε
προλαμβάνοντας τα τρομοκρατικά χτυπήματα, είτε με αντίποινα μετά την ενέργεια.
Αντίθετα, λιγότερη σημασία αποδίδεται στα κίνητρα των τρομοκρατών. Πάντως,
σύμφωνα με το επιστημονικό συμβούλιο του Πενταγώνου, υπάρχει ισχυρή σχέση
μεταξύ του αμερικανικού παρεμβατισμού σε διεθνείς κρίσεις και στην αύξηση των
επιθέσεων εναντίον των ΗΠΑ. Το συμβούλιο, όμως, δεν παρέσχε εμπειρικά δεδομένα
για να στηρίξει αυτόν τον συσχετισμό.

Η έκθεση του Ινστιτούτου Κάτο παραθέτει μια σειρά από εμπειρικά παραδείγματα
τρομοκρατικών επιθέσεων εναντίον αμερικανικών στόχων που οφείλονται στον
αμερικανικό παρεμβατισμό (από το 1915 μέχρι το 1998, με αναφορές μεταξύ άλλων
στη δραστηριότητα της 17 Νοέμβρη και ιδιαίτερα στην επίθεση με πύραυλο
εναντίον της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα).

Σύμφωνα με τον Ρίτσαρντ Μπιτς, μέλος του Αμερικανικού Συμβουλίου Εξωτερικής
Πολιτικής, το παράδοξο είναι ότι «στις αμερικανικές δραστηριότητες υπέρ της
διεθνούς σταθερότητας οφείλεται το ευάλωτο της Αμερικής. Οι ΗΠΑ είναι η μόνη
χώρα που αστυνομεύει περιοχές έξω από τα σύνορά της και αυτό την καθιστά στόχο
για κάθε είδους δυνάμεις ή ομάδες που θεωρούν ότι αυτό προσβάλλει τα
συμφέροντά τους». Πολλοί Αμερικανοί αναλυτές εκτιμούν ότι η τρομοκρατία
εναντίον αμερικανικών στόχων οφείλεται σε συνδυασμό παραγόντων (όπως είναι η
στρατιωτική, βιομηχανική, εμπορική και πολιτιστική παρουσία). Η κυρίαρχη
αντίληψη στην Ουάσιγκτον είναι ότι η Αμερική δεν δέχεται επιθέσεις «για αυτά
που κάνει, αλλά για αυτό που είναι». Οι ΗΠΑ δεν αποτελούν στόχο «επειδή έκαναν
ή δεν έκαναν κάτι, αλλά απλώς επειδή υπάρχουν», έγραφε ο Τζέραλντ Σάιμπ στη
«Γουώλ Στρητ Τζόρναλ». Η έκθεση του Ινστιτούτου Κάτο αντιπαραθέτει πως ο Σάιμπ
υποτιμά την ενόχληση που έχουν προκαλέσει οι ΗΠΑ, είτε με αλαζονικές
στρατιωτικές επεμβάσεις, είτε στηρίζοντας αυταρχικές κυβερνήσεις ανά την
υφήλιο με οικονομική και στρατιωτική βοήθεια.

Η απογοήτευση. Μέλος σωστικού συνεργείου σε απόγνωση αντικρύζοντας το μέγεθος της καταστροφής. Οι Αμερικανοί δεν μπορούν ακόμα να πιστέψουν πως έγιναν στόχος μιας τέτοιας τρομοκρατικής επίθεσης

Σύμφωνα με το ινστιτούτο, υφίσταται μια λογική και εμπειρική σχέση μεταξύ των
αμερικανικών παρεμβάσεων και των τρομοκρατικών ενεργειών κατά αμερικανικών
στόχων. Η έκθεση προειδοποιεί ότι μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου είναι πλέον
πολύ σημαντικό το να αναγνωριστεί αυτή η σχέση. Προειδοποιεί, επίσης, με
προφητικό τρόπο για τις συνέπειες της καταστροφικής τρομοκρατίας, για
επιθέσεις με όπλα μαζικής καταστροφής εναντίον των ΗΠΑ, και αναφέρεται ρητά
στην επίθεση εναντίον του Γουόρλντ Τρέιτ Σέντερ το 1993 και στα σχέδια των
εγκεφάλων της να προκαλέσουν 250.000 θύματα στη Νέα Υόρκη.

Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει η έκθεση είναι ότι οι αμερικανικές
στρατιωτικές επεμβάσεις ενισχύουν την απειλή τρομοκρατικών επιθέσεων με όπλα
μαζικής καταστροφής εναντίον αμερικανικών στόχων.