ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Το χρώμα του μίσους

Δυτική Όχθη της Ευρώπης αποκαλούν ήδη το Μπέλφαστ. Μόνο που τα θύματα εδώ
είναι λευκοί χριστιανοί με γαλανά μάτια ­ όπως ακριβώς οι θύτες.

«Κάνε κουράγιο!» Μια καθολική μητέρα προσπαθεί να παρηγορήσει την έντρομη κόρη της

Υπάρχει μια περίφημη φωτογραφία που τραβήχτηκε το 1957 στο Άρκανσο και δείχνει
μια φοβισμένη μαύρη μαθήτρια να διασχίζει ένα πλήθος λευκών ρατσιστών για να
μπει σε ένα απαγορευμένο σχολείο. Το χρώμα του μίσους ήταν τότε το μαύρο.
Μαύρο του δέρματος. Πέρασε σχεδόν μισός αιώνας, η Αμερική απελευθερώθηκε από
τις φυλετικές διακρίσεις, και το απαρτχάιντ μεταφέρθηκε στην Παλαιστίνη, το
Κόσοβο, τη Βόρεια Ιρλανδία. Αυτές τις ημέρες, το χρώμα του μίσους στην Ευρώπη
είναι το κόκκινο. Κόκκινο του πουλόβερ με V που φορούν οι μαθήτριες του
«Τιμίου Σταυρού», κόκκινο της γραβάτας τους, κόκκινο της κορδέλας που έχουν
περασμένη στα μαλλιά, κόκκινο του κλαμένου τους προσώπου. Η Ρόιζιν, η Έμμα, η
Αν, όλα αυτά τα κορίτσια των πέντε και έξι ετών που δέχονται τις επιθέσεις,
τις προσβολές και τις βόμβες μερικών δεκάδων φανατικών προτεσταντών,
τιμωρούνται όχι επειδή έχουν λάθος χρώμα δέρματος, όχι επειδή πιστεύουν σε
λάθος Θεό, αλλά επειδή έκαναν το λάθος να γεννηθούν. Να γεννηθούν από
Καθολικούς, που είναι πιο γόνιμοι από τους Προτεστάντες, κι έτσι σύντομα θα
τους ξεπεράσουν, όπως θα ξεπεράσουν οι Παλαιστίνιοι τους Εβραίους του Ισραήλ
και οι Αλβανοί τους Σλάβους της ΠΓΔΜ. Οι πόλεμοι σήμερα έχουν αίτια
δημογραφικά.

Ο «Τίμιος Σταυρός» είναι ένα δημοτικό καθολικό σχολείο που κτίστηκε το 1969 σε
μια μικτή ζώνη, αλλά με την πάροδο των ετών και την κλιμάκωση των συγκρούσεων
κατέληξε να βρεθεί ­ για εκατό μόλις μέτρα ­ σε έναν προτεσταντικό θύλακο
καθολικώς περικυκλωμένο. Για χρόνια, οι καθολικοί έκαναν την καρδιά τους πέτρα
και έστελναν τα παιδιά τους από την πίσω πόρτα του σχολείου. Ύστερα από ένα
καλοκαίρι εντάσεων και συγκρούσεων, όμως, οι πιο «σκληροί» σήκωσαν κεφάλι και
είπαν, όχι, αυτά τα εκατό μέτρα είναι δικά σας όσο είναι και δικά μας, θα
στείλουμε λοιπόν τα παιδιά μας από την κύρια είσοδο, κι αν τολμάτε βάλτε τα
μαζί τους. Άλλο η τόλμη, όμως, κι άλλο ο φανατισμός και η μισαλλοδοξία.

Αυτή η «μάχη των παιδιών», σημειώνει ο ανταποκριτής της Ρεπούμπλικα, θα
παρατείνει για μια ακόμη γενιά το δράμα του Ώλστερ. Σε δέκα χρόνια, η Ρόιζιν
και οι φίλες της θα είναι έτοιμες να μισήσουν, όπως μίσησαν οι γονείς τους και
οι παππούδες τους. Μόνο μια πολιτικός το είχε καταλάβει, η Μο Μόουλαμ, η
αρχιτέκτονας των συμφωνιών της Μεγάλης Παρασκευής, που περνούσε περισσότερο
καιρό με τους μαθητές απ’ ό,τι με τους υπουργούς και τους στρατιωτικούς. Αλλά
ο Μπλαιρ προτιμά τους πολιτικούς καριέρας και τους διπλωμάτες των συμβιβασμών.
Κάπως έτσι, έφτασαν οι προτεστάντες να τα βάζουν με παιδιά. Και οι κάτοικοι
του Μπέλφαστ να μην πιστεύουν πια στην ειρήνη.