ΔΡΟΜΟΙ

Στην Τουλούζη…

… βρισκόταν ένα από τα πιο όμορφα τοπία της Γαλλίας. Εκεί, στην Αριέζ, όπου
μια δενδροσειρά από εκατό αιωνόβια δέντρα στόλιζε τον δρόμο που βγάζει από την
πόλη. Σήμερα δεν υπάρχουν πια. Ούτε αυτά ούτε άλλα 15.000 δένδρα που στόλιζαν
τους δρόμους της Γαλλίας. Άλλα 6.000 έχουν «καταδικαστεί» σε θάνατο. Είναι τα
δένδρα που είχε φυτέψει κάποτε ο Ναπολέων για να πορεύονται οι στρατιές του
στον ίσκιο τους. Σήμερα, το γαλλικό κράτος τα κόβει, γιατί πέφτουν πάνω τους
και σκοτώνονται οι οδηγοί. Οι οικολόγοι προσπαθούν να τα σώσουν. Τα δένδρα,
λένε, δεν μεθούν, δεν τρέχουν, δεν κάνουν στραβοτιμονιές. Γιατί να πρέπει να
αποκοπούν όλοι οι Γάλλοι από ένα κομμάτι του παρελθόντος τους, μονάχα επειδή
σήμερα κάποιοι θέλουν να ζουν το παρόν σαν εφιάλτη; («Δρόμοι», 9-6-1999).

Δύο χρόνια…

… αργότερα, ο «πόλεμος των δένδρων» που έχει ξεσπάσει στη Γαλλία έχει γίνει
πραγματικά εμφύλιος. Με όπλο τους ηλεκτρικά πριόνια, κομάντος- μοτοσυκλετιστές
έχουν κατακόψει εκατοντάδες πλατάνους στους πρόποδες των Πυρηναίων. Σίγουρα, η
θλίψη τους είναι μεγάλη, βλέποντας τους φίλους τους να χάνουν τη ζωή τους,
όταν πέφτουν πάνω στις δενδροστοιχίες (αυτή είναι η αιτία για έναν στους δέκα
θανάτους από τροχαίο, λένε οι στατιστικές). Από την άλλη μεριά, οι φυσιολάτρες
τα βάζουν με τους πολιτικούς που, στη φροντίδα τους να αγρεύσουν ψήφους, αντί
να επιλέξουν το δύσκολο ­ να διαπαιδαγωγήσουν ή έστω να αστυνομεύσουν τους
οδηγούς ώστε να μην τρέχουν ­ προτιμούν το εύκολο: υποκύπτοντας στις πιέσεις,
αποφάσισαν να «απομακρύνουν» όλα τα δένδρα που βρίσκονται σε απόσταση ενάμισι
μέτρου από τον δρόμο. Χιλιάδες δένδρα έχουν ήδη πέσει θύματα αυτής της
πολιτικής.

Οι ευγενείς…

… συναγωνίζονταν κάποτε μεταξύ τους ποιος θα φυτέψει την καλύτερη
δενδροστοιχία στις δημοσιές που οδηγούσαν στα κτήματά τους. Κάποτε. Όμως, στα
1970, ο ποιητής Ρεϊμόν Κενώ έγραφε: «Τα πλατανόδεδρα δεν φυτρώνουν πια στην
άκρη του δρόμου. Έχουν μεταναστεύσει σε πιο ήρεμα μέρη. Κουράστηκαν να τους
χτυπάνε τα αυτοκίνητα που ξεστρατίζουν επειδή τρέχουν με υπερβολική ταχύτητα.
Κουράστηκαν να ακούνε να τους ρίχνουν το φταίξιμο για όλες τις τραγωδίες».

Από τα μυστικά…

… της φύσης έχουμε μέχρι τώρα βρει πολύ λίγα, έγραφε το 1842 ο Γερμανός
δασολόγος Γκ. Κένιγκ. Και η γνώση μας, που βάζει μέσα σε τύπους και αριθμούς
τη ζωή του δάσους, είναι σαθρή: τα δάση λιγοστεύουν και η φύση παίρνει την
εκδίκησή της για καθεμιά από τις πράξεις μας που έρχονται αντίθετα στους
νόμους της. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι μυστηριώδεις δεσμοί της φύσης δένουν
τη μοίρα του ανθρώπου με τη μοίρα των δένδρων. Η πτώση του πρώτου δένδρου ήταν
η αρχή. Μα η πτώση του τελευταίου δένδρου σίγουρα θα σημάνει το τέλος του
πολιτισμού. Σήμερα ζούμε ανάμεσα σε αυτές τις δύο καθοριστικές στιγμές για την
ανθρωπότητα. Το πόσο μακριά ή κοντά θα βρεθούμε στην τελευταία μέρα, εξαρτάται
από εμάς.