ΔΡΟΜΟΙ

Το ροκ…

… είναι νεανική μουσική. Παίζεται καλύτερα από νέους, για νέους, σε ένα
περιβάλλον από το οποίο αποκλείονται οι γονείς ­ και οι συνομήλικοί τους.
Είναι μια μουσική νεανικού σφρίγους, νεανικής εξέγερσης, νεανικού άγχους και
οργής. Δεν είναι δηλαδή για εκείνους που καμώνονται πως είναι νέοι (δύστυχε
Μικ Τζάγκερ). Το ροκ δεν μπορεί να παίζεται από πενηντάρηδες με τριπλοσάγονα
και περούκες. Το ακροατήριό του δεν μπορεί να είναι πενηντάρηδες
φαλακροδαίμονες με τρεμουλιαστές κοιλιές, συν γυναιξί και τέκνοις. Δεν είναι
μουσειακό έκθεμα κάποιου χαμένου πολιτισμού, δεν είναι οικογενειακή διασκέδαση
σε κοσμικό κέντρο. Κάθε τόσο, αρχαίοι ροκάδες σηκώνονται από τους τάφους τους
και στοιχειώνουν τις νύχτες μας ­ Rolling Stones, Jethro Tull, Yes, Allman
Brothers ­ χλωμά φαντάσματα μιας νιότης που έγινε εμπορευματοποιημένη
νοσταλγία.

Το αειθαλές…

… φαινόμενο Μπρους Σπρίνγκστιν, η επιστροφή των Sex Pistols, ο Λου Ρηντ, ο
Μπάουι, ο Μπόνο, ο Πρινς, οι αθάνατοι και ψευδώνυμοι Beach Boys και φυσικά ο
Ντίλαν ­ όταν οι μεσόκοποι καμώνονται πως ροκάρουν, είναι θλιβερό θέαμα. Δεν
τους ακούμε όπως είναι σήμερα, αλλά όπως τους θυμόμαστε πως ήταν κάποτε. Όμως,
η νοσταλγία είναι ο θάνατος του ροκ (υποτίθεται πως έπρεπε να πεθάνουμε πριν
γεράσουμε). Όχι πως είναι κακό να γερνάει κανείς. Άλλωστε ποιος δεν γερνάει,
εκτός από τους νεκρούς ροκάδες; (Αχ, ρε Άσιμε!)

Το θέμα…

… είναι να γερνάς αξιοπρεπώς. Πολλοί άνθρωποι ξέρουν να το κάνουν αυτό καλά
­ όχι όμως οι ροκάδες και οι σταρ. Άραγε πότε άρχισαν τα ψέματα; Τώρα ή τότε;
Και αν μας έλεγαν ψέματα τότε, τι να σημαίνει αυτό για τη γενιά μας; Μήπως
όλον αυτό τον καιρό ζούσαμε μέσα στο ψέμα; Δεν χωράει αμφιβολία πως το ροκ
ήταν από την αρχή μια εμπορική ιστορία ­ τόσο εμπορική που να χωράνε σήμερα σε
αυτήν ακόμη και οι παπαροκάδες. Παρ’ όλα αυτά, στα 1960, η κραυγαλέα
εμπορικότητα δεν εμπόδισε το ροκ να γίνει φορέας της αλλαγής. Η βιομηχανία του
θεάματος διέδωσε τις ιδέες της αντικουλτούρας στη νεολαία. Ένα κομμάτι αυτής
της νεολαίας, ανάμεσα στα μακριά μαλλιά, τα ναρκωτικά, το ροκ, τον ελεύθερο
έρωτα, το ειρηνιστικό κίνημα, την αντίθεση στην εργασία, το φλερτ με τον
ανατολικό μυστικισμό και την ανατρεπτική πολιτική, ξεχώρισε από τους γονείς
και τους υπόλοιπους «κανονικούς» νέους. Ήταν οι νέοι της ανοιχτής ρήξης.

Κάθε γενιά…

… που ξεκινάει για να αλλάξει τον κόσμο άραγε χάνεται πάντα κάπου στον
δρόμο; αναρωτιέται ο Τζον Στρόσμπω στο βιβλίο του «Ροκ μέχρι τελικής πτώσεως»
(εκδ. Verso). Είναι στη μοίρα τους να αποκτούν κάποτε οι εξεγερμένοι παιδιά
που θα εξεγερθούν και αυτά εναντίον τους; Γιατί όχι; Όταν οι εξεγερμένοι του
1968 αποκτούν γκρίζα μαλλιά, περιττά κιλά και βολεύονται στην άκρη τους, η
τιμωρία τους είναι αναπόδραστη.