Εξαφανίσεις ανηλίκων: 50 παιδιά τον χρόνο δεν ξαναγυρνούν
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
11 λεπτά
Στους επίσημους στατιστικούς πίνακες, όπου καταγράφονται κάθε χρόνο οι
δεκάδες εξαφανίσεις ανηλίκων, υπάρχει ενα θλιβερό κενό. Πρόκειται για
τουλάχιστον 50 παιδιά, κατά μέσον όρο, τα τελευταία χρόνια, που στη δύσκολη
εφηβεία τους εγκατέλειψαν τα σπίτια τους και στον έναν χρόνο αναζήτησής τους
δεν βρέθηκε κάποιο ίχνος, κάποιο σημάδι για την τύχη τους.
 |
Μια παρατεταμένη αγωνία και φόβος για τους γονείς που περιμένουν εβδομάδες,
μήνες, ίσως και χρόνια και στις δραματικές εκκλήσεις τους δεν παίρνουν
απάντηση.
Τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά σύμφωνα με αξιωματικούς τής Ασφάλειας
έπειτα από μεγάλο χρονικό διάστημα επιστρέφουν τελικά στα σπίτια τους, ενώ
μετρημένες στα δάχτυλα είναι οι πολύ σοβαρές περιπτώσεις, κυρίως, εφήβων που
εγκατέλειψαν τα σπίτια τους και αγνοείται η τύχη τους.
Για την 16χρονη Χριστίνα η τελευταία φυγή από το σπίτι της ήταν μοιραία.
Παγιδευμένη από μικρή ηλικία στα ναρκωτικά, οι αποδράσεις της ήταν συχνές.
Μαζί με τον ενήλικο φίλο της αναζητούσαν τη δόση τους. Μέχρι που τη βρήκαν
αστυνομικοί, νεκρή με μια σύριγγα καρφωμένη στο μπράτσο, σε δρόμο της
Ομόνοιας. Η ιστορία της Χριστίνας αποτελεί μία από τις τρεις δραματικές
περιπτώσεις της τελευταίας τετραετίας, που έφηβοι βρήκαν τον θάνατο στο
χρονικό διάστημα της εξαφάνισής τους.
Σχεδόν κάθε ημέρα καταγράφεται και μία εξαφάνιση ανηλίκου από το σπίτι του.
Από τις απλές «κοπάνες» μικρών παιδιών που αναζητούν την περιπέτεια, μέχρι τις
σοβαρές περιπτώσεις εφήβων που για τους δικούς τους λόγους βρίσκουν διέξοδο
στην απόδραση από τα σπίτια τους.
Μικρά διαλείμματα που διαρκούν λιγότερο από μία εβδομάδα ή σοβαρές περιπτώσεις
παιδιών που χάνονται για μήνες ή και χρόνια.
Την τετραετία από το 1996 έως και το 1999 δηλώθηκαν στην Αστυνομία 1.579
εξαφανίσεις ανηλίκων, παιδιών από τριών έως 12 χρόνων και κυρίως εφήβων μέχρι
17 χρόνων. Από αυτά, τα 1.355 επέστρεψαν στα σπίτια τους μέσα στον χρόνο, ενώ
για τα 224 συνεχίσθηκε η αναζήτηση.
Τα κορίτσια, στις ηλικίες των 16 και 17 χρόνων, είναι περισσότερο ευάλωτα και
παρουσιάζουν τη μεγαλύτερη συχνότητα στις εξαφανίσεις, σε σχέση με τα
συνομήλικά τους αγόρια. Υφίστανται μεγαλύτερες πιέσεις στην οικογένεια, σε
σχέση με τα αγόρια που έχουν περισσότερες ελευθερίες. Στις αποδράσεις τους
συνήθως έχουν ρυθμίσει τις λεπτομέρειες και έχουν κανονίσει από πριν πού θα
βρουν καταφύγιο, ενώ παραμένουν μακριά από τα σπίτια τους για μεγαλύτερο
χρονικό διάστημα, σε σχέση με τα αγόρια.
Η εικόνα που παρουσιάζει το μεγάλο πρόβλημα των εξαφανίσεων των ανηλίκων
φαίνεται από την καταγραφή των στοιχείων για το 1999. Τη χρονιά αυτή δηλώθηκε
η εξαφάνιση 384 ανηλίκων, από τους οποίους οι 354 βρέθηκαν, ενώ οι άλλοι 30
δεν είχαν βρεθεί μέχρι το τέλος του χρόνου.
Από τους 384 ανηλίκους τα 267 ήταν κορίτσια και τα 117 αγόρια. Αν και στο
Λεκανοπέδιο καταγράφονται κάθε χρόνο οι περισσότερες εξαφανίσεις, σημαντικό
παραμένει το πρόβλημα και στην επαρχία. Από τα 384 παιδιά που έφυγαν από τα
σπίτια τους τα 206 διέμεναν στην Αθήνα, τα 24 στη Θεσσαλονίκη και τα 154 σε
άλλες περιοχές της χώρας.
Στις δύσκολες ηλικίες της εφηβείας παρατηρούνται οι περισσότερες εξαφανίσεις.
Τα 52 από τα 384 παιδιά ήταν ηλικίας μέχρι 12 χρόνων και τα 332 ανήκαν στην
ηλικιακή ομάδα των 13 έως 17 χρόνων. Σημείο αιχμής είναι η ηλικία των 16
χρόνων, με 103 εξαφανίσεις, και ακολουθούν η ηλικία των 17, με 77 εξαφανίσεις,
και των 15, με 76.
Πιο ζωηρά τα αγόρια, αναζητούν σε μικρή ηλικία την περιπέτεια. Στις ηλικίες
μέχρι 12 χρόνων, σχεδόν, «ισοβαθμούν» με τα κορίτσια στη συχνότητα των
αποδράσεων. Τα δύσκολα και τα πιο επικίνδυνα αρχίζουν για τα κορίτσια τα
επόμενα χρόνια, η «ψαλίδα» ανοίγει και ο αριθμός των εξαφανίσεων υπερτερεί
αριθμητικά σε σχέση με αυτόν των αγοριών.
Για τα περισσότερα παιδιά η φυγή από το σπίτι αποτελεί μια μικρή απόδραση, που
«ξεθυμαίνει» το πολύ σε μία εβδομάδα. Από τα 357 παιδιά, που δηλώθηκε η
εξαφάνισή τους το 1999, τα 178 επέστρεψαν μέσα στην πρώτη εβδομάδα, ενώ για 53
η απόδραση κράτησε περίπου δύο εβδομάδες.
Για 43 παιδιά η απόδραση διήρκεσε έναν μήνα, για 22 δύο μήνες, ενώ 59
αναζητούνταν για μήνες.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση 16χρονου που έφυγε από το σπίτι του και για
δύο χρόνια τον αναζητούν οι γονείς του. Κάποιοι τον έχουν δει να περιφέρεται
σε ύποπτα στέκια στη Βόρεια Ελλάδα.
Πάντως, από την εμπειρία και τις έρευνες αξιωματικών της Ασφάλειας, δεν
υπάρχουν προς το παρόν ενδείξεις για τη δράση οργανωμένων κυκλωμάτων που
παγιδεύουν έφηβους και τους εκμεταλλεύονται, ωθώντας τους στην πορνεία ή σε
άλλες παράνομες πράξεις.
Οικογενειακά προβλήματα, τραυματικό περιβάλλον, ακόμα και περιπτώσεις
κακοποίησης παραμένουν οι κυριότεροι λόγοι που οδηγούν τα παιδιά σε αυτές τις
αποφάσεις. Ένας κύκλος που δεν κλείνει εύκολα, καθώς τα περισσότερα
επαναλαμβάνουν τις αποδράσεις. Αρκετές είναι και οι περιπτώσεις με παιδιά που
παρασύρθηκαν στα ναρκωτικά και αυτός ήταν ένας από τους λόγους που πήραν τον
δρόμο της φυγής.
Αναζητήσεις μέσω Ίντερνετ
Ένα τεράστιο δίκτυο για την εξεύρεση αγνοουμένων παιδιών έχει δημιουργηθεί στο
Ίντερνετ. Μη κυβερνητικές οργανώσεις, ιδρύματα, αλλά και κρατικές υπηρεσίες,
κυρίως από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και τον Καναδά, όπου το
πρόβλημα των εξαφανίσεων είναι εντονότερο, έχουν φτιάξει ηλεκτρονικές σελίδες
με φωτογραφίες παιδιών που είτε έχουν φύγει από το σπίτι τους είτε έχουν πέσει
θύματα απαγωγής. Μία από τις μεγαλύτερες οργανώσεις της Αμερικής, η οποία τα
τελευταία χρόνια συνεργάζεται και με την αστυνομία, είναι το Εθνικό Κέντρο
Αγνοούμενων και Εκμεταλλευόμενων Παιδιών. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Κέντρου,
στα 15 χρόνια λειτουργίας του έχει χειριστεί 75.283 περιπτώσεις αγνοούμενων
παιδιών ή θυμάτων εκμετάλλευσης από τις οποίες είχαν αίσιο τέλος οι 50.605. Το
Κέντρο υπολογίζει ότι κάθε χρόνο 114.600 παιδιά πέφτουν θύματα απαγωγής, ενώ
περισσότερα από 139.000 παιδιά δεν έχουν βρεθεί ποτέ. Η μη κυβερνητική
οργάνωση Δίκτυο Αγνοούμενων Παιδιών έχει στη διάθεσή της τουλάχιστον 800.000
φωτογραφίες παιδιών που δεν έχουν επιστρέψει στο σπίτι τους.
Στην Ευρώπη, ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα που ερευνά υποθέσεις αγνοουμένων
παιδιών είναι το Child Focus, που εδρεύει στο Βέλγιο και το οποίο έχει την
προεδρία στη νεοσύστατη Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία για Εξαφανισθέντα Παιδιά ή Παιδιά
Θύματα Σεξουαλικής Εκμετάλλευσης. Την αντιπροεδρία της Ομοσπονδίας, που
δημιουργήθηκε τον περασμένο Μάιο, έχει αναλάβει «Το χαμόγελο του Παιδιού», και
όπως λέει ο πρόεδρος κ. Κώστας Γιαννόπουλος, «στόχος μας είναι όχι τόσο η απλή
συλλογή στατιστικών στοιχείων, αλλά η ουσιαστική ευαισθητοποίηση της κοινωνίας
και κυρίως των κυβερνήσεων πάνω σε ένα τόσο σημαντικό ζήτημα».
Είκοσι χρόνια από τότε που έχασαν την Αννούλα
 |
|
Αριστερά η Αννούλα Τριανταφυλλίδη, σε ηλικία 2 ετών, λίγο πριν εξαφανιστεί |
Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται 20 χρόνια. Είκοσι ολόκληρα χρόνια από εκείνο το
πρωινό της 19ης Αυγούστου του 1981 που η Αννούλα Τριανταφυλλίδη, δύο ετών
τότε, εξαφανίστηκε από το χωριό Σκουτάρι της Μάνης, χωρίς να αφήσει κανένα
ίχνος πίσω της. Ήταν η μικρότερη κόρη σε μία οικογένεια με πέντε παιδιά.
Σήμερα, οι γονείς και τα αδέρφια είναι σίγουροι ότι η αγαπημένη τους Αννούλα
έπεσε θύμα απαγωγής.
«Στη θέση μου να μην έρθει άνθρωπος», λέει ταραγμένη η μητέρα της Αννούλας, η
κ. Αρετή. Η οικογένεια είχε ξεκινήσει από τον Πειραιά, όπου ζούσαν τότε, στα
Μανιάτικα, για να πάνε στο παραθαλάσσιο Σκουτάρι, να περάσουν τις ημέρες της
Παναγίας. Έφτασαν στο χωριό στις 14 Αυγούστου, οι δύο γονείς και τα τέσσερα
παιδιά, ο Βαγγέλης, ο Κώστας, η Κατερίνα και η Αννούλα, μόνο η Κική έλειπε.
«Το σπίτι μας είναι δίπλα στη θάλασσα, μόνο η άμμος το χωρίζει από το κύμα»,
περιγράφει η κ. Αρετή. Η Αννούλα είχε βγει από το πρωί στην παραλία με τα
ξαδέρφια της, «τα παιδιά του αδερφού μου και του ξαδέρφου μου, όλα πιτσιρίκια
εκεί γύρω στην ίδια ηλικία με τη μικρή μου». Ο Κώτσας και ο Βαγγέλης είχαν
ανοιχτεί με τη βάρκα στη θάλασσα.
Από το παράθυρο του σπιτιού τους η κ. Αρετή έβλεπε τα παιδιά να παίζουν στην
άμμο. Κάποια στιγμή της φώναξε «Έλα να φας την κρέμα σου Αννούλα». Η μικρή
αρνήθηκε να αφήσει την παρέα και το παιχνίδι. «Δεν πειράζει. Τι το έφερα το
παιδί, για να παίξει το έφερα, θα του κάνω την κρέμα του και θα την ταΐσω στην
παραλία», σκέφτηκε τότε η κ. Αρετή και αναρωτιέται «πόσο θέλει μία κρέμα για
να γίνει ούτε δύο λεπτά, το νερό έπρεπε μόνο να ζεστάνω». Η πόρτα του σπιτιού
ήταν από πίσω, από την πλευρά του δρόμου. Μέχρι να φτιάξει την κρέμα και να
κατέβει στην παραλία, η Αννούλα είχε εξαφανιστεί. «Άρχισα να τη φωνάζω,
κοίταξα από εδώ, κοίταξα από εκεί, πουθενά η κόρη μου. Τρελάθηκα!». Εκείνη την
στιγμή στην παραλία υπήρχε αρκετός κόσμος. Η κ. Αρετή ρώτησε τα ξαδέρφια της
που έπαιζαν μαζί. Την είδαν να πηγαίνει προς τα κάτω, προς το μέρος του
δρόμου. Φορούσε μόνο το μαγιό της και ήταν ξυπόλυτη.
Η κ. Αρετή τηλεφώνησε αμέσως στον αδερφό της, που ήταν πάνω στο χωριό.
Ειδοποίησαν τη χωροφυλακή. Τους είπαν ότι εξαφάνιση θεωρείται αφού περάσουν 3
ώρες και δεν έχει επιστρέψει το παιδί. Έψαξαν παντού,«σε όλο το χωριό, στα
λαγκάδια, στη θάλασσα, στους δρόμους, ψάχναμε και ρωτούσαμε. Τίποτα, κανείς
δεν την είδε. Απελπισία». Μόνο μία κυρία που έμενε σε ένα τροχόσπιτο στην άκρη
της παραλίας, είδε το μικρό κοριτσάκι να πηγαίνει προς την πηγή. Της προσέφερε
πορτοκαλάδα, όμως η Αννούλα χωρίς να μιλήσει συνέχισε τον δρόμο της. Άγνωστο
προς ποια κατεύθυνση. Και η κυρία δεν την σταμάτησε. Ο αδερφός τής κ. Αρετής,
όπως ερχόταν από το χωριό, είδε σε ένα χωράφι με χώμα, πατημασιές μικρού
παιδιού και σπινιάρισμα αυτοκινήτου. Ο χωροφύλακας όπως ερχόταν από το Γύθειο,
απ’ όπου τον κάλεσαν, είδε ένα αυτοκίνητο να φεύγει με ιλιγγιώδη ταχύτητα.
Αργότερα, αποκαλύφθηκε ότι οι πινακίδες ήταν κλεμμένες από την Πρέβεζα. «Το
ίδιο απόγευμα ήρθε από την Τρίπολη ολόκληρο συνεργείο, έως και ελικόπτερα
ήρθαν», θυμάται ο Βαγγέλης, μεσαίο παιδί της οικογένειας,«έψαξαν παντού,
χτένισαν την περιοχή, άφαντη η Αννούλα». Η οικογένεια επέστρεψε μετά από 10
μέρες στον Πειραιά. «Πήγαμε στην Ασφάλεια Πειραιά, δεν είχαν ενημερωθεί.
Έγιναν κάποιες ανακρίσεις. Τίποτα όμως».
Η αγωνία των γονιών μεγάλωνε. Μέχρι και στη Βουλή πήγαν, αλλά δεν βρήκαν
ανταπόκριση, όπως λέει ο κ. Τάσος, αλλά και από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
λίγοι ήταν εκείνοι που ενδιαφέρθηκαν. Τους ειδοποίησαν για ένα παιδί στην
Τερψιθέα που το είχε μία γριά, αλλά δεν ήταν το δικό τους. Κάποιοι άλλοι τους
είπαν ότι το βρήκαν σκοτωμένο με ναρκωτικά στην κοιλιά του, αλλά ήταν φάρσα.
Κι έπειτα στον πόνο τους προστέθηκαν και οι κακοήθειες. «Ότι τάχα ο πατέρας
μου πούλησε το παιδί για να πάρει χρήματα να αγοράσει το ταξί. Μα πώς ήταν
ποτέ δυνατόν;», λέει η μεγάλη κόρη της οικογένειας.
 |
|
Η κ. Αρετή και ο κ. Τάσος Τριανταφυλλίδης. Είναι σίγουροι ότι η αγαπημένη |
Από το σημείο αυτό η υπόθεση της Αννούλας, περιπλέκεται ακόμη περισσότερο. Η
οικογένεια Τριανταφυλλίδη, μόνο υποθέσεις μπορεί να κάνει για το πώς έγινε, το
«κακό». «Στην υπόθεση εμπλέκονται άνθρωποι από το χωριό, οι οποίοι όμως δεν
θέλουν να μας μιλήσουν γιατί φοβούνται», λένε όλοι. Στο σπίτι τους στη
Σαλαμίνα, απέναντι από τη θάλασσα, η φωτογραφία της Αννούλας, στα δύο της
χρόνια βρίσκεται στον τοίχο, ανάμεσα σε πολλές άλλες φωτογραφίες από τα 4
παιδιά και τα 11 εγγόνια της κ. Αρετής και του κ. Τάσου. Γι’ αυτό το παιδί δεν
γνωρίζουν τίποτα, ούτε καν τη μορφή του σήμερα που θα είναι 22 ετών. Μόνο μία
φωτογραφία της έχουν, όπως βγήκε από τον ειδικό υπολογιστή στη Βιρτζίνια των
Ηνωμένων Πολιτειών, που δείχνει την πιθανή μορφή της Αννούλας σήμερα.
Δύο γράμματα από τη Γερμανία και όσες σκόρπιες πληροφορίες κατάφεραν να
συλλέξουν από τις εκπομπές που έκαναν στην τηλεόραση, είναι τα μόνα στοιχεία
που έχουν για την Αννούλα. «Από τις εκπομπές που κάναμε δεν μας έχουν δώσει
κανένα στοιχείο στα χέρια μας, αν και πράγματι φάνηκε να υπήρξε πρόοδος στην
υπόθεσή μας. Συνέχεια μας λένε ότι τα αξιοποιούν. Κι εμείς περιμένουμε», λέει
ο κ. Τάσος. Καθώς μας διηγείται την ιστορία η κ. Αρετή δακρύζει, κάθε φορά που
τα λέει είναι σαν να τα ζει από την αρχή. Το πρώτο γράμμα έφτασε από τη
Γερμανία στο χωριό λίγες μέρες μετά την εξαφάνιση της Αννούλας. Είχε παραλήπτη
τον αδερφό της κ. Αρετής και αποστολέας δεν υπήρχε, μόνο μία υπογραφή με το
όνομα «Λευκή». Στο γράμμα αναφέρεται ότι είδαν ένα παιδάκι που έμοιαζε στην
Αννούλα, να το κρατάει μία ψηλή, ξανθιά κοπέλα με ένα σκουρόχρωμο άνδρα. «Εγώ
πιστεύω ότι είναι η ίδια κοπέλα που ήταν εκείνη την εποχή στο χωριό, η
Αλεξάνδρα Αμπού Χαλίζ, που την φιλοξενούσε μαζί με τον άνδρα της που ήταν
Μαροκινός ένας κύριος από το χωριό», λέει σήμερα η κ. Αρετή και συνεχίζει
φανερά οργισμένη «η κοπέλα αυτή πάντα μας μιλούσε, όταν όμως το παιδί
εξαφανίστηκε, την επόμενη μέρα πέρασε έξω από το σπίτι και δεν μας είπε
κουβέντα. Αλλά και ο κύριος που τους φιλοξενούσε αρνήθηκε να πει οτιδήποτε».
Το δεύτερο γράμμα, που ανακάλυψαν ότι υπήρχε μόλις το 1996 ενώ είχε σταλεί από
τότε, ήταν από την ίδια την Αλεξάνδρα που ρωτούσε να μάθει τι έγινε τελικά με
το παιδί.
Για την οικογένεια Τριανταφυλλίδη, η εξαφάνιση της Αννούλας παραμένει ένας
θλιβερός γρίφος, που όμως παρά τα 20 χρόνια που έχουν περάσει βλέπει κανείς
στα λόγια τους την ελπίδα ότι η λύση μπορεί να βρεθεί όταν η Αννούλα θα έρθει
και πάλι στο σπίτι…
LINKS:
*http://www.interpol.int/Public/Children/Missing
*http://www.parentingplace.com
*http://www.ourmissingchildren.ca
*http://www.missingpersons.org
Google news
