ΔΡΟΜΟΙ

Δεν χρειάζεται…

… να είναι κανείς αριστερός ή αναρχικός για να καταδικάσει την πολιτική που
ακολουθεί το Ισραήλ στην Παλαιστίνη. Την καταδικάζουν και οι δεξιοί – ακόμη
και οι Αμερικανοί. Δεν χρειάζεται να είναι μια εφημερίδα αριστερή για να
καταδικάσει αυτή την πολιτική. Την καταδικάζουν και οι δεξιές εφημερίδες – και
σύσσωμος ο διεθνής Τύπος. Γιατί είναι μια πολιτική δολοφονιών, σχεδιασμένη από
δολοφόνους. Την καταδικάζουν και πολλές ισραηλινές εφημερίδες, εκτός βέβαια
από εκείνες που συμπλέουν με αυτή την πολιτική. Κάποιες εφημερίδες, όπως η
«Τζερούσαλεμ Ποστ», απορούν και βάζουν το ερώτημα: «Τι (άλλο) να κάνουμε;»,
υπενθυμίζοντας μάλιστα στον αναγνώστη πως το δανείστηκαν από τον Λένιν.

Το ερώτημα…

… η ισραηλινή εφημερίδα το βάζει κυρίως στους Αμερικανούς – ακόμη και αυτή η
χλιαρή και αλληλοσυγκρουόμενη αντίδραση του Λευκού Οίκου και του Στέιτ
Ντιπάρτμεντ στο μακελειό έχει εξοργίσει τους Ισραηλινούς. Ποιοι μας κατηγορούν
πως εφαρμόζουμε τη μέθοδο της «συλλογικής τιμωρίας» των Παλαιστινίων;
αναρωτιέται ρητορικά η εφημερίδα. Εκείνοι που βομβάρδισαν το ηλεκτρικό δίκτυο
του Βελιγραδίου για να αναγκάσουν τον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς να παραδοθεί,
εκείνοι που πλήρωσαν τους Γιουγκοσλάβους για να τους κάνουν να παραδώσουν τον
Μιλόσεβιτς στη Χάγη, εκείνοι που εφαρμόζουν τη μέθοδο της συλλογικής τιμωρίας
στους πληθυσμούς της Νότιας Αφρικής, της Κούβας, του Ιράν, της Λιβύης, του
Ιράκ.

Το Ισραήλ…

… υποστηρίζει η εφημερίδα, άρχισε τις επιθέσεις εναντίον των ηγετών και των
μαχητών τρομοκρατικών οργανώσεων όπως η Χαμάς, η Τζιχάντ και η Τανζίμ, όταν
επικρίθηκε για την πολιτική του βομβαρδισμού παλαιστινιακών στρατιωτικών
εγκαταστάσεων. Μα και πάλι δέχθηκε νέες επικρίσεις πως εφαρμόζει πολιτική
δολοφονιών, πως κάνει εξωδικαστικές εκτελέσεις, πως δεν κάνει διάκριση ανάμεσα
σε τρομοκράτες και αμάχους. Ποιοι όμως είναι οι επικριτές του Ισραήλ; Οι
επικριτές του είναι εκείνοι που, όχι πριν από πολλά χρόνια, έβαλαν στόχο με
τους πυραύλους τους την κατοικία του Καντάφι στην έρημο, όπου ζούσε με την
οικογένειά του, εκείνοι που κάνουν απαγωγές υπόπτων για τρομοκρατία χωρίς
δίκη, εκείνοι που βυθίζουν πλοία που ανήκουν σε οικολογικές οργανώσεις στο
Νότιο Ειρηνικό, εκείνοι που ρισκάρουν τις «παράπλευρες απώλειες»
βομβαρδίζοντας πρεσβείες στο Βελιγράδι και καταφύγια αμάχων στη Βαγδάτη.

Η υποκρισία…

… είναι γνωστό πως κυριαρχεί στις διεθνείς σχέσεις, καταλήγει η εφημερίδα.
Να, λοιπόν, κάτι για το οποίο κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει το Ισραήλ. Θα
ήταν άδικο να μιλήσουμε για υποκριτική ισραηλινή πολιτική. Γιατί από τότε που
ανέλαβε να την ασκεί ο ηθικός αυτουργός της σφαγής χιλίων Παλαιστινίων στους
προσφυγικούς καταυλισμούς της Σάμπρα και της Σατίλα, αυτή η πολιτική είναι
απροκάλυπτα ωμή, βίαιη, βάναυση, δολοφονική. Τι απάντηση τάχα περιμένει η
ισραηλινή εφημερίδα από το ερώτημα που βάζει στους Αμερικανούς; Οι υποκριτές
δεν απαντούν παρά μονάχα υποκριτικά: κατάπαυση του πυρός, συνομιλίες
ασφαλείας, ειρηνευτική διαδικασία κ.λπ. Αν μάλιστα τους πιστέψουν, οι
Ισραηλινοί κινδυνεύουν να χάσουν την ανεπιτήδευτη γνησιότητά τους: τη
γνησιότητα της ωμής και απροκάλυπτης βίας.