ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο Φίλος

Θα μπορούσα να πάρω πένα και χαρτί, να καταγράψω και να διαγράψω, να βάλω
παρενθέσεις και τόξα, να αναιρέσω και να προγραμματίσω ­ χωράει μια ανθρώπινη
ζωή σε ένα φύλλο χαρτιού;… Δεν ξέρω, μονάχα για τη δική μου μπορώ να πω που
ούτως ή άλλως έχει μάλλον λίγα κι απλά συστατικά. Όπως και να έχει, τούτη τη
φορά οι αποφάσεις δεν προέκυψαν τη βοηθεία μελάνης, αλλά από αναδρομές και
σκέψεις ατάκτως ερριμμένες στον εγκέφαλό μου, την ώρα ας πούμε που βυθίζομαι
στο θαλασσινό νερό, ή χαζεύοντας τα πιτσιρίκια, ανάμεσά τους και το δικό μου,
να επιδεικνύουν τα μακροβούτια τους, ή στην ασφάλεια του σκιερού κάστρου μου
με όλα τα τηλέφωνα κλειστά.

Δύσκολη ιστορία και μάλλον μοναχική το ξεδιάλεγμα, τι θα αφήσεις και τι θα
κρατήσεις, πού θα βάλεις τελεία τέλους και πού τελεία μνήμης, κάποια στιγμή
όμως γίνεται, έτσι χωρίς να το έχεις σχεδιάσει, κι έπειτα παίρνεις ανά χείρας
το αποτέλεσμα, προσπαθείς να το τοποθετήσεις στη βάση του νου και της ψυχής
σου, δύσκολο και πάλι, πώς ζεις όταν ένα κομμάτι σου αποκόπηκε, έλα ντε,
πρέπει να συνεχίσεις όμως, κυρά μου, υπάρχει κάποιος που πρέπει να φροντίσεις
έστω κι ανάπηρη. Κι εκεί που πια θαρρώ «αυτό είναι ­ έτσι θα πορευτώ»,
απλώνεται το χέρι του Φίλου, κουκούλι προστασίας, αυστηρότητας, παρότρυνσης,
εντολών, αλλά κυρίως, πάνω από όλα, αγάπης ­ αυθεντικής κι άδολης. «Λαμπερό
πρόσωπο» με αποκάλεσε ο σωτήρας, ο Φίλος, ο άνθρωπος που διέθεσε τη δύναμή του
για να με στηρίξει στα πόδια μου εκεί που οι αγαπημένοι περί άλλα τυρβάζουν.
Έκπληξη; Φυσικά ­ έχω την τάση να εξομοιώνω ανθρώπους ανόμοιους, να φορτώνω σε
αθώους τα εγκλήματα των ενόχων, άδικη με τους δίκαιους κι ανεκτική με τους
ενόχους, τους υπεύθυνους για το απάνθρωπο. Σε τούτη, λοιπόν, την περίοδο της
τελείας ­ που δεν ξέρω ακόμη αν είναι στο τέλος πρότασης, παραγράφου,
κεφαλαίου ή βιβλίου ­ αίφνης δεν είμαι μόνη μου, υπάρχει και κάποιος που μ’
αγαπά εμπράκτως, χωρίς να μασά τα λόγια του. Κάποιος που μπορεί να δίνει,
έτσι, γιατί αυτή είναι η φύση του…