ΔΡΟΜΟΙ

Οι μέρες του…

… είναι μετρημένες. Αν μπορούσε να μιλήσει, ο Γουέρντ σίγουρα κάτι θα είχε
να πει ­ την τελευταία του «λέξη». Στα ένδεκά του χρόνια, δεν έχει πολλή ζωή
μπροστά του. Βρίσκεται στο κελί των μελλοθανάτων. Ο Γουέρντ είναι ένα
θιβετιανό σκυλί. Τα δικαστήρια που έχουν γίνει μέχρι τώρα για να αποφασιστεί η
τύχη του έχουν κοστίσει στους Αμερικανούς φορολογούμενους παραπάνω από 200.000
δολάρια. Το Εφετείο του Σιάτλ χαρακτήρισε το σκυλί επικίνδυνο, απειλή για τη
δημόσια ασφάλεια.

Το αφεντικό του…

… αγωνίζεται εδώ και χρόνια για να το κρατήσει ζωντανό. Έχει εξαντλήσει πια
όλα τα ένδικα μέσα. Η ώρα της κρίσης σήμανε για τον Γουέρντ που βρίσκεται στο
κελί των μελλοθανάτων οκτώ χρόνια. Το ζήτημα τώρα είναι πότε θα τον οδηγήσουν
στο τραπέζι της ευθανασίας. Ποιο ήταν όμως το έγκλημα του Γουέρντ; Το 1993,
μαζί με την επίσης θιβετιανή φίλη του Παρσίμπ, δάγκωσαν μια γυναίκα στον
δρόμο. Τα δυο σκυλιά συνελήφθησαν από τον μπόγια και καταδικάστηκαν σε θάνατο.
Δυο χρόνια αργότερα, η Παρσίμπ πέθανε στη φυλακή. Αν η γυναίκα είχε δαγκώσει
τα σκυλιά, θα είχε άραγε την ίδια τύχη; Όμως (συνήθως) οι άνθρωποι δεν
δαγκώνουν σκυλιά. Τα σκυλιά δαγκώνουν ανθρώπους. Και αυτό το ξέρουν και
εκείνοι που έχουν και εκείνοι που δεν έχουν σκυλιά.

Ο καρχαρίας…

… κάνει νόστιμη σούπα. Τόσο το χειρότερο γι’ αυτόν. Στις θάλασσες της Νότιας
Κίνας οργιάζει το λαθρεμπόριο πτερυγίων καρχαρία. Από τους 7.000 τόνους
πτερυγίων που καταναλώνονται κάθε χρόνο σε όλον τον κόσμο, οι 5.000 τόνοι
καταλήγουν στο κινέζικο πιάτο. Ο τρόπος με τον οποίο αποκόπτονται τα πτερύγια
από αυτά τα περήφανα ζώα προκαλεί αποστροφή: οι ψαράδες πιάνουν τον καρχαρία
ζωντανό, του κόβουν τα πτερύγια και ύστερα τον ξαναπετούν στη θάλασσα, όπου
τον περιμένει αργός και βέβαιος θάνατος. Οργανώσεις για την προστασία της
φύσης κάνουν εκστρατεία στο Χονγκ Κονγκ, την Ταϊβάν και τη Σιγκαπούρη εναντίον
αυτής της βαρβαρότητας ­ που έχει απαγορευτεί στην Αμερική, την Αυστραλία και
τη Βραζιλία.

Στην Αμερική…

… είχε πρωτοστατήσει ο Πίτερ Μπέντσλεϊ, ο συγγραφέας του μυθιστορήματος που
έγινε ταινία «Τα σαγόνια του καρχαρία». Και ο πρόεδρος Κλίντον είχε πειστεί να
υπογράψει απαγορευτικό νόμο. Οι οργανώσεις για την προστασία της φύσης έχουν
αναλάβει πρωτοβουλία για μια διεθνή απαγόρευση. Όμως, τα πτερύγια του καρχαρία
κάνουν νόστιμη σούπα. Για 100 κιλά πτερυγίων πρέπει να σφαχτούν 50 καρχαρίες,
μας πληροφορεί η εφημερίδα «Σίντνεϊ Μόρνινγκ Χέρλαντ». Άραγε πόσα ανθρώπινα
μέλη χρειάζονται για τη σούπα του καρχαρία; Οι θάνατοι από επιθέσεις καρχαριών
είναι βέβαια τραγικοί. Δεν είναι όμως ούτε κάτι αφύσικο ούτε κάτι παράλογο,
αφού έτσι είναι οι νόμοι της φύσης: όταν ο άνθρωπος κολυμπάει στη θάλασσα,
κολυμπάει στο πιάτο του καρχαρία.