ΠΡΟΣΩΠΑ Ο «βασιλιάς» θέλει πίσω το στέμμα του

«Είναι υποχρέωση του παγκόσμιου πρωταθλητή να υπερασπιστεί τον τίτλο του
εναντίον τού πλέον επικίνδυνου αντιπάλου»: ο Γκάρι Κασπάροφ ρίχνει το γάντι, ή
καλύτερα το… πιόνι, στον πρώην μαθητή και νυν «δάσκαλό» του, Βλαντίμιρ
Κράμνικ.

Γκάρι Κασπάροφ. Ο «βασιλιάς» του σκακιού θέλει το στέμμα του πίσω

Πώς να τον κατηγορήσει κανείς; Είναι ένας «βασιλιάς» χωρίς στέμμα ­ και θέλει
το στέμμα του πίσω. Ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος του σκακιού επί 15 χρόνια ­ από
το 1985, όταν νίκησε τον Ανατόλι Καρπόφ, έως το περασμένο φθινόπωρο, όταν
ηττήθηκε από τον Βλαντίμιρ Κράμνικ στο Riverside Studios του Λονδίνου.

«Όταν νίκησα τον Καρπόφ, αναγκάστηκα να υπερασπιστώ τον τίτλο μου εναντίον του
μέσα σε οκτώ μήνες», λέει. «Δεν θέλω να υποβαθμίσω την νίκη του Κράμνικ. Την
άξιζε. Τώρα που είναι πρωταθλητής, όμως, πρέπει να αποδείξει στον κόσμο ότι
είναι «αληθινός», αντιμετωπίζοντας τον πιο επικίνδυνο αντίπαλό του ­ εμένα».

Όχι ότι δεν έχουν διασταυρώσει ξανά τα ξίφη τους μετά το Λονδίνο: Πριν από
λίγους μήνες, ο Κράμνικ κέρδισε για δεύτερη φορά τον Κασπάροφ στη Ζυρίχη, σε
μία μίνι παρτίδα, διάρκειας 25 λεπτών· ο Κασπάροφ, λοιπόν, παραδέχεται ότι
ένιωσε μεγάλη ανακούφιση όταν ανέκτησε την υπεροχή του, στη διάρκεια ενός
πρόσφατου τουρνουά στο Καζαχστάν. «Όλες οι αξιώσεις μου για επαναληπτική
παρτίδα, οι ισχυρισμοί μου ότι ήμουν ο καλύτερος παίκτης, θα είχαν
αποδυναμωθεί αν δεν είχα νικήσει», λέει.

Πιστεύει, λοιπόν, πραγματικά ότι είναι ο καλύτερος σκακιστής όλων των εποχών;
«Δεν μου αρέσει να συγκρίνω σκακιστές διαφορετικών εποχών», απαντά, αφήνοντας
για λίγο στην άκρη τη μνημειώδη έλλειψη ταπεινοφροσύνής του. «Πώς μπορεί να
συγκρίνει κανείς τον Αϊνστάιν με τον Νιούτον ­ ήταν και οι δύο μεγαλοφυΐες. Ο
Μπόμπι Φίσερ ήταν μεγαλοφυΐα, εγώ είμαι μεγαλοφυΐα. Εν τω συνόλω, όμως, ­ και
παρ’ όλο που υπάρχει ένα στοιχείο πληθωρισμού στη βαθμολόγηση της Διεθνούς
Ομοσπονδίας Σκακιού (Fide) ­ ναι, είμαι ο καλύτερος που έχει υπάρξει».

Ο Κασπάροφ ζει σήμερα στις ΗΠΑ, η ιστορία του, όμως, άρχισε να γράφεται στο
Μπακού του Αζερμπαϊτζάν, το 1963. Έμαθε σκάκι από τον πατέρα του και στα 18
του ήταν ήδη πρωταθλητής της Σοβιετικής Ένωσης. Τρία χρόνια αργότερα, το 1924,
βρέθηκε αντιμέτωπος, στη Μόσχα, με τον τότε παγκόσμιο πρωταθλητή, Ανατόλι
Καρπόφ. Η μονομαχία τους για τον τίτλο διήρκεσε έξι μήνες, έφερε τον Καρπόφ
στα πρόθυρα του νευρικού κλονισμού και, τελικά, ακυρώθηκε από τον τότε πρόεδρο
της Fide.

Λίγους μήνες αργότερα, ο Κασπάροφ είχε μια δεύτερη ευκαιρία· και την
εκμεταλλεύτηκε στο έπακρον: Έγινε ο νεώτερος παγκόσμιος πρωταθλητής στην
ιστορία του σκακιού. Το όνομα του έμελλε να γίνει συνώνυμο της θεαματικότητας,
κάθε του κίνηση είναι θεατρική, δραματική: «Πιστεύω ότι πρέπει να παίζω με
στυλ, να κερδίζω με στυλ και να χάνω με στυλ», λέει. Για το πρώτο και το
δεύτερο, ουδεμία αμφιβολία. Για το τρίτο…