Το ΑΙDS ξύπνησε τη Νέα Υόρκη

Πριν από το AIDS, καμία πορεία δεν γινόταν στο Σέντραλ Παρκ για την αφύπνιση
του κόσμου για τον καρκίνο του μαστού. Μωρά που χρειάζονταν θετούς γονείς
αφήνονταν στα νοσοκομεία επί μήνες, μερικές φορές και χρόνια. Οι κλινικές
χορηγούσαν φάρμακα και έστελναν τους αρρώστους στα σπίτια τους, εμμένοντας
σπάνια στο γεγονός που άλλαξε τη ζωή τους και τους μετέτρεψε σε ασθενείς.

Από πολλές πλευρές, η πόλη της Νέας Υόρκης μετά το AIDS είναι κατά κάποιον
τρόπο σαν την Αμερική μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ­ ένα μέρος σωματικά
αλώβητο αλλά κοινωνικά μεταλλαγμένο, που χάνει σε… γενιές των πολιτών της,
με τις συνέπειες να φαντάζουν κάποιες φορές χειροπιαστές και άλλοτε όχι.

Αλλαγή

Άλλαξε την ταχύτητα των μεταρρυθμίσεων στις κοινωνικές υπηρεσίες καθώς και τις
ομάδες των ατόμων από τις οποίες οι πολιτικοί της περιοχής επεδίωκαν να
αποσπάσουν την εύνοια.

Έκανε τους πάσχοντες κάθε σοβαρής ασθένειας να πιέζουν σθεναρότερα τους
γιατρούς για πληροφόρηση, και έβγαλε τους εργαζομένους στις υπηρεσίες υγείας
στους δρόμους, στις γειτονιές, όπου έμαθαν γιατί διαδίδονται ευρύτατα
συγκεκριμένες ασθένειες. Το AIDS μετέβαλε τους όρους της ασφάλισης, της μόδας,
της φιλανθρωπίας, της πρόνοιας υγείας, της ακίνητης περιουσίας και της
μουσικής βιομηχανίας.

Αυτές οι αλλαγές, κυρίως σε ό,τι αφορά όσους εμπλέκονται στην πρόνοια υγείας,
ενισχύθηκαν από πολλούς παράγοντες, για παράδειγμα, από την οικονομική
ανάπτυξη, το Διαδίκτυο και τις διοικητικές μεταβολές στις αρμόδιες υπηρεσίες.

75.000 θάνατοι

Δεν υπάρχει όμως αμφιβολία ότι το AIDS, που ευθύνεται για 75.000 θανάτους
Νεοϋορκέζων ­ περίπου το 20% των Αμερικανών που πέθαναν από AIDS από τη στιγμή
που εντοπίστηκε η ασθένεια πριν από 20 χρόνια ­ μετέβαλε την εικόνα της πόλης
με τρόπους άλλοτε τόσο εμφανείς και άλλοτε τόσο δυσδιάκριτους, που ο κόσμος
δεν συνδέει πλέον αυτές τις μεταβολές με την ασθένεια.

Η Νέα Υόρκη, όπου γεννήθηκαν οι οργανώσεις Gay Men΄s Health Crisis και Act Up,
ήταν μεταξύ των πρώτων αμερικανικών πόλεων που συνέβαλε στην «επιμόρφωση»
άλλων οργανώσεων, για άλλες ασθένειες, ώστε να μάθουν πώς να χειρίζονται την
κυβέρνηση για να αποκτούν πρόσβαση σε νέες υπηρεσίες και θεραπείες. Έτσι, την
πορεία (διαδήλωση) για το AIDS ακολούθησε η πορεία για τον καρκίνο του μαστού.

Στους ομοφυλόφιλους που δεν συμμετείχαν στις διαδηλώσεις της δεκαετίας του
’60, το AIDS έφερε μια «δεύτερη ευκαιρία» και αυτό ήταν αναπόφευκτο. Κάποιοι
που ασθένησαν με ορατά σημάδια, διώχθηκαν από τις εργασίες τους.

Άλλοι, που οι παρελθοντικές πολιτικές τους πράξεις περιορίζονταν στην άσκηση
του εκλογικού τους δικαιώματος, βγήκαν στους δρόμους.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, μια χωρίς προηγούμενο ενέργεια στο υπουργείο
Υγείας άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο τα νοσοκομεία στη Νέα Υόρκη αντιμετώπιζαν
τους πάσχοντες από AIDS.

Το 1983, το ίδιο υπουργείο ίδρυσε το Ινστιτούτο για το AIDS, προκειμένου να
επικεντρωθεί στην ασθένεια και να διανείμει χρήματα για την αντιμετώπιση της
επιδημίας.

Εκείνη την περίοδο, νοσοκομεία και κλινικές κάθε άλλο παρά ευπρόσδεκτα
δέχονταν ασθενείς με AIDS, λόγω των δαπανηρών και περίπλοκων αναγκών τους,
καθώς και από φόβο για το στίγμα που θα έφεραν.

Με έναν έξυπνο χειρισμό, το Ινστιτούτο έλυσε το πρόβλημα.

Προσέφερε στα νοσοκομεία την ευκαιρία να ονομαστούν ειδικά κέντρα φροντίδας
για τους πάσχοντες από AIDS, με αντάλλαγμα αύξηση κατά 20% των οικονομικών
απολαβών τους γι’ αυτή τη μερίδα ασθενών. Τα νοσοκομεία της Νέας Υόρκης
ανταποκρίθηκαν.

«Το AIDS άνοιξε τη βιομηχανία της μόδας στις γυναίκες», δήλωσε ο Σταν Ίρμαν,
πρόεδρος του Συμβουλίου Σχεδιαστών Μόδας της Αμερικής. Στα τέλη της δεκαετίας
του ’80 πολλές εταιρείες απέφευγαν να προσλάβουν άνδρες, φοβούμενες ότι θα
μολυνθούν από τον ιό και θα πεθάνουν και δεν ήθελαν να τους ασφαλίσουν.