[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Τι είναι η πολιτική; «Ένας παράδεισος για χαρισματικούς φαφλατάδες», όπως
έγραφε με περισσή ειρωνεία ο Τζωρτζ Μπέρναρ Σω, ή ένας χώρος σκληρής δουλειάς
«με πάθος και διάρκεια, ώστε να τρυπηθούν σιγά σιγά οι σανίδες», κατά τη
διάσημη παρομοίωση του Μαξ Βέμπερ;

Στα Βαλκάνια, πάντως, για να έχει αποτέλεσμα η εξωτερική μας πολιτική, θα
πρέπει να προσανατολιστεί στον Βέμπερ και να αφήσει κατά μέρος τις
μεγαλοστομίες και τον εύκολο εντυπωσιασμό. Αυτό έγινε μία ακόμη φορά σαφές στη
συνάντηση του δικτύου γυναικών-βουλευτών των βαλκανικών χωρών, που έγινε με
πρωτοβουλία της κ. Μαρίας Δαμανάκη στη Θεσσαλονίκη.

Κάποτε θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η δημιουργία ενός σταθερού
περιβάλλοντος στην περιοχή μας ­ που εξυπηρετεί τα δικά μας συμφέροντα ­
εξαρτάται και από τη δική μας προσπάθεια. Είμαστε η πιο πλούσια και
δημοκρατική χώρα της περιοχής. Δεν έχουμε την πολυτέλεια ούτε να θεωρούμε ότι
δεν έχουμε υποχρεώσεις απέναντι στους γείτονές μας, ούτε να τους
αντιμετωπίζουμε υπό το πρίσμα του εθνικού μας μύθου.

Ο «υπαρκτός σοσιαλισμός», που είχαμε την εύνοια της ιστορίας να μη γνωρίσουμε,
άφησε ως κληρονομιά στους βόρειους γείτονές μας αγκυλώσεις που εμποδίζουν τη
λειτουργία της δημοκρατίας και συντήρησε, σαν κονσέρβα, τις αντιλήψεις του
Μεσοπολέμου. Αν πράγματι θέλουμε έναν καλύτερο κόσμο, θα πρέπει, αντί να
πολεμάμε ανεμόμυλους στη Γένοβα, να πολλαπλασιάσουμε πρωτοβουλίες όπως της
Θεσσαλονίκης, που αποβλέπουν να φέρουν τα Βαλκάνια στον 21ο αιώνα.

Αυτό σημαίνει προπάντων ότι θα πρέπει να απαλλαγούμε από την ιδεοληψία του
μονίμως αδικημένου, που μας παρέχει άλλοθι ώστε να αγνοούμε επιδεικτικά τις
ευαισθησίες και τα συμπλέγματα των βαλκανικών χωρών απέναντι στον «πλούσιο
γείτονα». Τέτοιες ευαισθησίες απαιτούν μια διακριτική, συνεχή παρουσία, αν δεν
θέλουμε να καταλήξει η βαλκανική μας πολιτική μια φαφλατάδικη φάρσα, όμοια με
εκείνη της Τουρκίας στην Κεντρική Ασία.