Εμφύλιος εργολάβων

Το ερώτημα αν η χώρα έχει ανάγκη λίγες και μεγάλες τεχνικές εταιρείες που
θα μπορέσουν να κατασκευάσουν τα μεγάλα έργα του Γ’ Κοινοτικού Πλαισίου
Στήριξης και της Ολυμπιάδας ή πολλές και μικρότερες εταιρείες, ταλανίζει
τελευταία το σύνολο του κατασκευαστικού κόσμου και προκαλεί εντάσεις μεταξύ
των εργολάβων.

Το ερώτημα τέθηκε από τη στιγμή που η κυβέρνηση αποφάσισε να προχωρήσει (με
σχέδιο νόμου που βρίσκεται ήδη στη Βουλή) στην παροχή κινήτρων για τη
συγχώνευση των τεχνικών εταιρειών, προφανώς γιατί έχει επιλέξει ότι προτιμά
την ύπαρξη λίγων και μεγάλων (από οικονομική άποψη αλλά και από άποψη
υλικοτεχνικής υποδομής και εμπειρίας κ.λπ.), όπως άλλωστε συμβαίνει στις
μεγαλύτερες ευρωπαϊκές χώρες.

Αυτή όμως η επιλογή της κυβέρνησης δεν βρίσκει σύμφωνους τους ιδιοκτήτες των
περισσότερων μικρομεσαίων τεχνικών εταιρειών, ενώ αντίθετα συμφωνούν οι
περισσότεροι ιδιοκτήτες των μεγάλων τεχνικών εταιρειών της Η’ Τάξεως (ΣΤΕΗΤ).
Οι πρώτοι, διά του συνδέσμου τους (του ΣΑΤΕ) σε πρόσφατη συνέντευξη Τύπου
κατηγόρησαν κυβέρνηση και μεγάλους εργολάβους ότι προωθούν τη δημιουργία
μονοπωλιακών καταστάσεων στον χώρο των κατασκευών και υποστηρίζουν ότι στόχος
των μεγάλων εταιρειών είναι να απορροφήσουν τις μικρές και να μην τις αφήσουν
να συμμετάσχουν στην κατασκευή των έργων που προαναφέρθηκαν.

Σκληροί κατά ΣΑΤΕ

Χθες οι εκπρόσωποι τεσσάρων από τις μεγαλύτερες τεχνικές εταιρείες της χώρας,
ο κ. Δ. Κούτρας της ΑΚΤΩΡ, ο κ. Κ. Κουβαράς της ΑΒΑΞ, ο κ. Ι. Τριανταφύλλου
της ΑΕΓΕΚ και ο κ. Κ. Μιτζάλης της ΕΤΕΘ, υπερασπίστηκαν το νομοσχέδιο για τα
κίνητρα συγχώνευσης των εταιρειών, απάντησαν με σκληρές εκφράσεις στους
εκπροσώπους του ΣΑΤΕ και τόνισαν ότι η δημιουργία ισχυρών κατασκευαστικών
ομίλων στην Ελλάδα αποτελεί αδήριτη ανάγκη. Αν δεν υπάρξουν ισχυροί όμιλοι, τα
έργα θα τα αναλάβουν όλα οι ξένοι και οι Έλληνες θα δουλέψουν μόνο ως
υπεργολάβοι, είπαν και πρόσθεσαν: Αν θέλουμε κάποτε το ελληνικό κατασκευαστικό
δυναμικό να επεκταθεί και εκτός Ελλάδος και μάλιστα με επιτυχία, ο μόνος
δρόμος είναι η δημιουργία ισχυρών ομίλων τεχνικών εταιρειών που θα μπορούν να
συναγωνιστούν τους ξένους. Δεν μπορεί, τόνισαν, στη Γερμανία να υπάρχουν μόνο
οκτώ τέτοιοι μεγάλοι όμιλοι, στη Γαλλία επτά, στην Ισπανία δύο, στην Ιταλία
δύο κ.λπ. και στην Ελλάδα να εμφανίζονται 57 (!) τεχνικές εταιρίες ως μεγάλες.
Συνολικά στην Ευρώπη υπάρχουν μόλις 28 όμιλοι τεχνικών εταιρειών διεθνούς
ακτινοβολίας και εμπειρίας.

Οι εκπρόσωποι των τεσσάρων εταιρειών κατηγόρησαν ορισμένους ιδιοκτήτες
μικρότερων εταιρειών για «μεταπρατισμό, ενοικιάσεις πτυχίων, παντελή έλλειψη
οργάνωσης, εξοπλισμού και ιδίων κεφαλαίων, με τεράστια χρέη» τους χαρακτήρισαν
«τακτικούς πελάτες του ΣΔΟΕ» και υποστήριξαν ότι δεν είναι σε θέση να
αναλάβουν την υλοποίηση κανενός μεγάλου έργου. Υποστήριξαν επίσης ότι η
πολιτική που ακολουθήθηκε στο παρελθόν από τις κυβερνήσεις, με τον
κατακερματισμό των έργων σε μικρά τμήματα ώστε να μπορούν να τα αναλαμβάνουν
μικρές εταιρείες, αποδείχθηκε καταστροφική τόσο για την ποιότητα των έργων,
όσο και για την εθνική οικονομία, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την
κατασκευή των πρώτων τμημάτων του αυτοκινητόδρομου Πάτρας – Αθήνας –
Θεσσαλονίκης – Ευζώνων (ΠΑΘΕ) όπου ακόμη δεν μπορούν να διορθωθούν οι
κακοτεχνίες που έγιναν.

Άνισος ανταγωνισμός

Πάντως οι «4» δήλωσαν ότι διαφωνούν με τη διάταξη του νομοσχεδίου για το
ανεκτέλεστο υπόλοιπο (να μην μπορεί δηλαδή μια εταιρεία να παίρνει μέρος σε
διαγωνισμούς, αν ο προϋπολογισμός των έργων που έχει ήδη αναλάβει και δεν έχει
ολοκληρώσει υπερβαίνει το τριπλάσιο του ανώτατου ορίου προϋπολογισμού έργου
που μπορεί να αναλάβει με βάση την εργοληπτική τάξη στην οποία ανήκει) γιατί
αυτό, είπαν, δημιουργεί άνισο ανταγωνισμό με τις ξένες εταιρείες.