Συνέπεια που βγάζει μάτια…

Στη διάρκεια του πολέμου στο Κόσοβο η μαζική φιλοσερβική υστερία της ελληνικής
κοινής γνώμης αποδόθηκε από πολλούς όχι σε στήριξη του Μιλόσεβιτς και της
εγκληματικής μαφίας του Βελιγραδίου, αλλά στο συναίσθημα συμπαράστασης
απέναντι σε έναν αδύναμο λαό που είχε απέναντί του σχεδόν την υφήλιο ολόκληρη.

Όταν οι ίδιοι οι Σέρβοι παρέδωσαν μέσα σε ένα βράδυ τον Μιλόσεβιτς στο Διεθνές
Δικαστήριο της Χάγης, οι Έλληνες ήταν που και πάλι ξεσηκώθηκαν. Ενώ στο
Βελιγράδι δεν άνοιξε ούτε μύτη. Οι επικριτές της Δύσης στην Αθήνα επέμεναν πως
διαμαρτύρονται όχι επειδή συμπαθούν τον Μιλόσεβιτς ή εγκρίνουν τις πράξεις
του, αλλά επειδή κουρελιάσθηκε δήθεν το διεθνές δίκαιο! Κι ας είχε ψηφίσει
περίπου ομόφωνα η ελληνική βουλή τον νόμο για τη σύσταση του διεθνούς
δικαστηρίου και για τις αρμοδιότητές του!!

Το περίεργο είναι πως και στις δύο περιπτώσεις μόνο τα ελληνικά κόμματα και
μέσα ενημέρωσης κινητοποιήθηκαν από τέτοια «υψηλά ιδανικά». Ολόκληρη σχεδόν η
υπόλοιπη Υφήλιος, «ταπεινή κι εξαγορασμένη», είτε αδιαφόρησε είτε στήριξε την
επέμβαση της Δύσης, καθώς και την πρωτοβουλία των Σέρβων να απογαλακτισθούν
από την κληρονομιά του φονιά των Βαλκανίων. Το περίεργο μάλιστα είναι πως η
επιχειρηματολογία των ντόπιων πολέμιων της Δύσης υιοθετείται κατά γράμμα από
τον ίδιο τον Μιλόσεβιτς και τους δικηγόρους του… Δεν υποστηρίζουμε λοιπόν
τον Μιλόσεβιτς, ακολουθούμε όμως κατά γράμμα την… προπαγάνδα και την
υπερασπιστική του γραμμή!

Πολλοί κατηγόρησαν, και δικαίως, τη Δύση για υποκρισία. Διότι επενέβη στο
Κόσοβο και δικάζει τον Μιλόσεβιτς, αλλά κάνει τα στραβά μάτια στις σφαγές που
πραγματοποιούν οι Ρώσοι στην Τσετσενία. Στο πυρ οι Σέρβοι κι ο Μιλόσεβιτς,
αγαθές σχέσεις με τον Πούτιν και τους Ρώσους. Κανείς όμως δεν μπορεί να
κατηγορήσει με την ίδια λογική την Ελλάδα και τους ταγούς της κοινής της
γνώμης. Εδώ η πολιτική συνέπεια βγάζει μάτια. Η συντριπτική πλειοψηφία
υποστηρίζει και τον Μιλόσεβιτς και τους Ρώσους.