ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Η επόμενη μέρα

Μικρές καλοκαιρι-νές νύχτες, λευκές, με τα δώρα της δροσιάς, τα φεστιβάλ στα
χέρια. Έθνικ και ροκ, κλασικά και λαϊκά, όλα ευπρόσ-δεκτα, φτάνει οι μέρες να
μην τρομάζουν από τ’ απο-μεινάρια τους. Να μην είναι τα πρωινά της επόμενης
μέρας σαν εκείνο που αντικρύσαμε στο Πεδίον του Άρεως ένα κυριακάτικο πρωί και
δεν πιστεύαμε στα μάτια μας. Το γλέντι θέλει κατανάλωση, η ξενοιασιά θέλει
λιγάκι πίτσα. Το καταλαβαίνουμε. Η συντροφιά πεινάει, οπωσδήποτε, αν δεν
μοιραστείς τον μεζέ σ’ αυτόν τον κόσμο, τι σου μένει για μοίρασμα; Αλλά και
πάλι. Αντέχεις δέκα κουτιά πίτσας, αντέχεις μια γωνιά με σωριασμένα
ντενεκεδάκια αναψυκτικών, έναν σωρό με πλαστικά μπουκάλια νερού. Όχι όλη την
αλέα των ηρώων, σε μήκος και πλάτος, Μπουμπουλίνα, Παπαφλέσσα, Κολοκοτρώνη, το
πάνθεον, τέλος πάντων, να ατενίζει με μάταιη βλοσυρότητα τα στρέμματα του
σκουπιδιού της επόμενης μέρας. Μα τι συναυλία ήταν αυτή, τι βοτάνι τους
πότισαν τους θεατές τους και ξέχασαν κάθε σχέση τους με το ανθρώπινο είδος, με
τον κοινωνικό τους χώρο, την πόλη που ζούνε; Δεν έμαθα. Μόνο που όσο περνάνε
οι μέρες και διαβάζω τα ωραία για τα τόσα φεστιβάλ, έχει στοιχειώσει εκείνη η
εικόνα στο μυαλό μου, εκείνη η θάλασσα του σκουπιδιού.

Οι μέρες μου είναι χειρότερες απ’ τις νύχτες σας και τείνω να πιστέψω ότι το
ποιος τραγούδαγε εκείνη τη βραδιά στο πάρκο δεν έχει σημασία, αλλά το ότι να
πετάς το κουτί της πίτσας σου, το ντενεκεδάκι σου, τις χαρτοπετσέτες σου και
τα μπουκάλια σου ανέμελα στον χώρο που μαζεύτηκες και πέρασες ωραία, έχει
γίνει μέρος του γλεντιού, αναπόσπαστο.