Φοβούνται τα αντίποινα

Με τον φόβο των αντιποίνων της Χαμάς ζουν οι Ισραηλινοί, ύστερα από τον
φόνο Παλαιστίνιου μαχητή και των δύο παιδιών του, όταν ισραηλινός πύραυλος
έπληξε το σπίτι τους, χθες, στη Λωρίδα της Γάζας.

Τα ερείπια. Μικρή Παλαιστίνια στα ερείπια του σπιτιού της στην Ιερουσαλήμ

Η στρατιωτική πτέρυγα της Χαμάς ανακοίνωσε ότι βομβιστές αυτοκτονίας στο
Ισραήλ περιμένουν εντολές για να εκδικηθούν τον θάνατό τους. Ο Σαμίρ Αμπού
Ζεΐντ, ο οποίος ήταν ο «στρατηγός» της στρατιωτικής πτέρυγας του
Παλαιστινιακού Κινήματος Λαϊκής Αντίστασης, σκοτώθηκε μαζί με την επτάχρονη
κόρη του και τον εξάχρονο γιο του, όταν ισραηλινός πύραυλος έπληξε το σπίτι
τους, κοντά στα σύνορα της Λωρίδας της Γάζας με το εβραϊκό κράτος.

Ο ισραηλινός στρατός υποστήριξε ότι ο Αμπού Ζεΐντ, τον οποίο ορισμένοι
Παλαιστίνιοι χαρακτηρίζουν έμπειρο κατασκευαστή βομβών, σκοτώθηκε ενώ
συναρμολογούσε εκρηκτικό μηχανισμό. Προηγουμένως, ο στρατός είχε υποστηρίξει
ότι ο Αμπού Ζεΐντ σκοτώθηκε όταν ένας παλαιστινιακός όλμος έπληξε το σπίτι
του.

«Έχουμε μουτζαχεντίν μέσα στους σιωνιστές, που περιμένουν το σύνθημα για να
εκραγούν σαν σεισμός και να τους κάνουν κομμάτια», φώναζε χθες από τα μεγάφωνα
μέλος της στρατιωτικής πτέρυγας της Χαμάς, της Ιζ ελ-Ντιν αλ-Κάσαμ, πριν από
την κηδεία του Αμπού Ζεΐντ.

Οι κατεδαφίσεις

Τρία υπό κατασκευήν κτίρια παλαιστινιακής ιδιοκτησίας κατεδαφίστηκαν χθες από
τις ισραηλινές δημοτικές αρχές στη συνοικία Μπέιτ Χανίνα της ανατολικής
Ιερουσαλήμ. Το Ισραήλ έχει καταστρέψει περισσότερες από 7.000 κατοικίες
Παλαιστινίων, αφήνοντας άστεγους 40.000 ανθρώπους από το 1967, μετά και την
προσάρτηση της Δυτικής Όχθης, της Λωρίδας της Γάζας και της ανατολικής
Ιερουσαλήμ, σύμφωνα με στοιχεία ισραηλινών και παλαιστινιακών οργανώσεων για
την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Με τη νοοτροπία τού «όλα επιτρέπονται»

Στο Χουσάν, ένα μικρό χωριό της Δυτικής Όχθης, ήταν μία μετά τα μεσάνυχτα όταν
Ισραηλινοί στρατιώτες χτύπησαν την πόρτα του Ζαούλ. «Άνοιξε, στρατός!»,
φώναξαν.

Όρμησαν μέσα και άρπαξαν τον Ιμπραήμ, ένα ψηλόλιγνο δεκαπεντάχρονο αγόρι, που
στο πάνω χείλος του μόλις διακρινόταν ένα αραιό μουστάκι. Το πήραν στο
αστυνομικό τμήμα όπου, αφού του έδεσαν τα μάτια, επί οκτώ εννιά ώρες το
έφτυναν, το έβριζαν, το φοβέριζαν να το σκοτώσουν, το έδερναν με γροθιές, με
κλομπ, με τον υποκόπανο των όπλων τους, το έλουζαν με παγωμένο νερό, το
υποχρέωναν σε βασανιστική ορθοστασία επειδή είχε πετάξει πέτρες σε Ισραηλινούς
στρατιώτες. Το αγόρι κατέληξε τέσσερις μήνες στη φυλακή.

Καμιά δεκαριά αγόρια σαν τον Ιμπραήμ, τα πιο πολλά από το Χουσάν και γειτονικά
χωριά, νότια της Ιερουσαλήμ, λένε πως υπέστησαν παρόμοιες κακοποιήσεις. Οι
ιστορίες τους έχουν καταγραφεί από ισραηλινές και παλαιστινιακές ανθρωπιστικές
οργανώσεις.

Την ώρα που στη σύγκρουση μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων ανοίγει το πιο
αιματηρό κεφάλαιο εδώ και μια γενιά, υπάρχουν ενδείξεις ότι η νοοτροπία τού
«όλα επιτρέπονται» που επικρατεί στις ισραηλινές δυνάμεις ασφαλείας ευθύνεται
για τη βία και τις κακοποιήσεις Παλαιστινίων αμάχων.

Αυτό εγείρει αμφιβολίες για το αν το Ισραήλ είναι σε θέση να εκπληρώσει τις
ίδιες του τις φιλοδοξίες ­ να γίνει δηλαδή η μοναδική δημοκρατία δυτικού τύπου
στη Μέση Ανατολή που θα μπορεί να εγγυάται τον σεβασμό των ανθρωπίνων
δικαιωμάτων.