ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Προορισμός:Ρέθυμνο

Αν το πακέτο πτήση τσάρτερ – ξενοδοχείο – ημιδιατροφή – μπάνια και πλαστικές
ξαπλώστρες είναι το μαζικώς δυνατό που προσφέρει η βιομηχανία του τουρισμού,
ευχαριστώ πολύ δεν θα το προτιμήσω. Ποσώς λοιπόν με ενδιαφέρει αυτή η
παγκοσμιοποιημένη άποψη τουριστικής αναψυχής. Που μου προτείνει μπάνια σε
πισίνες ξενοδοχειακών προδιαγραφών, με ξανθά βόρεια κεφαλάκια να πλατσουράνε
κάτω από ένα σωσίβιο Πόκεμον, ως ένδειξη της διεθνώς καταξιωμένης ελληνικής
φιλοξενίας.

Αν είναι η φιλοξενία να έχει πατέντα, θέλω να είμαι από εκείνους που θα την
αναζητήσουν, θα την ανακαλύψουν και θα τη διατηρήσουν. Όχι χάρη στην πρακτική
των ταξιδιωτικών πρακτόρων που επιβάλλει σε όλους τους τόπους να μοιάζουν
πλαστικοί, βαμμένοι, αναμορφωμένοι και συμμορφωμένοι προς τις υποδείξεις της
τουριστικής κουλτούρας.

Στο όνομα του αυθεντικού αφήνω το ένστικτό μου να επιλέξει προορισμό. Η πυξίδα
των αναμνήσεών μου δείχνει Ρέθυμνο Κρήτης. Ο δείκτης των υψηλών στιγμών
ταλαντεύεται από τις βαριές φωνές των μυστακοφόρων Ρεθυμνιωτών της ενδοχώρας.
Μου μιλάνε στη γλώσσα τους, ζεσταμένη από τα παθήματα του Ερωτόκριτου και τους
απόηχους των Βενετσιάνων αρχόντων. Με κερνάνε ρακή και σερβίρουν κουκουβάγια ­
γιατί έτσι θέλουν να λένε τον ντάκο στα δικά τους μέρη ­ και μου εύχονται
«πάντα γεια» και «του καιρού και τώρα». Μου δείχνουν τα εύφορα χώματά τους,
την απέραντη γαλάζια ευλογημένη θαλάσσά τους και μου ανοίγουν την ακόμα άδολη
καρδιά τους. Για να μου πουν ότι το Rooms to Let είναι αυτό που περιμένουν για
να νιώσουν αναπτυγμένοι. Να τους αφήσω να πιστεύουν στο κέρδος μιας πλαστικής
καρέκλας δεν μου το επιτρέπει η δική μου αλήθεια. Γιατί εκεί συνάντησα το
γνήσιο. Και το λάτρεψα.