ΔΡΟΜΟΙ

Για τον Ιπποκράτη…

… τον Κώο άριστος γιατρός είναι εκείνος που «πρόνοιαν επιτηδεύει» και όχι ο
άλλος που έρχεται εκ των υστέρων για να «θεραπεύσει» συμπτώματα. Γι’ αυτό
άλλωστε τα έβαζε με τη σχολή των Κνιδίων γιατρών, που στέκονταν μονάχα στα
συμπτώματα των νόσων, χωρίς να ενδιαφέρονται για τις αιτίες τους. Αν ζούσε
σήμερα ο Ιπποκράτης, για να μείνει καλός γιατρός, σίγουρα θα χρειαζόταν τη
βοήθεια της μάνας του Φαιναρέτης, που ήταν εγγονή του Ηρακλή. Γιατί ένας καλός
γιατρός χρειάζεται ηράκλεια δύναμη για να μπορεί να αντιστέκεται στις πιέσεις
των φαρμακευτικών εταιρειών, που κάθε τόσο προωθούν στην αγορά φάρμακα
περιττά, επικίνδυνα ή και τα δύο.

Μια έρευνα…

… που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα του Αμερικανικού Ιατρικού Συλλόγου δείχνει
πως για το ποια φάρμακα συνταγογραφούν οι γιατροί και ποια προτιμούν να βάζουν
στα συνταγολόγιά τους τα νοσοκομεία αποφασίζει το μάρκετινγκ. Στη σπουδή τους
να αυξήσουν την κερδοφορία τους, οι φαρμακευτικές εταιρείες σπρώχνουν φάρμακα
σε κάθε πόρτα. Αρκεί βέβαια να πρόκειται για πλούσια πόρτα. Οι δυνάμεις της
αγοράς υποχρεώνουν αυτές τις εταιρείες να αγνοούν τις ανάγκες των φτωχών: το
80% των πωλήσεων φαρμάκων, αξίας 303 δισ. δολαρίων ετησίως, πραγματοποιείται
στη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη και την Ιαπωνία, έναντι μόλις 1% στην Αφρική.
Πιο συγκεκριμένο παράδειγμα; Η ευρωπαϊκή φαρμακευτική εταιρεία Aventis, που
παρασκεύαζε το αντικαρκινικό φάρμακο Ornidyl. Όπως γράφει η εφημερίδα «Σαν
Φρανσίσκο Κρόνικλ», μόλις έπαψε πια να βγάζει από αυτό κέρδη, διέκοψε την
παραγωγή του και το «πέταξε» στην Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας ­ εκχωρώντας της
το «δικαίωμα» να βρει άλλον παρασκευαστή.

Οι φαρμακευτικές…

… εταιρείες δεν είναι φιλανθρωπικές οργανώσεις. Μάλιστα, οι Γιατροί Χωρίς
Σύνορα καταγγέλλουν περιπτώσεις «ντάμπινγκ» φαρμάκων: όποτε κάποιο φάρμακο
γίνεται ξεπερασμένο ή κοντεύει να λήξει, οι εταιρείες το δωρίζουν σε χώρες του
Τρίτου Κόσμου. Έτσι γλιτώνουν το κόστος καταστροφής ή αποθήκευσής του και
τσεπώνουν φοροαπαλλαγές. Το ηθικό ζήτημα εμάς των Δυτικών ­ ή τέλος πάντων,
όσων από εμάς αισθανόμαστε τέτοιοι ­ ασφαλώς δεν μας διαφεύγει: Πώς αφήνουμε
έτσι στην τύχη του ένα τόσο μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας; Όμως, πάνω που
είχαμε μάθει να ζούμε με τις τύψεις μας ­ ποτέ δεν μας ήταν ιδιαίτερα δύσκολο
­ ξεπρόβαλε ένα άλλο, ακόμη πιο ανατριχιαστικό ενδεχόμενο: Μήπως αυτό το
ξέφρενο κυνήγι της κερδοφορίας υπονομεύει τη «δική μας» υγεία;

Η κατάσταση…

… στη Δύση είναι ακριβώς αντίστροφη. Εκεί που στον Τρίτο Κόσμο λείπουν
φάρμακα ακόμη και για τις πιο φοβερές αρρώστιες, στον δυτικό κόσμο επινοούμε
αρρώστιες για να χορηγούμε φάρμακα. Συχνά, οι φαρμακευτικές εταιρείες
σπρώχνουν στην αγορά ένα φάρμακο χωρίς να το δοκιμάσουν αρκετά, με αποτέλεσμα
κάποιοι να χάνουν τη ζωή τους από τις τοξικές παρενέργειες. Από το Βιάγκρα
μέχρι τα αντικαταθλιπτικά, ζούμε όλοι με «ένα χάπι για κάθε πρόβλημα», για
«πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν». Υπάρχει άραγε φάρμακο γι’ αυτή την
«αρρώστια»;