Ισραηλινοί ζουν με νεφρά Μολδαβών

«Τι θα ήθελα να πω στον Ισραηλινό που πήρε τον νεφρό μου; Παρ’ όλο που το
πήρε με δόλιο τρόπο, ό,τι έγινε έγινε. Ας είναι υγιής, αλλά ας το έχει βάρος
στη συνείδησή του». Ο νεαρός Σεργκέι είναι Μολδαβός, ένα από τα πολλά ανώνυμα
θύματα των λαθρεμπόρων ανθρώπινων οργάνων.

Γιουσούφ Σομνέζ. Εδρεύει στην Κωνσταντινούπολη, μετακινείται από τη μία ιδιωτική κλινική στην άλλη και αποτελεί σημαντικό κρίκο στο λαθρεμπόριο ανθρώπινων οργάνων. Επάνω δεξιά: Ο Σεργκέι είναι ένας από τους πολλούς Μολδαβούς που έχουν πέσει, με τη θέλησή τους ή όχι, στα δίχτυα των αδίστακτων λαθρεμπόρων ανθρώπινων οργάνων

Η πώληση οργάνων του σώματος είναι παράνομη σε όλες τις χώρες του κόσμου πλην
της Κίνας και του Ιράν. Οι έρευνες όμως δείχνουν ότι, στην πραγματικότητα,
υπάρχει μια ολόκληρη «γραμμή παραγωγής», η οποία ξεκινά από τη Μολδαβία, τη
φτωχότερη χώρα της Ευρώπης και καταλήγει στο Ισραήλ, διαμέσου της Τουρκίας.

Οι δύο Νίνες

Η μαρτυρία του Σεργκέι είναι αποκαλυπτική. Πριν από δύο χρόνια, λέει, τον
πλησίασε στο Κισινάου, την πρωτεύουσα της Μολδαβίας, μια γυναίκα ονόματι Νίνα,
η οποία του έταξε μια καλή δουλειά στην Κωνσταντινούπολη. Την πίστεψε και
ταξίδεψε στην Τουρκία. Δουλειά όμως τελικά δεν υπήρχε και μια συνεργάτις της
Νίνας, ονόματι Νίνα Σκομπιόλα, του δήλωσε ότι έπρεπε να πουλήσει ποσότητα του
αίματός του προκειμένου να πληρώσει το εισιτήριο του λεωφορείου που θα τον
μετέφερε πίσω στη Μολδαβία. Τον οδήγησε σε ένα ιδιωτικό νοσοκομείο στα
περίχωρα της Κωνσταντινούπολης· εκεί τού έκαναν μία ένεση στο μπράτσο. «Όταν
συνήλθα, πονούσε όλο μου το κορμί», θυμάται ο Σεργκέι. «Δεν μπορούσα να
σηκωθώ. Είχα την αίσθηση ότι κάτι έλειπε από μέσα μου».

Ένα εκατομμύριο

Λίγο αργότερα, η Σκομπιόλα μπήκε στο δωμάτιο και του είπε: «Σου πήραμε έναν
νεφρό. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι’ αυτό. Είμαι διατεθειμένη να σου δώσω
ένα εκατομμύριο. Ειδάλλως, βγάλ’ τα πέρα μόνος σου».

Ο Σεργκέι πήρε τα χρήματα και επέστρεψε στη Μολδαβία. «Έξι μήνες αργότερα, τα
μόνα “ενθύμια” που είχα, ήταν μια σφραγίδα στο διαβατήριό μου και ένας πόνος
στο αριστερό πλευρό μου».

Η παράνομη επιχείρηση που διοικούν από κοινού η Νίνα Σκομπιόλα από την
Κωνσταντινούπολη και η δεύτερη Νίνα από το χωριό Μινγκίρ της Μολδαβίας, έχει
αφήσει πολλούς άνδρες της περιοχής με έναν, νεφρό. Οι περισσότεροι, πάντως,
πουλούν τα όργανά τους οικειοθελώς. «Ντροπιάζουμε τη χώρα μας με αυτό που
κάνουμε, αλλά δεν υπάρχει άλλη διέξοδος από αυτή την κατάσταση», λέει ένας
χωρικός.

Η μόνη περιουσία

Η «κατάσταση» στην οποία αναφέρεται ο άνθρωπος αυτός, η κατάσταση που
επικρατεί σήμερα στη μετασοβιετική Μολδαβία, μπορεί να περιγραφεί ως εξής:
ανεργία και έλλειψη προοπτικών. Αν ένας νεαρός άνδρας επιθυμεί να παντρευτεί ή
να αγοράσει ένα σπίτι, τα μοναδικά περιουσιακά στοιχεία που διαθέτει και τα
οποία έχουν κάποια αξία είναι τα όργανα του σώματός του.

Σύμφωνα με τον Βελέριου Γκάλιτ, αστυνομικό διευθυντή του Τμήματος Οργανωμένου
Εγκλήματος στο Κισινάου, οι «Δύο Νίνες», όπως αποκαλούνται, ελέγχουν πλήρως
την «αγορά». Η μία εντοπίζει τους υποψήφιους δότες στα χωριά της Μολδαβίας.
Κατόπιν τηλεφωνεί στην Σκομπιόλα, στην Τουρκία. «Άπαξ και αυτή δώσει το ΟΚ»,
λέει ο Γκάλιτ, «η Νίνα βάζει τον υποψήφιο σε ένα λεωφορείο για την Τουρκία. Οι
γιατροί που πραγματοποιούν τις επεμβάσεις είναι Τούρκοι. Οι αποδέκτες είναι ως
επί το πλείστον Ισραηλινοί».

Ο χειρουργός

Ένας από αυτούς τους «γιατρούς» είναι και ο Γιουσούφ Σομνέζ, ένας χειρουργός
ειδικευμένος στις μεταμοσχεύσεις νεφρών. Το 1997, ένας Τούρκος δημοσιογράφος
αποκάλυψε τις δραστηριότητές του και η Υπηρεσία Υγείας της Κωνσταντινούπολης
του απαγόρευσε διά βίου να εργαστεί στον δημόσιο τομέα. Ο Σομνέζ, όμως, δεν
πτοήθηκε, μετακινείται από τη μία ιδιωτική κλινική στην άλλη και καταφέρνει
πάντα να ξεγλιστρά από την αστυνομία.

55 εκατ. δραχμές

«Υποχρεώνει τους δότες να υπογράφουν έγγραφα που λένε ότι προσφέρουν
εθελοντικά τα όργανά τους», λέει ένας Τούρκος αστυνομικός, ο Αγιάν Μιμάρογλου.
Ζήτηση πάντα υπάρχει, στο Ισραήλ υπάρχει μεγάλη έλλειψη μοσχευμάτων και οι
ασφαλιστικές εταιρείες της χώρας χρηματοδοτούν μέρος του «ταξιδιού στο
εξωτερικό». Ένας από τους Μολδαβούς δότες κρυφάκουσε μια νοσοκόμα να λέει ότι
35 Ισραηλινοί περίμεναν στην Κωνσταντινούπολη να λάβουν έναν νέο νεφρό από τον
Σομνέζ. Καθένας από αυτούς κλήθηκε να πληρώσει περίπου 55 εκατομμύρια δραχμές.