[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η «πλατφόρμα» που ανακοίνωσε ο κ. Πολυζωγόπουλος εν όψει του συνεδρίου του
ΠΑΣΟΚ ασφαλώς έχει βαρύνουσα πολιτική σημασία. Και τούτο όχι μόνο διότι
υπογράφεται από όλα τα στελέχη του Συνδικαλιστικού του ΠΑΣΟΚ, αλλά και διότι
τα ίδια αυτά στελέχη είχαν στηρίξει τον Κώστα Σημίτη στα δύο προηγούμενα
συνέδρια ­εάν δεν του έδωσαν και τη νίκη κιόλας.

Από εκεί και πέρα, όμως, η πλατφόρμα Πολυζωγόπουλου ­εκτός από κίνηση με
πολιτικές συνέπειες­ συνιστά και μια πρόταση, οικονομικής κυρίως, πολιτικής.
Με την έννοια αυτή, είναι και μια τίμια θέση: εκεί που τα κορυφαία στελέχη του
ΠΑΣΟΚ μιλούν γενικώς και αορίστως περί «αλλαγής πολιτικής», «άλλης πορείας»
και άλλα νεφελώδη, οι συνδικαλιστές προτείνουν και ζητούν συγκεκριμένα
πράγματα. Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι η πρόταση Πολυζωγόπουλου υιοθετείται κι
εφαρμόζεται. Τι θα συμβεί; Κατ’ αρχήν, θα σταματήσουν οι ιδιωτικοποιήσεις κι
οι μετοχοποιήσεις ­έτσι λέει η πλατφόρμα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, όμως, θα
υπάρξει ταυτόχρονα διόγκωση του δημοσιονομικού ελλείμματος και του χρέους, ενώ
το χρηματιστήριο θα βυθιστεί στα τάρταρα. Η Ελλάδα θα βρεθεί εκτός του
Συμφώνου Σταθερότητας που διέπει την ΟΝΕ, με αποτέλεσμα την επιδείνωση της
διαπραγματευτικής της θέσης τόσο για τα εθνικά μας θέματα όσο και για τις νέες
ρυθμίσεις που δρομολογούνται στην Ένωση εν όψει διεύρυνσης.

Έπειτα, θα επιβληθούν περισσότεροι φόροι στους έχοντες και κατέχοντες ­έτσι
λέει η πλατφόρμα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, βέβαια, θα υπάρξει χειροτέρευση του
επενδυτικού κλίματος και της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Η
πρώτη συνέπεια θα είναι ένα τεράστιο πλήγμα στην απασχόληση κι η διόγκωση της
ήδη μεγάλης ανεργίας. Σε συνδυασμό, μάλιστα, με την αύξηση του ελλείμματος, τα
περιθώρια για κοινωνική πολιτική θα εκμηδενιστούν. Κι η Ελλάδα, τόσο άποψη
πολιτική όσο και οικονομική και κοινωνική, θα βρεθεί να συγκρίνεται με την
Πολωνία ή τη Βουλγαρία ­για να μην πούμε (Θεέ μου, φύλαγε) με την Τουρκία.

Ουσιαστικά, η πρόταση των συνδικαλιστών αντιβαίνει στην ανάπτυξη και
υποσκάπτει το ίδιο το επίτευγμα της εισόδου στην ΟΝΕ. Προκαλεί δε εντύπωση και
για έναν ακόμη λόγο ­διότι το ελληνικό συνδικαλιστικό κίνημα υπήρξε από τους
πρωταγωνιστές του άθλου της ΟΝΕ, με την περίφημη πολιτικής τής «κοινωνικής
ειρήνης». Ενδεχομένως, όμως, να είχαμε να κάνουμε με μια παρένθεση ωριμότητας
­και τώρα να έχουμε επιστρέψει στην παράδοση του «τρεϊντγιουνιονισμού» που
έχει στοιχίσει τόσο στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία.