ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Τα ανέκδοτα του Μαχιάρ

Εκείνοι, οι χορτασμένοι, υψώνουν συνεχώς συρματοπλέγματα. Μα πώς να
σταματήσεις,

πώς να πνίξεις την ελπίδα;

Οι άτυχοι. Τρεις πρόσφυγες που ήλπιζαν να περάσουν το Ευρωτούνελ παραδίδονται στην αστυνομία της Σανγκάτ

Κυριακή βράδυ, σχεδόν μεσάνυχτα, έξω από το κέντρο του Ερυθρού Σταυρού για
τους παράνομους, στη Σανγκάτ της Γαλλίας, έξω από το Καλαί. Ο Μαχιάρ έχει
συγκεντρώσει τους αποψινούς του πελάτες. Είναι ο Χαλίντ και ο Άχμαντ,
Ιρακινοί, ο Καβούς και ο Νταριούς, Ιρανοί, και ο Εσμαήλ, αραβόφωνος Ιρανός.
Ένας μαραγκός, δύο έμποροι, ένας μικροβιολόγος κι ένας δημοσιογράφος. Όλοι
έχουν από μια ιστορία να διηγηθούν. Ο Καβούς, ο δημοσιογράφος, πίστεψε στην
επανάσταση, ύστερα στη δημοκρατία, κι όταν δεν έμεινε πια τίποτα για να
πιστέψει εγκατέλειψε τη χώρα του. Τώρα θέλει να πηδήξει σ’ ένα τρένο, να
περάσει τη Μάγχη και να πάει στο Λονδίνο, όπου άκουσε πως φέρονται καλά στους
ξένους. Ο Μαχιάρ θα τον βοηθήσει. Τον γνωρίζει, όπως και τους άλλους, και τους
πήρε μόνο 100 δολάρια το κεφάλι, ενώ κανονικά είναι 1.200 για τους άνδρες και
2.000 για τις γυναίκες.

Ο Μαχιάρ έχει μια δική του μέθοδο. «Τους κάνω να γελούν και ξεχνούν ότι είναι
κουρασμένοι», λέει στην απεσταλμένη της Λιμπερασιόν. Τα ποσοστά
επιτυχίας του δεν είναι άσχημα. Να, χθες πέρασε απέναντι οκτώ άτομα.
Συμβαίνουν βέβαια και ατυχήματα. Ο φουκαράς ο Μεχντί προσπαθεί να περάσει εδώ
και τρεις μήνες, αλλά είναι χοντρός, προχθές στριμώχτηκε στο φορτηγό και το
κεφάλι του περίσσευε, ο οδηγός τον είδε και φώναξε τους φρουρούς. Έσκασαν στα
γέλια με το θέαμα. Από τον περασμένο Φεβρουάριο τέσσερα άτομα έχουν πεθάνει
ενώ προσπαθούσαν να περάσουν, ενώ άλλος ένας έχασε το πόδι του. Δεν βαριέσαι,
στο τείχος του Βερολίνου σκοτώνονταν περισσότεροι.

Ο Μαχιάρ δίνει το σύνθημα: «Παιδιά, πάμε για πικ-νίκ». Ο αυτοκινητόδρομος
είναι έρημος. Η ομάδα περνά τα συρματοπλέγματα χωρίς απώλειες, ύστερα πρέπει
να αποφύγει τις υπέρυθρες κάμερες, αυτό είναι πιο δύσκολο, πρέπει να πηγαίνουν
σε ζευγάρια και να τρέχουν διπλωμένοι στα δύο. Ο Νταριούς δυσκολεύεται,
μπερδεύει το δεξί και το αριστερό, παρασέρνει και τον Άχμαντ, ο Μαχιάρ χάνει
την υπομονή του, θα τους αφήσει πίσω, μπορεί έτσι να απασχολήσουν και τους
φρουρούς. Όταν τελειώσει το πρώτο στάδιο του ταξιδιού, η ώρα έχει πάει τρεις.
Δεν μένει παρά να περιμένουν το τρένο που θα σταματήσει. Ο Μαχιάρ λέει
ανέκδοτα. Είναι ο μόνος που δεν πεινά. Ο Χαλίντ φτιάχνει ένα ζάρι από λάσπη. Ο
Εσμαήλ παραπονιέται για τα ρευματικά του, πονάει πολύ, θα γυρίσει πίσω. Όταν ο
Χαλίντ πηδά στο τρένο, έχει ξημερώσει. «Με λίγη τύχη, θα πέσει στα μαλακά,
πάνω σε σανό ή σε κανένα φορτίο με ουίσκι. Αρκεί να μη μεθύσει!» Μερικές ώρες
αργότερα, είναι η σειρά του Καβούς. Θα χαθεί κι αυτός ανάμεσα σε ένα αγγλικό
κι ένα ολλανδικό βαγόνι. Από τους 33.000 παράνομους που έχουν φιλοξενηθεί τα
δύο τελευταία χρόνια στη Σανγκάτ, οι περισσότεροι έχουν περάσει στην Αγγλία.