ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ροζ των πόλεων

Η Αθήνα αλλάζει, βεβαίως, αλλά δεν είναι μόνη της στις αλλαγές. Ειδικά στο
θέμα του ροζ λιθόστρωτου, την ακολουθεί με προσήλωση ολόκληρη η χώρα. Σαν
βότσαλο (ή μάλλον τούβλο) που πέφτει σε λίμνη και απλώνονται οι κύκλοι του,
έτσι κι η μόδα του ροζ πεζοδρομίου με ασορτί κονίαμα. Απ’ άκρου εις άκρον της
Ελλάδας, ξηλώνονται τσιμεντόπλακες σε δρόμους και πλατείες, για να
αντικατασταθούν μ’ αυτούς τους κομψούς κυβόλιθους. Ζαλίζεται κανείς, να
ταξιδεύει και να υπολογίζει πόσο χρήμα θα έχει καταβροχθίσει αυτή η μόδα, τι
ποσοστό πλαισίου στήριξης. Αποφασιστικά οι δήμοι στρέφουν τα νώτα στις
διεκδικήσεις καινούργιων χώρων, σκύβουν το κεφάλι σε ό,τι υπάρχει,
προσηλώνονται στην κεντρική πλατεία, την πιο σίγουρη, πιάνουν και της αλλάζουν
τα φώτα και το πάτωμα. Παραιτούνται από άσημα οικόπεδα, προοπτικές ανοιγμάτων,
βιβλιοθήκες κι άλλα περίπλοκα σχέδια. Πού να κυνηγούν μικρούς χώρους σε
γειτονιές που δεν θα πάνε ποτέ περίπατο όλοι οι δημότες, πού να ευπρεπίζουν
σχολεία, σάμπως ψηφίζουν οι μαθητές; Στο κέντρο, λοιπόν, εκεί που όλοι
κατασταλάζουν. Ψηφίζουν ροζ ομαδικά, ψηφίδες που δεν θυμίζουν σε τίποτα το
παριζιάνικο υλικό οδοφραγμάτων. Αδύνατον να φαντασιωθείς εξέγερση στην πόλη,
οδόφραγμα να χτίζεται σε τέτοια κουφετί αποχρωσούλα. Φαίνεται πως η ανακάλυψη
της μεθόδου που βάφει έτσι το τσιμέντο, αυτή είναι που οδήγησε τους δημάρχους
σε τέτοιο παροξυσμό. Τόσα χρόνια καλντερίμια ονειρεύονταν και ψηφιδωτά, αλλά
δεν τους άφηνε ο φόβος, μήπως προσφέρουν κάποτε σε χέρια επαναστατημένων
φοιτητών και άλλων ταραξιών βαριές πέτρες που χωράνε στην παλάμη, βγαίνουν
εύκολα και χτίζονται προχείρως. Τώρα όμως που τις έκαναν ροζ, θα του δώσουν να καταλάβει.